Dead Can Dance

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dead Can Dance
Dead Can Dance 2005.jpg
Dead Can Dance podczas koncertu w 2005 roku.
Pochodzenie Australia Melbourne
Gatunek dream pop[1]
new age[1]
rock alternatywny[1]
pop alternatywny[1]
indie rock[1]
world music
dark wave, gothic
Aktywność 1981–1998, 2005, od 2011
Wytwórnia płytowa 4AD, PIAS
Obecni członkowie
Lisa Gerrard
Brendan Perry
Byli członkowie
Simon Monroe
Paul Erikson
Peter Ulrich
Strona internetowa

Dead Can Dance – brytyjsko-australijska grupa muzyczna prezentująca alternatywne spojrzenie na world music, z wpływami gatunków zaliczanych do szeroko pojętego dark independent. Powstała w 1981 r. w Melbourne z inicjatywy Brytyjczyka Brendana Perry'ego, do którego wkrótce dołączyła Australijka Lisa Gerrard[2]. Zespół rozwiązano w 1998 roku, w 2005 reaktywowany, jednak po trasie koncertowej zaprzestał działalności. W maju 2011 roku zespół zapowiedział nową, światową trasę koncertową na 2012 rok oraz prace nad nowym albumem[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Choć Dead Can Dance uformowali się w 1981 roku w Melbourne, to rok później – zdegustowani wąskimi horyzontami tamtejszej sceny muzycznej – przenieśli się do Londynu. Tam w ciągu roku podpisali kontrakt z jedną z najsławniejszych wytwórni muzyki alternatywnej – 4AD. Gdy właściciel firmy – Ivo Watts-Russell – usłyszał nagranie demo grupy i powiedział: Najsilniejszym wrażeniem było poczucie czegoś wyjątkowo oryginalnego., zwrócił także uwagę na niezwykły głos Lisy. W roku 1983 Dead Can Dance nagrali sesję dla Johna Peela, a niedługo później światło dzienne ujrzał ich pierwszy album zatytułowany po prostu Dead Can Dance – kolekcja utworów z lat wcześniejszych. Nie okazał się on wielkim sukcesem, podobno głównie przez problemy z dźwiękiem.

Dużo większym sukcesem można nazwać ich drugi album Spleen and Ideal – choćby dlatego, że znalazł się na drugim miejscu brytyjskiej listy przebojów muzyki niezależnej. Od tego momentu Brendan i Lisa bardziej odważnie eksperymentowali z nowymi instrumentami i formami. Wyruszyli także w trasę koncertową.

Tak naprawdę właścicielowi 4AD najbardziej spodobał się dopiero trzeci krążek Dead Can Dance – Within the Realm of a Dying Sun, na którym Lisa i Brendan współpracowali z producentem Johnem Riversem. To brzmiało jak nic dotąd – wspomina Ivo.

Sukces ten sprawił, iż DCD jeszcze chętniej czerpali inspiracje i motywy z muzyki etnicznej, chorałów gregoriańskich czy w ogóle z muzyki dawnej. Nie trzeba było długo czekać na propozycję nagrania czy użyczenia istniejących utworów na potrzeby soundtracków filmowych . El Nino De La Luna (Moonchild) z 1988 roku był pierwszym filmem, dla którego duet nagrał ścieżkę i jednocześnie okazją do debiutu aktorskiego Lisy Gerrard. A w 1989 ich muzyka zilustrowała film Rona Fricke Baraka.

Fani długo czekać musieli na pierwsze koncertowe wydawnictwo grupy. Dopiero w 1993 roku ukazał się album Toward the Within z zapisem ich występu live.

Ostatnim wspólnym albumem Dead Can Dance był Anastasis z 2012 roku.

Zespół odwiedził Polskę, dając koncert w Warszawskiej Sali Kongresowej. Na rok 2013 zapowiedziane są trzy kolejne koncerty w Polsce.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Stephen Thomas Erlewine, Vladimir Bogdanov: Dead Can Dance Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-04-20].
  2. Wiesław Weiss: Wielka Rock Encyklopedia. Tom I. Warszawa: Iskry, 2000, s. 727. ISBN 83-207-1658-6.
  3. DEAD CAN DANCE ANNOUNCE NEW ALBUM AND WORLD TOUR 2012 (ang.). www.myspace.com//deadcandance. [dostęp 2012-03-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]