Dead Can Dance
| Dead Can Dance | |
 Dead Can Dance podczas koncertu w 2005 roku. |
|
| Pochodzenie |  Melbourne |
| Gatunek | dream pop[1] new age[1] rock alternatywny[1] pop alternatywny[1] indie rock[1] world music dark wave |
| Aktywność | 1981–1998 2005 |
| Wytwórnia płytowa | 4AD |
| Obecni członkowie | |
| Lisa Gerrard Brendan Perry |
|
| Byli członkowie | |
| Simon Monroe Paul Erikson Peter Ulrich |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Dead Can Dance – brytyjsko-australijska grupa muzyczna prezentująca alternatywne spojrzenie na world music, z wpływami gatunków zaliczanych do szeroko pojętego dark independent. Powstała 1981 r. w Melbourne z inicjatywy Brytyjczyka Brendana Perry'ego, do którego wkrótce dołączyła Australijka Lisa Gerrard[2]. Zespół rozwiązano w 1998 roku, w 2005 reaktywowany, jednak po trasie koncertowej zaprzestał działalności. W maju 2011 roku zespół zapowiedział nową, światową trasę koncertową na 2012 rok oraz prace nad nowym albumem[3].
Spis treści |
[edytuj] Historia
Choć Dead Can Dance uformowali się w 1981 roku w Melbourne, to rok później – zdegustowani wąskimi horyzontami tamtejszej sceny muzycznej – przenieśli się do Londynu. Tam w ciągu roku podpisali kontrakt z jedną z najsławniejszych wytwórni muzyki alternatywnej – 4AD. Gdy właściciel firmy – Ivo Watts-Russell – usłyszał nagranie demo grupy i powiedział: Najsilniejszym wrażeniem było poczucie czegoś wyjątkowo oryginalnego., zwrócił także uwagę na niezwykły głos Lisy. W roku 1983 Dead Can Dance nagrali sesję dla Johna Peela, a niedługo później światło dzienne ujrzał ich pierwszy album zatytułowany po prostu Dead Can Dance – kolekcja utworów z lat wcześniejszych. Nie okazał się on wielkim sukcesem, podobno głównie przez problemy z dźwiękiem.
Dużo większym sukcesem można nazwać ich drugi album Spleen and Ideal – choćby dlatego, że znalazł się na drugim miejscu brytyjskiej listy przebojów muzyki niezależnej. Od tego momentu Brendan i Lisa bardziej odważnie eksperymentowali z nowymi instrumentami i formami. Wyruszyli także w trasę koncertową.
Tak naprawdę właścicielowi 4AD najbardziej spodobał się dopiero trzeci krążek Dead Can Dance – Within the Realm of a Dying Sun, na którym Lisa i Brendan współpracowali z producentem Johnem Riversem. To brzmiało jak nic dotąd – wspomina Ivo.
Sukces ten sprawił, iż DCD jeszcze chętniej czerpali inspiracje i motywy z muzyki etnicznej, chorałów gregoriańskich czy w ogóle z muzyki dawnej. Nie trzeba było długo czekać na propozycję nagrania czy użyczenia istniejących utworów na potrzeby soundtracków filmowych . El Nino De La Luna (Moonchild) z 1988 roku był pierwszym filmem, dla którego duet nagrał ścieżkę i jednocześnie okazją do debiutu aktorskiego Lisy Gerrard. A w 1989 ich muzyka zilustrowała film Rona Fricke Baraka.
Fani długo czekać musieli na pierwsze koncertowe wydawnictwo grupy. Dopiero w 1993 roku ukazał się album Toward the Within z zapisem ich występu live.
Ostatnim wspólnym albumem Dead Can Dance był Spiritchaser z 1996 roku, zawierający wyraźne wpływy muzyki afrykańskiej.
W maju 2011 na oficjalnym profilu MySpace duetu pojawiła się informacja o wydaniu nowej płyty. Prace nad nią rozpocząć się mają jeszcze w tym roku[3].
[edytuj] Dyskografia
- Dead Can Dance (1984)
- Garden of the Arcane Delights (1984)
- Spleen and Ideal (1985)
- Within the Realm of a Dying Sun (1987)
- The Serpent's Egg (1988)
- Aion (1990)
- A Passage in Time (1991, kompilacja)
- Into the Labyrinth (1993)
- Toward the Within (1994)
- Spiritchaser (1996)
- Dead Can Dance (1981-1998) (2001, Box Set)
- Wake: The Best Of Dead Can Dance (2003, kompilacja)
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Stephen Thomas Erlewine, Vladimir Bogdanov: Dead Can Dance Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-04-20].
- ↑ Wiesław Weiss: Wielka Rock Encyklopedia. Tom I. Warszawa: Iskry, 2000, s. 727. ISBN 83-207-1658-6.
- ↑ 3,0 3,1 MySpace: http://www.myspace.com//deadcandance/blog/542953116
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||
