David Weir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
David Weir
Data i miejsce
urodzenia
10 maja 1970
Falkirk, Szkocja
Pozycja obrońca
Wzrost 190 cm
Masa ciała 86 kg
Kariera juniorska
–1988
1988–1992
Celtic F.C.
Uniwersytet Evansville
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1992–1996
1996–1999
1999–2007
2007–2012
Falkirk F.C.
Heart of Midlothian
Everton F.C.
Rangers F.C.
133 (8)
76 (8)
235 (10)
206 (4)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1997–2010  Szkocja 69 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2013 Sheffield United

David Gillespie Weir (ur. 10 maja 1970 w Falkirk), piłkarz szkocki grający na pozycji środkowego obrońcy. Mierzy 190 cm wzrostu, waży 86 kg.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Piłkarską karierę Weir rozpoczął w juniorach Celtiku. Występował w juniorskiej drużynie Celtic Boys, ale w 1988 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Uczęszczał na Uniwersytet Evansville i jednocześnie występował w tamtejszej akademickiej drużynie piłki nożnej. W 1990 roku otrzymał tytuł dla najlepszego piłkarza ligi uniwersyteckiej USA, a w 1991 roku wrócił do Szkocji. Został piłkarzem Falkirk F.C., a w sezonie 1992/1993 zadebiutował w jego barwach w Scottish Premier League. Na koniec sezonu spadł z tym klubem do First Division, ale zespół "The Bairns" już po roku powrócił do ekstraklasy szkockiej. W Falkirk grał do roku 1996 i opuścił go po kolejnej degradacji klubu o klasę niżej. Wtedy też przeszedł do Heart of Midlothian F.C. z Edynburga. Tam także był podstawowym obrońcą drużyny, a w 1998 roku zdobył swój pierwszy Puchar Szkocji.

W lutym 1999 roku Weir przeszedł za 250 tysięcy funtów do angielskiego Evertonu. W Premiership swój pierwszy mecz rozegrał 17 lutego przeciwko Middlesbrough F.C. - Everton wygrał w nim 5:0. W zespole "The Toffies" Weir był podstawowym zawodnikiem. W zespole prowadzonym przez kolejnych menedżerów, swoich rodaków, Waltera Smitha oraz Davia Moyesa był kapitanem. W drużynie z Liverpoolu występował do stycznia 2007 roku i w tym okresie rozegrał 235 meczów w Premiership i zdobył 10 goli.

17 stycznia 2007 Weir wrócił do Szkocji i na zasadzie wolnego transferu trafił do Rangers F.C.. Z klubem z Glasgow podpisał półroczny kontrakt, a 21 stycznia zadebiutował w jego barwach w wygranym 1:0 wyjazdowym spotkaniu z Dunfermline Athletic F.C.. Jego postawa w lidze była na tyle wystarczająca, że kierownictwo Rangersów przedłużyło kontrakt z Davidem o rok, do końca sezonu 2007/2008. W nim Weir dotarł do półfinału Pucharu UEFA. 1 lipca 2010, po swoich 40 urodzinach, podpisał kontrakt obowiązujący przez kolejny sezon.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1992/93 Falkirk F.C. Szkocja  Scottish Premier League 30 1
1993/94 Falkirk F.C. Szkocja  Scottish First Division 37 3
1994/95 Falkirk F.C. Szkocja  Scottish Premier League 32 1
1995/96 Falkirk F.C. Szkocja  Scottish Premier League 34 3
1996/97 Heart of Midlothian F.C. Szkocja  Scottish Premier League 34 6
1997/98 Heart of Midlothian F.C. Szkocja  Scottish Premier League 35 1
1998/99 Heart of Midlothian F.C. Szkocja  Scottish Premier League 23 1
1998/99 Everton F.C. Anglia  Premiership 14 0
1999/00 Everton F.C. Anglia  Premiership 35 2
2000/01 Everton F.C. Anglia  Premiership 37 1
2001/02 Everton F.C. Anglia  Premiership 36 4
2002/03 Everton F.C. Anglia  Premiership 31 1
2003/04 Everton F.C. Anglia  Premiership 10 0
2004/05 Everton F.C. Anglia  Premiership 34 1
2005/06 Everton F.C. Anglia  Premiership 33 1
2006/07 Everton F.C. Anglia  Premiership 5 0
2006/07 Rangers F.C. Szkocja  Scottish Premier League 14 0
2007/08 Rangers F.C. Szkocja  Scottish Premier League 37 2
2008/09 Rangers F.C. Szkocja  Scottish Premier League 36 2
2009/10 Rangers F.C. Szkocja  Scottish Premier League 38 0
2010/11 Rangers F.C. Szkocja  Scottish Premier League 37 0
2011/12 Rangers F.C. Szkocja  Scottish Premier League - -

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Szkocji Weir zadebiutował 27 maja 1997 roku w przegranym 0:1 towarzyskim spotkaniu z Walią. W 1998 roku został powołany przez Craiga Browna do kadry na mundial we Francji. Tam zagrał we dwóch spotkaniach: zremisowanym 1:1 z Norwegią i przegranym 0:3 z Marokiem.

Źródła[edytuj | edytuj kod]