Degrassi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy serialu telewizyjnego z 2001 roku. Zobacz też: inne znaczenia tego terminu.
Degrassi
Inny tytuł Degrassi: Nowe pokolenie
Gatunek serialu serial młodzieżowy
telenowela
Kraj produkcji  Kanada
Oryginalny język angielski
Twórcy Yan Moore
Linda Schuyler
Główne role zobacz listę bohaterów
Muzyka tytułowa „Whatever It Takes”
Wykonywany przez:
Alexz Johnson (od serii 11)
Napisany przez:
Jody Colero
Jim McGrath
Stephen Stohn
Liczba odcinków 385
Liczba serii 14
Lista odcinków
Produkcja
Produkcja Epitome Pictures Inc.
Reżyseria Philip Earnshaw
Paul Fox
Scenariusz Tassie Cameron
Sean Carley
Czas trwania odcinka ok. 22 minuty
Emisja
Stacja telewizyjna Kanada CTV (2001–2010)
MuchMusic (2010–obecnie)
Format obrazu 480i (SDTV)
1080i (HDTV; od serii 4)
Lata emisji 2001–obecnie
Data premiery 14 października 2001
Status trwający
Chronologia
Poprzednik Dzieciaki z ulicy Degrassi
Gimnazjum Degrassi
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Seriale telewizyjne

Degrassi (dawniej Degrassi: Nowe Pokolenie) to kanadyjski serial młodzieżowy, kontynuacja serii Degrassi stworzonej przez Lindę Schuyler i Kita Hooda w 1979 roku. Degrassi jest czwartym serialem w serii, po Dzieciakach z ulicy Degrassi, Gimnazjum Degrassi i Szkole średniej Degrassi. Zarówno jak i poprzednicy, Degrassi śledzi losy grupy uczniów Degrassi Community School, którzy zmagają się z takimi problemami, jak presja, pierwsze kontakty seksualne, przemoc, samookaleczanie, ciąża, uzależnienia i wieloma innymi. Serial tworzą Linda Schuyler oraz Yan Moore, a produkowany jest przez Epitome Pictures wspólnie z CTV. Obecnymi producentami wykonawczymi są Linda Schuyler, jej mąż Stephen Stohn oraz Brendon Yorke. Serial jest kręcony w studiu Epitome w Toronto.

Degrassi często otrzymywał pozytywne recenzje krytyków Entertainment Weekly, The New York Times oraz AfterElton.com. W pierwszych latach Degrassi było najchętniej oglądanym serialem w Kanadzie oraz na kanale TeenNick w Stanach Zjednoczonych, jednak w latach ostatnich oglądalność Degrassi zaczęła spadać. Serial wygrał liczne nagrody, takie jak Gemini Award, Writers Guild of Canada oraz Directors Guild of Canada, a także Teen Choice Awards, Nagrodę Młodych Artystów oraz Prix Jeunesse. Kevin Smith oraz Jason Mewes także są fanami serialu i wystąpili gościnnie w siedmiu odcinkach.

Serial zadebiutował na kanale CTV 14 października 2001 roku. W 2010 roku, podczas trwania dziewiątej serii, Degrassi przeniesiono na siostrzany kanał MuchMusic, a w dziesiątym sezonie zmieniono system nadawania, co sprawiło, że serial stał się telenowelą oraz operą mydlaną. Serial nadawany jest w telewizji kablowej, ale jego odcinki można nabyć także na DVD i na żądanie przez Puretracks, iTunes Store i Xbox Live Marketplace. Oprócz Kanady, Degrassi odniosło wielki sukces w Stanach Zjednoczonych, gdzie emitowane jest na kanale TeenNick, jak również w 140 innych krajach.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Koncepcja[edytuj | edytuj kod]

Seria Degrassi została stworzona w 1979 roku przez Playing With Time, firmę produkcyjną założoną przez byłą nauczycielkę Lindę Schuylera i jej ówczesnego partnera, Kita Hooda. Pierwszym serialem z serii był Dzieciaki z ulicy Degrassi, który zrodził się z trzech półgodzinnych filmów krótkometrażowych. Serial kontynuowano w 1987 przez Gimnazjum Degrassi, w 1989 przez Szkołę średnią Degrassi, a w 1992 przez pełnometrażowy film School's Out. Schuyler oraz Yan Moore rozpoczęli rozwijać swój projekt na temat nowego serialu w 1999. Zastanawiali się, co mogło stać się przez te lata z bohaterami Szkoły średniej Degrassi, jednak chcieli, by kontynuacja opierała się na uczniach, a nie dorosłych. Moore wpadł na pomysł kontynuowania serii poprzez skupianie się na postaci Emmy Nelson, urodzonej pod koniec drugiej serii Gimnazjum Degrassi[1].

