Degania Alef

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Degania)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Degania Alef
דגניה א'
Panorama kibucu Degania - z przodu na środku Degania Bet, powyżej po lewej stronie Degania Alef
Panorama kibucu Degania - z przodu na środku Degania Bet, powyżej po lewej stronie Degania Alef
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Populacja (2009)
• liczba ludności

545
Kod pocztowy 15 120
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Degania Alef
Degania Alef
Ziemia 32°42′29″N 35°34′30″E/32,708056 35,575000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Izrael

Degania Alef (hebr. דגניה א', D'ganya Alef; pol. Pierwsze Ziarno lub Ziarno A) - kibuc położony w Samorządzie Regionu Emek Hayarden, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (HaTenoa'a HaKibbutzit).

Degania Alef była pierwszym kibucem powstałym w Ziemi Izraela[1].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Otoczenie kibucu Degania Alef

Kibuc jest położony w dolinie Kinaret, na południowym brzegu jeziora Tyberiadzkiego w Dolnej Galilei. Leży w depresji Rowu Jordanu na wysokości 204 metrów p.p.m., na wschodnim brzegu rzeki Jordan. Kibuc leży 9 kilometrów na południowy wschód od miasta Tyberiady.

W jego otoczeniu znajdują się moszaw Kinneret, kibuce Kvucat Kinneret i Degania Bet, regionalna szkoła Beit Jerach, oraz strefa przemysłowa Samakh.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Liczba mieszkańców Degania Alef[2]:


Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1900 Żydowski Fundusz Narodowy zakupił obszar 3 tys. hektarów ziemi w dolinie Kinaret z przeznaczeniem pod rozwój osadnictwa rolniczego. Planowano, że osiedli się tutaj grupa żydowskich imigrantów z Rumunii i Rosji. W 1908, z inicjatywy Światowej Organizacji Syjonistycznej powstało w dolinie Kinaret eksperymentalne gospodarstwo rolnicze Degania Chava Kineret (obecnie kibuc Kvucat Kinneret). Było ono kierowane przez jednego z przywódców ruchu syjonistycznego, Arthura Ruppina. W 1909 jego członkowie weszli w spór z zarządem gospodarstwa, i ogłosili strajk. Arthur Ruppin zaproponował jako rozwiązanie sporu, przejęcie przez niezadowolonych członków gospodarstwa na okres próbny obszaru podmokłych gruntów nad rzeką Jordan. Miał to być eksperyment, podczas którego w praktyce sprawdzono by różne pomysły społecznych idei ruchu robotniczego[3].

Pierwsza grupa pionierów przez rok ciężko pracowała fizycznie przy osuszaniu gruntów i zakładaniu upraw rolnych. Pionierzy bardzo cierpieli od malarii i różnych chorób, które dziesiątkowały uprawy oraz zwierzęta hodowlane. Pomimo tych wszystkich trudności eksperyment zakończył się sukcesem. Z tego powodu zdecydowano się na kontynuowanie eksperymentu. W dniu 29 października 1910 grupa dwunastu pracowników zgodziła się przejść do nowego gospodarstwa rolnego, które miało być zarządzane na zasadach kolektywizmu. Przywódcą tej grupy pionierów był Josef Baratz. Dołączyli do niego: Tanchum Tanpilov, Israel Bloch, Josef Elkin, Sarah Malchin, Miriam Ostrovski-Baratz, Josef Bussel, Tzvi Jehuda Zaltsman, Chaim Cadikov, Jehoszua Ecker, Aaron Josilewicz o Jerocham Klivnov. Nowa osada powstała w pobliżu arabskiej wioski Samakh, na południowym krańcu jeziora Tyberiadzkiego[3].

Podczas I wojny światowej mieszkańcy kibucu byli represjonowani przez władze tureckie. Po wojnie kibuc Degania znalazł się w pobliżu granicy pomiędzy brytyjskim Mandatem Palestyny a francuskim Mandatu Syrii i Libanu. Pod brytyjskim panowaniem rozwinięto żydowskie osadnictwo w dolinie Kinaret, przy czym kibuc Degania służył jako wzorcowa osada rolnicza dla innych nowo tworzonych osad rolniczych. Mieszkańcy Deganii zawsze w ograniczonym stopniu podchodzili do kolektywizmu. W przeciwieństwie do większości kibuców, w Deganii zawsze dzieci były wychowywane w rodzinnych domach, a nie w odzielnych placówkach wychowawczych. Kibuc zawsze utrzymywał system płatnych miejsc pracy, i miał liberalne podejście do zrozumienia potrzeb jednostki.

Zniszczony syryjski czołg Renault R-35 stojący przy wjeździe do kibucu Degania Alef
Zniszczony dom w Degania, 1948

W 1920 na południu powstał sąsiedni kibuc Degania Bet. To właśnie wtedy zaczęto używać dla odróżnienia nazwy Degania Alef. W kolejnych latach w kibucu powstała tajna baza szkoleniowa żydowskich kompanii szturmowych Palmach. Prowadzono tutaj także liczne kursy szkoleniowe Hagany.

Przyjęta 29 listopada 1947 Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu żydowskiemu. Jednak na samym początku Wojny o niepodległość rejon doliny zaatakowały wojska syryjskie. W dniach 15-21 maja 1948 doszło tutaj do bitwy o Dolinę Kinaret, podczas której obrońcy Degania Alef powstrzymali natarcie syryjskich czołgów. Jeden ze zniszczonych czołgów do tej pory stoi jako pamiątka przy wjeździe do kibucu[4]. W trakcie walk kibuc został bardzo mocno zniszczony. Natychmiast po zakończeniu wojny, przystąpiono do jego odbudowy.

