Dawka skuteczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dawka skuteczna, dawka efektywna E_H – suma wszystkich równoważników dawki zarówno od narażenia zewnętrznego jak i wewnętrznego, we wszystkich narządach i tkankach z uwzględnieniem współczynników wagowych poszczególnych narządów i tkanek. Dawka skuteczna określa stopień narażenia całego ciała na promieniowanie nawet przy napromieniowaniu tylko niektórych partii ciała. Określa się ją wzorem:

E_H = \sum_{T} \ w_T H_T =  \sum_{T} \ w_T \sum_{R} \ w_R D_{T,R}

gdzie:

H_Trównoważnik dawki pochłoniętej dla tkanki T,
w_Twspółczynnik wagowy tkanki T,
w_Rwspółczynnik wagowy promieniowania R,
D_{T,R} – średnia dawka pochłonięta promieniowania R przez tkankę T.

Jednostką dawki skutecznej w układzie SI jest siwert (Sv).

Dawka graniczna (wartość graniczna dawki skutecznej) dla ogółu ludności (wyłączając osoby zawodowo narażone na działanie promieniowania jonizującego) wynosi 1 mSv/rok ponad promieniowanie tła. Jeśli wartość tła naturalnego nie jest ustalona, przyjmuje się pewną wartość odniesienia. W Polsce wynosi ona 2,4 mSv/rok.

Dawka graniczna (wartość graniczna dawki skutecznej) dla osób zawodowo narażonych na działanie promieniowania jonizującego zakwalifikowanych do kategorii A wynosi 20 mSv/rok, przy czym dawka skuteczna może zostać przekroczona w ciągu roku do 50 mSv pod warunkiem, że w ciągu dowolnych, kolejnych pięciu latach dawka skuteczna wynosić będzie łącznie nie więcej niż 100 mSv. Dawka graniczna dla osób zawodowo narażonych zakwalifikowanych do kategorii B wynosi 6 mSv/rok

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • ICRP Publication 60: 1990 Recommendations of the International Commission on Radiological Protection, Elsevier 1991
  • Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 w sprawie dawek granicznych promieniowania jonizującego (Dz. U. z 2005 r. Nr 20, poz. 168 z 3 lutego 2005)