Mąż Schuyler, Stephen Stohn, zasugerował nazwę Degrassi: Nowe Pokolenie, pożyczając nazwę od serialu Star Trek: Następne pokolenie, którego był fanem. Projekt został zakupiony przez CTV w maju 2000 roku, z oryginalnie planowanym epizodem o ponownym spotkaniu dawnych bohaterów serii jako epizodzie pilotażowym.

Producenci wykonawczy, scenarzyści i reżyserzy[edytuj | edytuj kod]

Serial produkowany jest przez Epitome Pictures Inc. we współpracy z Bell Media. Degrassi otrzymuje dotacje z Canadian Television Fund, Bell Canada[2], Shaw Rocket Fund, Mountain Cable Program, Royal Bank of Canada, Bell Broadcast, New Media Fund oraz Cogeco Program Development Fund. Linda Schuyler i Stephen Stohn są producentami wykonawczymi od momentu rozpoczęcia serialu. Inni pracownicy Epitome Pictures również powiązani są z Degrassi, tacy jak Sara Snow, Brendon Yorke, James Hurst i Aaron Martin. Sarah Glinski i Matt Huether są obecnymi redaktorami historii, co wcześniej należało do zadań Shelley Scarrow, Jamesa Hursta, Aarona Martina i Seana Reycrafta. Najczęstszymi reżyserami są Phil Earnshaw, Stefan Scaini i Bruce McDonald.

Format odcinków[edytuj | edytuj kod]

Każdy odcinek Degrassi jest pisany w tej samej formule z dwoma lub trzema wątkami (wątek A, wątek B i wątek C). Główny wątek, A, rozpoczyna i kończy odcinek i często opowiada o pojedynczej postaci. Wątek B jest zwykle mniej poważny i czasami przeplatany z innymi, a wątek C pierwotnie był rzadko używany, lecz od dziesiątego sezonu pojawia się w każdym odcinku. Problemy poruszane nie zawsze zostają rozwiązane podczas trwania odcinka i przechodzą do następnego, tworząc pomniejszy blok odcinkowy. Większość odcinków nazwana jest tytułami piosenek z lat osiemdziesiątych, a od dziesiątego sezonu epizody są nazywane tytułami piosenek z lat dziewięćdziesiątych i nowszych, przedstawiając wejście serialu w nową dekadę i całkiem nową obsadę.

Przez pierwsze dziewięć sezonów Degrassi: Nowe pokolenie było produkowane jako cotygodniowy młodzieżowy komediodramat półgodzinny z liczbą odcinków na sezon wahającą się od piętnastu do dwudziestu czterech. Z powodu spadku oglądalności między sezonem szóstym a dziewiątym[3], serial rozpoczął emisję jako codzienna telenowela wraz z sezonem dziesiątym i podniósł liczbę odcinków w sezonie do czterdziestu czterech[4][5]. Dziesiąty sezon porzucił także podtytuł „Nowe pokolenie‟ z powodu pozostania w głównej obsadzie tylko jednego starego bohatera i nieznajomości przez młodych widzów poprzedniego pokolenia uczniów.

Czołówka[edytuj | edytuj kod]

Czołówka Degrassi zostaje ukazana po trwającym maksymalnie dwie minuty zwiastunie. Przez pierwsze pięć sezonów przedstawiała bohaterów na terenie szkoły i miała pewną fabułę, natomiast w szóstym i siódmym ukazywała aktorów burzących czwartą ścianę i patrzących się w kamerę, a w ich tle ukazywał się montaż ujęć z poprzednich sezonów w kolorystyce błękitu i złota. Montaże przedstawiały najważniejsze momenty z wątków przedstawianego bohatera. W ósmym sezonie serial porzucił czołówkę z poprzednich dwóch i wrócił do oryginalnej formy pokazywania bohaterów w szkole podczas wykonywania czynności z nią związanych.

Piosenka tytułowa, „Whatever It Takes‟, została skomponowana przez Jima McGratha, a napisana przez Jody Colero i Stephena Stohna. Piosenka zawiera takie zdania jak „Cokolwiek się zdarzy, wiem, że przez to przejdę / Być najlepszym, najlepszym, jakim potrafię‟, by przekazać to, co Colero nazwał "poczuciem radości i optymizmu". Lisa Dalbello wykonywała piosenkę wraz z dziecięcym chórem i muzyką pop w stylu lat osiemdziesiątych w tle przez pierwsze trzy sezony. Dave Ogilvie i Anthony Valcic z kanadyjskiego zespołu Jakalope odnowili i wykonali piosenkę z mocniejszą linią melodyczną, odzwierciedlając dojrzałość bohaterów od sezonu czwartego. W seriach szóstej i siódmej, czołówka - wciąż wykonywana przez Jakalope - została zremiksowana i obdarta z wokali. Czwarta wersja czołówki, z tekstem śpiewanym przez Damhnait Doyle, została wprowadzona w sezonie ósmym, a piąta wersja, wykonywana przez serialowy zespół Stüdz była używana w sezonach dziewiątym i dziesiątym. W serii jedenastej została wprowadzona szósta wersja czołówki, wykonywana przez Alexz Johnson[6].

