David Howell (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka brytyjskiego. Zobacz też: inne osoby o tym samym imieniu i nazwisku.
David Howell
David Howell, Baron Howell of Guildford.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1936
Londyn
Wielka Brytania Minister transportu
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 14 września 1981
do 11 czerwca 1983
Poprzednik Norman Fowler
Następca Tom King

David Arthur Russell Howell, baron Howell of Guildford (ur. 18 stycznia 1936 w Londynie), brytyjski polityk i dziennikarz, członek Partii Konserwatywnej, minister w pierwszym rządzie Margaret Thatcher. Od maja 2010 jest wiceministrem spraw zagranicznych w rządzie Davida Camerona.

Wykształcenie odebrał w Eton College oraz w King's College na Uniwersytecie Cambridge. Następnie pracował jako dziennikarz. W 1964 r. podjął nieudaną próbę dostania się do Izby Gmin z okręgu Dudley. Do parlamentu dostał się dwa lata później, wygrywając wybory w okręgu Guildford. W Izbie Gmin zasiadał do 1997 r., kiedy to zrezygnował z ubiegania się o reelekcję.

W latach 1972-1974 był ministrem stanu w ministerstwie ds. Irlandii Północnej. Po dojściu Partii Konserwatywnej do władzy w 1979 r. Howell został członkiem gabinetu jako minister energii. W 1981 r. został przeniesiony do ministerstwa transportu. Na tym stanowisku pozostał do wyborów 1983 r. W 1987 r. został przewodniczącym parlamentarnej komisji spraw zagranicznych. Po rezygnacji z zasiadania w Izbie Gmin został kreowany parem dożywotnim jako baron Howell of Guildford i zasiadł w Izbie Lordów.

W 2010 wrócił do rządu po 27 latach przerwy, aby objąć funkcję ministra stanu (wiceministra) w resorcie spraw zagranicznych. Odpowiada tam za sprawy Wspólnoty Narodów, międzynarodową politykę energetyczną oraz reprezentowanie resortu w Izbie Lordów[1].

Jest żonaty z Daviną Wallace od 1967 r. Ma z nią syna i dwie córki. Jego córka, Frances, jest żoną kanclerza skarbu George'a Osborne'a. Jest autorem dwóch książek: Blind Victory (1986 r.) i The Edge of Now: New Questions for Democracy in the Network Age (2000 r.).

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]