Defektoskopia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Defektoskopia jest to dział badań nieniszczących zmierzających do wykrycia nieciągłości materiału. Wykrywane są wady materiału takie jak: wtrącenia, ubytki korozyjne, pustki, pęknięcia, odwarstwienia, łuski, szczeliny, braki przetopu itp.

Metody stosowane w defektoskopii:

  • Metody elektromagnetyczne - umożliwiają badanie materiałów metalicznych
    • metody elektryczne - analiza rozpływu prądu w badanym obiekcie
    • metody magnetyczne - analiza stałego lub wolnozmiennego pola magnetycznego
    • metody indukcyjne - analiza zjawiska prądów wirowych
  • Metody ultradźwiękowe i akustyczne - defektoskopia ultradźwiękowa, np. wykrywanie pęknięć obręczy kół kolejowych
    • metoda echa
    • metoda cienia
    • metoda rezonansowa

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Poradnik inżyniera. Zastosowania elektroniki. WNT, 1975. Rozdz. Badania nieniszczące. str. 321-399.
  • Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 8311067236. (pol.)