De vulgari eloquentia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

De vulgari eloquentia (pl. O języku pospolitym) – traktat językoznawczy Dantego Alighieri poświęcony włoskim dialektom, pisany między rokiem 1304 a 1307[1]. Składa się z dwóch ksiąg, z których druga nie została ukończona. Traktat napisany jest po łacinie i związany jest z dążeniami włoskich ludzi nauki i sztuki propagujących używanie języka ludowego (volgare) w piśmiennictwie naukowym, literackim i religijnym.

Autor traktatu zastanawia się nad możliwością użycia dialektów włoskich w piśmiennictwie naukowym oraz próbuje ustalić zasady dla jednolitego, szlachetnego języka narodowego, stosownego do takich właśnie celów.

Traktat jest analizowany w książce W poszukiwaniu języka uniwersalnego przez Umberto Eco jako pierwszy utwór chrześcijańskiej Europy odnoszący się do doskonałego języka[2].

Przypisy

  1. Józef Heistein: Historia literatury włoskiej. Wrocław: Ossolineum, 1987, s. 32. ISBN 83-0402122-6.
  2. Umberto Eco: W poszukiwaniu języka uniwersalnego. Gdańsk: Marabut ; Warszawa : Volumen, 2002, s. 45-63. ISBN 83-916989-1-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Heistein: Historia literatury włoskiej. Wrocław: Ossolineum, 1987. ISBN 83-0402122-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]