David Gilmour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
David Gilmour
David Gilmour - live 8 - edited.jpg
David Gilmour w trakcie Live 8, Londyn2 lipca 2005
Imię i nazwisko David Gilmour
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1946
Cambridge
Pochodzenie  Anglia
Instrument gitara elektryczna, gitara basowa, instrumenty klawiszowe, perkusja, harmonijka ustna, saksofon
Gatunek rock, rock progresywny, rock psychodeliczny
Zawód muzyk
Wytwórnia płytowa Capitol, EMI, Columbia Records
Zespół
Pink Floyd
Odznaczenia
Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego Order Honoru (Armenia)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

David Jon Gilmour (ur. 6 marca 1946 w Cambridge[1]) – angielski progresywny muzyk rockowy, gitarzysta, wokalista, kompozytor. Najbardziej znany jako długoletni członek Pink Floyd.

W 2003 został sklasyfikowany na 82. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[2]. W 2011 został sklasyfikowany na 14. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[3].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Przed Pink Floyd[edytuj | edytuj kod]

David Gilmour urodził się 6 marca 1946 w Grantchester Meadows, w Cambridge, jako drugie dziecko w zamożnej rodzinie Douglasa Gilmoura, wykładowcy na Uniwersytecie Cambridge oraz nauczycielki Sylvii Gilmour. Był zmuszony szybko się usamodzielnić. Kiedy miał osiemnaście lat jego rodzice wyjechali na stałe do Stanów Zjednoczonych. W wieku trzynastu lat, korzystając z podręcznika i płyty instruktażowej Pete'a Seegera, opanował podstawy gry na gitarze. Wkrótce potem zaczął występy w lokalnych pubach, początkowo z grupą The Newcomers, później z zespołem The Ramblers. W 1964 utworzył swój własny zespół – Joker's Wild. Repertuar miał głównie charakter taneczny. Grupa grała przeboje zespołów The Beatles, The Beach Boys, The Four Seasons, choć sięgała również po utwory soulowe np. Otisa Reddinga. Zespół Joker's Wild odniósł lokalny sukces, jednak zawiesił działalność w 1967 roku, po nieudanej wyprawie do Francji.

David Gilmour i Roger "Syd" Barrett znali się od czasów szkolnych w Cambridge. W szkole średniej Gilmour, wtedy będący już sprawnym muzykiem, udzielał Barrettowi lekcji gry na gitarze. Okazję do wspólnych występów mieli w czasie studiów w Cambridgeshire College of Arts and Technology (od 1963 r.). Lato 1964 roku spędzili grając, jako muzycy uliczni, w miejscowościach południowej Francji. Ich repertuar składał się głównie z przebojów The Beatles.

Pink Floyd[edytuj | edytuj kod]

David Gilmour otrzymał propozycję dołączenia do Pink Floyd (jako wokalista i gitarzysta) na przełomie 1967 i 1968 roku. Była to reakcja zespołu na coraz większe problemy psychiczne dotychczasowego lidera – Syda Barretta. Początkowym zadaniem Gilmoura miało być głównie zastępowanie Barretta podczas koncertów. Wkrótce jednak Barrett opuścił zespół na dobre, a Gilmour zajął jego miejsce. Charakterystyczny styl gry Gilmoura był jednym ze źródeł sukcesu Pink Floyd w latach 70, dając mu na pewien czas dominującą pozycję w zespole. Jednakże po sukcesach The Dark Side of the Moon oraz Wish You Were Here na pierwszą pozycję wysunął się Roger Waters – kompozytor przytłaczającej większości materiału z płyt Animals i The Wall oraz The Final Cut.

David Gilmour ponownie przejął kontrolę nad zespołem po wznowieniu działalności Pink Floyd bez udziału Rogera Watersa. Był twórcą praktycznie całego materiału, który znalazł się na wydanej wkrótce płycie A Momentary Lapse of Reason. Po niezwykle udanym tournée obejmującym połowę globu (także koncert w Moskwie), grupa wydała płytę „The Division Bell”, której współtwórcami byli oprócz Gilmoura także jego żona i Rick Wright (nazwisko Nicka Masona nie pojawiło się przy żadnym z utworów). Udokumentowaniem trasy The Division Bell stało się dwupłytowe wydawnictwo P•U•L•S•E (w 2006 wznowione w postaci DVD). W 2005 roku pojawiła się w składzie (David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright, Nick Mason) podczas występu na Live 8 – zorganizowanym przez Boba Geldofa, charytatywnym koncercie na rzecz głodujących w Afryce.

David Gilmour na koncercie w Monachium, 29 lipca 2006
Telebim z muzykami podczas występu Davida Gilmoura w Gdańsku 26 sierpnia 2006

Poza Pink Floyd[edytuj | edytuj kod]

David Gilmour angażował się w różnorodną działalność poza zespołem Pink Floyd. Wspierał takich artystów jak: Syd Barrett – były kolega z zespołu, Grace Jones, Tom Jones, Elton John, B.B. King, Paul McCartney, John Lennon, Sam Brown, Jools Holland, Bob Dylan, Pete Townshend, zespoły The Who i Supertramp, Levon Helm, Robbie Robertson, Alan Parsons, oraz różnorakie charytatywne supergrupy. Odkrył i wypromował talent popularnej w latach osiemdziesiątych wokalistki Kate Bush oraz odkrył talent popularnej w roku 2009 Florence Welch.

Nagrał również trzy solowe płyty: David Gilmour (1978), About Face (1984) oraz On an Island (2006).

W 2001 i 2002 zagrał kilka akustycznych koncertów w Londynie i Paryżu w towarzystwie niewielkiego zespołu i chóru. Zostały one później wydane jako David Gilmour in Concert.

Jego trzeci solowy album – On An Island został wydany 6 marca 2006 (w USA dzień później), w 60. urodziny twórcy. Autorem orkiestracji do utworów był polski kompozytor Zbigniew Preisner. W nagraniu wziął udział m.in. Richard Wright – kolega z zespołu Pink Floyd oraz polski pianista Leszek Możdżer. W utworze „Red Sky At Night” Gilmour po raz pierwszy popisuje się grą na saksofonie.

Między marcem a wrześniem 2006 roku odbyło się tournée promujące płytę, w ramach którego 26 sierpnia artysta wystąpił na terenie Stoczni Gdańskiej w towarzystwie 38-osobowej orkiestry Filharmonii Bałtyckiej pod batutą Zbigniewa Preisnera. W koncercie oprócz zespołu Gilmoura (Richard Wright, Phil Manzanera, Guy Pratt, Dick Parry, Jon Carin, Steve Di Stanislao) gościnnie wziął udział również Leszek Możdżer. Koncert był częścią obchodów 26-lecia powstania Solidarności.

W 2003 r. David Gilmour został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego (otrzymując tytuł Komandora tegoż orderu) za zasługi dla muzyki, kultury oraz działalność charytatywną.

W 1996 David Gilmour został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame jako członek Pink Floyd.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pete Prown, Harvey P. Newquist, Jon F. Eiche: Legends of rock guitar: the essential reference of rock's greatest guitarists. Hal Leonard Corporation, 1997, s. 82. ISBN 9780793540426.
  2. 100 Greatest Guitarists: David Fricke's Picks (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2012-01-28].
  3. 100 Greatest Guitarists of All Time (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2012-01-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]