De Stijl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Red Blue Chair-krzesło zaprojektowane przez Gerrita Rietvelda
Pismo De Stijl

De Stijl (po niderlandzku styl) – kierunek w sztuce rozwijający się w latach 20. XX wieku. Znany jest także pod nazwą neoplastycyzm.

Twórcą nazwy „neoplastycyzm” jest Piet Mondrian, który zafascynowany mistykiem – Schoenmaekersem stworzył kierunek naznaczony pozytywną mistyką. Tajemne działanie świata polegało na zasadzie przeciwieństw. Siły aktywnej – biernej, pionów – poziomów. Tak też w neoplastycyzmie wyróżniamy dwie podstawowe linie (pion i poziom) oraz 3 kolory zasadnicze: żółty, niebieski i czerwony oraz 3 niekolory: biel, czerń i szarość. Linia pionowa oznaczała dynamikę, czyli męskość, a pozioma stateczność, a więc kobiecość.

W twórczości osób związanych z tym nurtem uwidaczniają się charakterystyczne cechy stylu – prostokątność i stosowanie czystych kolorów (czerwony, niebieski, żółty, czarny, biały, szary), brak dekoracji, wiara w abstrakcję i postawa odrzucająca naturę na rzecz dzieł rąk ludzkich.

Nazwa pochodzi od czasopisma De Stijl wydawanego w latach 1917-1931 przez Theo van Doesburga. Najbardziej znanym artystą z kręgu De Stijl jest Piet Mondrian. Wydał on w roku 1920 manifest grupy pod nazwą Neo-Plastycyzm.

Prace grupy De Stijl silnie oddziaływały na Bauhaus oraz styl międzynarodowy w architekturze i wzornictwie.

Do nurtu De Stijl należeli:

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  • Anita Włodarczyk-Kulak, Maurycy Kulak, red O sztuce nowej i najnowszej – główne kierunki artystyczne w sztuce XX i XXI wieku Warszawa: Wydawnictwo Szkolne PWN, 2010, s. 176–177