De Stijl
De Stijl (po niderlandzku styl) – kierunek w sztuce rozwijający się w latach 20. XX wieku. Znany jest także pod nazwą neoplastycyzm.
Twórcą nazwy "neoplastycyzm" jest Piet Mondrian, który zafascynowany mistykiem – Schoenmaekersem stworzył kierunek naznaczony pozytywną mistyką. Tajemne działanie świata polegało na zasadzie przeciwieństw. Siły aktywnej – biernej, pionów – poziomów. Tak też w neoplastycyzmie wyróżniamy dwie podstawowe linie (pion i poziom) oraz 3 kolory zasadnicze – żółty, niebieski i czerwony oraz 3 niekolory – biel, czerń i szarość. Linia pionowa oznaczała dynamikę czyli męskość, a pozioma stateczność, a więc kobiecość. W twórczości osób związanych z tym nurtem uwidaczniają się charakterystyczne cechy stylu – prostokątność i stosowanie czystych kolorów (czerwony, niebieski, żółty, czarny, biały, szary), brak dekoracji, wiara w abstrakcję i postawa odrzucająca naturę na rzecz dzieł rąk ludzkich.
Nazwa pochodzi od czasopisma De Stijl wydawanego w latach 1917-1931 przez Theo van Doesburga. Najbardziej znanym artystą z kręgu De Stijl jest Piet Mondrian. Wydał on w roku 1920 manifest grupy pod nazwą Neo-Plastycyzm.
Prace grupy De Stijl silnie oddziaływały na Bauhaus oraz styl międzynarodowy w architekturze i wzornictwie.
Do nurtu De Stijl należeli:
- Piet Mondrian (1872 – 1944)
- Theo van Doesburg (1883 – 1931)
- Jacobus Johannes Pieter Oud (1890 – 1963)
- Gerrit Rietveld (1888 – 1964)
- Vilmos Huszár (1884 – 1960)
- Bart van der Leck (1876 – 1958)
- Robert van 't Hoff (1887 – 1979)
- Ilya Bolotowski (1907 – 1981)
- Marlow Moss (1890 – 1958)
- Amédée Ozenfant (1886 – 1966)
- Max Bill (1908 – 1994)
- Jean Gorin (1899 – 1981)
- Burgoyne Diller (1906 – 1965)
- Georges Vantongerloo (1886 – 1965)
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy [edytuj]
- Anita Włodarczyk – Kulak, Maurycy Kulak, red O sztuce nowej i najnowszej – główne kierunki artystyczne w sztuce XX i XXI wieku Warszawa: Wydawnictwo Szkolne PWN, 2010, s. 176 – 177
