Dead Can Dance

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dead Can Dance
Dead Can Dance 2005.jpg
Dead Can Dance podczas koncertu w 2005 roku.
Pochodzenie Australia Melbourne
Gatunek dream pop[1]
new age[1]
rock alternatywny[1]
pop alternatywny[1]
indie rock[1]
world music
dark wave, gothic
Aktywność 1981–1998, 2005, od 2011
Wytwórnia płytowa 4AD, PIAS
Obecni członkowie
Lisa Gerrard
Brendan Perry
Byli członkowie
Simon Monroe
Paul Erikson
Peter Ulrich
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Dead Can Dance – brytyjsko-australijska grupa muzyczna prezentująca alternatywne spojrzenie na world music, z wpływami gatunków zaliczanych do szeroko pojętego dark independent. Powstała w 1981 r. w Melbourne z inicjatywy Brytyjczyka Brendana Perry'ego, do którego wkrótce dołączyła Australijka Lisa Gerrard[2]. Zespół rozwiązano w 1998 roku, w 2005 reaktywowany, jednak po trasie koncertowej zaprzestał działalności. W maju 2011 roku zespół zapowiedział nową, światową trasę koncertową na 2012 rok oraz prace nad nowym albumem[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Choć Dead Can Dance uformowali się w 1981 roku w Melbourne, to rok później – zdegustowani wąskimi horyzontami tamtejszej sceny muzycznej – przenieśli się do Londynu. Tam w ciągu roku podpisali kontrakt z jedną z najsławniejszych wytwórni muzyki alternatywnej – 4AD. Gdy właściciel firmy – Ivo Watts-Russell – usłyszał nagranie demo grupy i powiedział: Najsilniejszym wrażeniem było poczucie czegoś wyjątkowo oryginalnego., zwrócił także uwagę na niezwykły głos Lisy. W roku 1983 Dead Can Dance nagrali sesję dla Johna Peela, a niedługo później światło dzienne ujrzał ich pierwszy album zatytułowany po prostu Dead Can Dance – kolekcja utworów z lat wcześniejszych. Nie okazał się on wielkim sukcesem, podobno głównie przez problemy z dźwiękiem.

Dużo większym sukcesem można nazwać ich drugi album Spleen and Ideal – choćby dlatego, że znalazł się na drugim miejscu brytyjskiej listy przebojów muzyki niezależnej. Od tego momentu Brendan i Lisa bardziej odważnie eksperymentowali z nowymi instrumentami i formami. Wyruszyli także w trasę koncertową.

Tak naprawdę właścicielowi 4AD najbardziej spodobał się dopiero trzeci krążek Dead Can Dance – Within the Realm of a Dying Sun, na którym Lisa i Brendan współpracowali z producentem Johnem Riversem. To brzmiało jak nic dotąd – wspomina Ivo.

Sukces ten sprawił, iż DCD jeszcze chętniej czerpali inspiracje i motywy z muzyki etnicznej, chorałów gregoriańskich czy w ogóle z muzyki dawnej. Nie trzeba było długo czekać na propozycję nagrania czy użyczenia istniejących utworów na potrzeby soundtracków filmowych . El Nino De La Luna (Moonchild) z 1988 roku był pierwszym filmem, dla którego duet nagrał ścieżkę i jednocześnie okazją do debiutu aktorskiego Lisy Gerrard. A w 1989 ich muzyka zilustrowała film Rona Fricke Baraka.

Fani długo czekać musieli na pierwsze koncertowe wydawnictwo grupy. Dopiero w 1993 roku ukazał się album Toward the Within z zapisem ich występu live.

Ostatnim wspólnym albumem Dead Can Dance był Anastasis z 2012 roku.

Zespół odwiedził Polskę, dając koncert w Warszawskiej Sali Kongresowej. Na rok 2013 zapowiedziane są trzy kolejne koncerty w Polsce.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Stephen Thomas Erlewine, Vladimir Bogdanov: Dead Can Dance Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-04-20].
  2. Wiesław Weiss: Wielka Rock Encyklopedia. Tom I. Warszawa: Iskry, 2000, s. 727. ISBN 83-207-1658-6.
  3. DEAD CAN DANCE ANNOUNCE NEW ALBUM AND WORLD TOUR 2012 (ang.). www.myspace.com//deadcandance. [dostęp 2012-03-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]