Decebal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Decebal (Decebalus) – ostatni król Daków, panujący w latach 87106, syn Skorylli. Podczas swoich rządów prowadził walki z Rzymem. Zaraz po objęciu panowania pokonał rzymskie wojska dowodzone przez Korneliusza Fuskusa w zasadzce zorganizowanej w przełomie Czerwonej Wieży (rum. Turnu Roşu) w Karpatach Południowych. Natomiast w roku 88 poniósł klęskę w potyczce z legionem rzymskim dowodzonym przez Tetiusza Junianusa. Mimo tej porażki, dzięki osłabieniu Cesarstwa Rzymskiego przez bunt legionów nadreńskich, cesarz Domicjan podpisał z Decebalem traktat pokojowy - Decebal pozostał królem Daków, ale jako prowincji Rzymu. Zawarty pokój dał czas Decebalowi na odbudowanie i wzmocnienie armii. Przygotowania zostały przerwane przez ofensywę cesarza Trajana, który wiosną 101 roku na czele 150-tysięcznej armii pokonując latem tego roku Daków w bitwie w dunajskich Żelaznych Wrotach. Nieudana kontrofensywa Decebala zimą 101/102 zakończyła się utratą górskich twierdz położonych wokoło Sarmigezetusy i kapitulacją. Twarde warunki pokoju (wydanie broni i machin wojennych, zburzenie murów twierdz), mimo akceptacji, nie zostały zrealizowane. Spowodowało to kolejną ofensywą - cesarz Trajan zebrał jeszcze większą armię i systematycznie zajmował kolejne miasta i osady dackie. W 106 roku okrążył stolicę zmuszając Decebela do ostatecznej kapitulacji, ten jednak wraz z częścią oddziałów zdołał uciec z okrążonego miasta, by stoczyć ostatnią bitwę. Po jej klęsce popełnił samobójstwo. Trajan upamiętnił swoje zwycięstwo wznosząc Kolumnę Trajana w Rzymie.

Tak scharakteryzował Decebala rzymski historyk Kasjusz Dion Kokcejanus:

Był mistrzem oręża zarówno w teorii, jak i w praktyce. Nieomylnie oceniał, gdy należy zaatakować i kiedy jest najlepszy moment na odwrót. Potrafił walczyć z zasadzki i w planowej bitwie; i dobrze wiedział nie tylko jak świętować tryumf, lecz i jak poradzić sobie z porażką.

— Kasjusz Dion Kokcejanus "Streszczenie" 67, 6

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Cywilizacje Europy. Indoeuropejczycy - Celtowie. T. 12. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 140-143. ISBN 83-7425-367-3.
  • M. Jaczynowska, Historia Starożytnego Rzymu, Warszawa 1988.
  • Philip Matyszak, Wrogowie Rzymu, przeł. Urszula Ruzik−Kulińska, dom wydawniczy Bellona, Warszawa 2007, str. 180−190, ISBN 978−83−11−10678−9