DeSoto Fireflite

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

DeSoto Fireflite – model samochodu marki DeSoto produkowany w latach 1955-1960 w Stanach Zjednoczonych. Do czasu rozbudowania oferty nadwoziowej modelu Adventurer w roku 1960 stanowił zwieńczenie drabiny modeli osobowych.

1955-1956[edytuj | edytuj kod]

DeSoto Fireflite, model na rok 1955, jako dwudrzwiowy hardtop (Sportsman)

Wraz ze zmianą nadwozi w duchu Forward Look w roku 1955 zmieniono także listę dostępnych modeli. Najdroższy stał się Fireflite, usuwając na drugą pozycję Firedome. Napędzany jednostką ośmiocylindrową w układzie V o mocy 200 KM, osiągał prędkość maksymalną 110 mil na godzinę (175 km/h).Dostępna jest automatyczna skrzynia biegów PowerFlite, obsługiwana poprzez dźwignię umocowaną w desce rozdzielczej, a nie na kolumnie kierownicy. Dostępny był jako sedan czterodrzwiowy, hardtop dwudrzwiowy i kabriolet. Nowa sylwetka była zerwaniem z konserwatywnym obrazem marki i została bardzo dobrze odebrana, sprzedano ponad 114 765 szt., co było najlepszym wynikiem oddziału DeSoto od 1946 roku.

DeSoto Fireflite, model na rok 1956, jako replika samochodu prowadzącego wyścig Indianapolis 500 (faktycznie użyto modelu Adventurer)

W roku 1956 wprowadzony został czterodrzwiowy wariant hardtopa, ze zmodyfikowaną stylistyką: zmniejszona liczba pionowych elementów w grillu, powiększone "skrzydła" na tylnych błotnikach. Model Firedome można odróżnić zewnętrznie po chromowanych daszkach nad reflektorami, droższe Fireflite ma je lakierowane pod kolor nadwozia. Moc silnika podniesiono do 255 KM. Po raz pierwszy pojawił się system wybierania zakresów automatycznej skrzyni biegów PowerFlite poprzez przyciski na desce rozdzielczej, a nie poprzez dźwignię. W modelu Fireflite było to standardowe wyposażenie rocznika '56.

1957-1959[edytuj | edytuj kod]

DeSoto Fireflite, model na rok 1957, jako dwudrzwiowy hardtop (Sportsman)

Rok 1957 to druga fala programu stylistycznego Forward Look. DeSoto współdzielał oblachowanie z Chryslerem, zyskując możliwość instalacji dwóch par reflektorów, lub jednej (nie we wszystkich stanach USA prawo dopuszcza dwie pary reflektorów). Znacznie powiększono "skrzydła", zachowując wprowadzony w poprzednim roku system trzech oddzielnych kloszy lamp tylnych. Materiały reklamowe określały ten wygląd jako podobny do wylotu dysz odrzutowca. Wyprowadzenie rur układu wydechowego przez otwory w zderzaku tylnym okazało się później szybko powodować jego korozję i matowienie plastikowych kloszy tylnych lamp. Model Fireflite dostępny był teraz także jako sześcio- lub dziewięcioosobowe kombi, określane w nazwie odpowiednio dodatkiem Shopper i Explorer. Oferowano 341-calowy silnik V8 o mocy 295 KM. Dwubiegową skrzynię automatyczną Powerflite zastąpiła trzybiegowa Torqueflite, również z przyciskowym wybieraniem zakresów. Nowością było także niezależne zawieszenie przednie skonstruowane w oparciu o drążki skrętne, dzięki czemu samochody z Korporacji Chryslera prowadzi się pewniej niż konkurencja.

Duży popyt na nowe samochody z rocznika 1957 spowodował niestaranny montaż i szukanie naprędce oszczędności, w związku z czym rocznik ten szybko rdzewiał i zyskał złą sławę u wszystkich marek Korporacji Chryslera.

Rok 1958 przynosi pierwszą powojenną recesję i spadki sprzedaży. Dzięki ujednoliceniu zapisów prawnych, dwie pary reflektorów stają się legalne w całych Stanach, wszystkie modele DeSoto mają je jako wyposażenie standardowe. Zmiany stylistyczne są drobne, głównie w kształcie grilla i listew na boku nadwozia. Ciekawostką są opcjonalne zegarki mocowane w centrum kierownicy, dostarczane Korporacji Chryslera przez firmę Benrus.

DeSoto Fireflite, model na rok 1959, jako sedan
DeSoto Fireflite, rocznik '59 – zbliżenie medalionu modelu Fireflite

W roku 1959 wokół DeSoto krążą plotki o bliskim zarzuceniu produkcji marki. Odświeżone nadwozie ma teraz reflektory wpuszczone w grill i bardziej płaski bagażnik. Nowym znakiem rozpoznawczym Fireflite staje się medalion umieszczony przy załamaniu listew ozdobnych na tylnym błotniku, niemontowany w tańszych modelach. Na liście wyposażenia opcjonalnego pojawiają się oddzielne fotele kierowcy i pasażera, obracające się w stronę wsiadającego po otwarciu drzwi (en Swivel Seats), oraz zawieszenie tylnej osi na miechach z sprężonym gazem (nazwa reklamowa TorsionAire). Pojemność silnika wynosi 383 cale sześcienne, 325 KM mocy.

1960[edytuj | edytuj kod]

DeSoto Fireflite, model na rok 1960, jako sedan czterodrzwiowy

Wobec zarzucenia tańszych Firesweep i Firedome, model Fireflite staje się bazową wersją DeSoto. Wraz z poszerzonym o pełną gamę nadwozi Adventurerem rocznik ten stanowi ostatnią próbę ratowania marki. Podobieństwo z Chryslerem jest bardzo widoczne, różnice ograniczają się do wzoru grilla i formy lamp tylnych. Deska rozdzielcza pochodzi z Dodge'a. Po raz pierwszy silnik Fireflite ma jedynie dwugardzielowy gaźnik, co daje spadek mocy do poziomu 295 KM z roku 1957. Plusem jest wprowadzenie w tym roku nadwozia samonośnego, pozwalającego na redukcję masy pojazdu przy zachowaniu sztywności konstrukcji. DeSoto pojawi się jeszcze w roku 1961, ale pozbawione nazw modelowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • The Standard Catalog of American Cars 1946-1975, Gunnell, John, Editor (1987). Kraus Publications. ISBN 0-87341-096-3.
  • Chrysler, Adler D. MBI Publishing Company, 2001. ISBN 83-88575-23-6