W 1981 kibuc otrzymał Nagrodę Izraela, za szczególne zasługi dla państwo i społeczeństwa izraelskiego[5]. Od 2007 kibuc przechodzi proces prywatyzacji.

Kultura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się Muzeum Degania, które prezentuje historię powstania, rozwoju i obrony kibucu[6]. Natomiast Dom Gordona pełni funkcję muzeum natury, rolnictwa i wiedzy o dolinie Kinaret. Zostało ono założone w 1935, i było pierwszym muzeum założonym w żydowskich osiedlach w Palestynie. Jego celem jest powiększanie wiedzy na temat środowiska, rolnictwa i geografii w obszarze doliny Kinaret. Dział natury posiada bogatą kolekcję roślin, zwierząt, skamieniałości i minerałów. Muzeum posiada audytorium do oglądania filmów, archiwum i bibliotekę[7].

Dodatkowo w kibucu znajduje się dom kultury, biblioteka i obszerne archiwum.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje przedszkole i szkołę podstawową Shahaf. Starsze dzieci dojeżdżają do pobliskiej szkoły regionalnej Beit Jerach.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Po Wojnie o niepodległość, mieszkańcy kibucu założyli Ogród Obrońców, w którym zasadzono rośliny ku pamięci poległych obrońców z 1948. Ogród zajmuje powierzchnię dwóch i pół hektara, na których zasadzono trawniki, różne krzewy ozdobne i drzewa (w tym najbardziej znanych osiem palm). W południowo wschodniej części ogrodu znajduje się pomnik poświęcony pamięci poległych izraelskich żołnierzy[8]. Dużą atrakcją turystyczną, zwłaszcza dla dzieci, jest tutejszy tzw. Cypel Zwierząt, pełniący funkcję miniaturowego ogrodu zoologicznego. Można tutaj zobaczyć między innymi kangury, łabędzie czarne, emu, małpy, papugi, jelenie, bażanty i pawie[9]. Nad brzegiem jeziora Tyberiadzkiego zasadzono ogród cyprysów, w którym rośnie tzw. "drzewo państwa"[10].

Na zachodnim brzegu rzeki Jordan znajduje się centrum religijno-turystyczne "Jardenit", w którym odbywają się masowe chrzty chrześcijan.

Sport i rekreacja[edytuj | edytuj kod]

W skład zaplecza sportowego wchodzi basen kąpielowy, siłownia, boisko do piłki nożnej, boisko do koszykówki i korty tenisowe.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie (uprawy warzyw, kukurydzy i mango). Dostęp do prawie nieograniczonej ilości wody umożliwił rozwój upraw rolniczych, których podstawą jest uprawa bananów i awokado. Kibuc prowadzi także nowoczesną fermę drobiu, która zajmuje obszar o wielkości 6,5 hektara. Hodowla bydła obejmuje 280 krów mlecznych i 200 cieląt. Roczna produkcja mleka wynosi 7,2 mln litrów. W stawie hodowlanym hoduje się karpie[11].

Dodatkowo w kibucu znajdują się zakłady Toolgal Industrial Diamonds Group produkujące specjalistyczne maszyny do obróbki diamentów. Zakład zatrudnia około stu osób[12].

Na wschód od kibucu znajduje się strefa przemysłowa Samakh. Poza różnorodnymi firmami produkcyjnymi, mieszczą się tam sklepy, firmy handlowe oraz biura administracji, między innymi rada Samorządu Regionu Emek Hayarden. Wielu z mieszkańców kibucu pracuje w strefie.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się sklep wielobranżowy, przychodnia zdrowia oraz gabinet stomatologiczny.

Osoby związane z kibucem[edytuj | edytuj kod]

Degania Alef była domem wielu wybitnych Izraelczyków. W 1915 urodził się tutaj Mosze Dajan. W kibucu mieszkali i pracowali tacy ludzie jak Aharon David Gordon i Josef Trumpeldor.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Przez kibuc Degania Alef przechodzi ważna arteria komunikacyjna, biegnąca z północy na południe droga nr 90 ISR-HW90.png.

Przypisy

  1. Ogólne informacje o Degania (hebr.). W: Kibbutz Degania [on-line]. [dostęp 2011-06-02].
  2. Dane statystyczne z kolejnych lat (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2011-06-01].
  3. 3,0 3,1 Założenie Deganii w Ruchu Kibucowym (hebr.). W: Kibbutz Degania [on-line]. [dostęp 2011-06-02].
  4. Yitzhak Broshi: Battles of the Kinarot Valley. W: Binyamin Etzioni: Tree and Dagger – Battle Path of the Golani Brigade. Ma'arakhot Publishing, 1951, s. 162-170. [dostęp 2011-06-01]. (hebr.)
  5. Israel Prize Official Site - Recipients in 1981 (hebr.). W: Ministry of Education [on-line]. [dostęp 2011-06-01].
  6. Muzeum (hebr.). W: Kibbutz Degania [on-line]. [dostęp 2011-06-02].
  7. Dom Gordona (hebr.). W: Kibbutz Degania [on-line]. [dostęp 2011-06-02].
  8. Ogród Obrońców (hebr.). W: Kibbutz Degania [on-line]. [dostęp 2011-06-02].
  9. Cypel zwierząt (hebr.). W: Kibbutz Degania [on-line]. [dostęp 2011-06-02].
  10. Ogród cyprysów (hebr.). W: Kibbutz Degania [on-line]. [dostęp 2011-06-02].
  11. Zwierzęta (hebr.). W: Kibbutz Degania [on-line]. [dostęp 2011-06-02].
  12. About Us (ang.). W: Toolgal Degania Industrial Diamonds Ltd. [on-line]. [dostęp 2011-06-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]