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Jim McGrath ukazuje ścieżkę dźwiękową do każdego odcinka w napisach końcowych, używając do tego instrumentalnej wersji czołówki. Pracował również z takimi aktorami jak Jake Epstein, Melissa McIntyre i Jamie Johnston, kiedy tworzył muzykę dla ich bohaterów: Craiga Manninga, Ashley Kerwin i Petera Stone'a, którzy grali w serialowych zespołach Downtown Sasquatch, Paige Michalchuk and the Sexkittens (PMS), Hell Hath No Fury oraz Stüdz. Oprócz muzyki autorskiej, Degrassi używa w odcinkach piosenek w stylu emo, alternatywnego rocka i popu. Popularne piosenki są w serialu używane rzadko, głównie ze względu na ograniczenia budżetowe. Najczęściej kierownik muzyczny, Jody Colero, wybiera piosenki mało znanych, kanadyjskich artystów bez podpisanych kontraktów płytowych. Grane piosenki są zwykle tłem do poczynań bohaterów, a nie częścią fabuły.

Miejsce nagrywania[edytuj | edytuj kod]

Akcja Degrassi dzieje się na De Grassi Street w Toronto, Kanadzie. Cztery poprzedzające seriale były kręcone na lub obok tej ulicy; obecnie jednak Degrassi kręcone jest na czterech scenach dźwiękowych w studiu Epitome Pictures i na terenach niedalekich od niego w Toronto, zajmujących około 9300 m². Fasada Degrassi Community School znajduje się na zewnątrz sceny C i jest utrzymywana w takiej samej kolorystyce jak Centennial College, który był używany w Gimnazjum Degrassi podczas opisów szkoły. Teren przed fasadą stanowi miejsce, w którym uczniowie spotykają się i zawiera ulicę oraz przystanek autobusowy. Tereny niedaleko studia są używane do kręcenia scen przed domami głównych bohaterów i stanowią jeden zespół budynków wraz z restauracją The Dot. Budynek The Dot jest jedynym na tyle dużym, by umożliwić kręcenie scen wewnątrz; sceny w środku szkoły i domów są kręcone na jednej z trzech innych scen.

Scena A zawiera szkolne korytarze, toalety, kafeterię i sale. Korytarze są oznakowane przez takie wyrażenia jak „tylko perfekcyjny człowiek jest człowiekiem‟, które zostały odkryte w Etobicoke School for the Arts, jednej z wielu szkół, do której wybrali się projektanci studia na początkowe poszukiwania. W toalecie na ścianach znajdują się malowidła graffiti, by miejsce wyglądało realnie i do wszystkich scen używana jest tylko jedna; pisuary są montowane lub demontowane w zależności od rodzaju kręconej sceny. Scena używana do kafeterii jest specjalnie utrzymywana w bladej kolorystyce, by reszta szkoły wyglądała kolorowo. Jest używana także poza kręceniem jako miejsce spożywania posiłków przez obsadę.

Oprócz zawartych w niej terenów przyszkolnych, do sceny C wliczony jest szkolny hol, sala gimnastyczna, sala komputerowa i korytarz z szafkami. Gdy serial rozwijał się i zwiększono budżet, w holu dobudowano schody i balkon, by wszyscy bohaterowie nie pojawiali się na jednej płaszczyźnie. Przez pierwsze parę sezonów podłoga w sali gimnastycznej wykonana była z prawdziwych drewnianych paneli, jednak z powodu szybkiego niszczenia, została zastąpiona przez beton pomalowany tak, by wyglądał jak drewno.

Scena B zawiera domy głównych bohaterów oraz biuro czasopisma The Core, które zostało wprowadzone w sezonie szóstym. Na tej scenie znajdują się także lokacje z poprzedniego serialu twórców, Gwiazda od zaraz. Czwarta scena, D, składa się ze wszystkich biur studia, przebieralni oraz pokoi do robienia make-upu i fryzur.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Główne role[edytuj | edytuj kod]

Na potrzeby skompletowania nowej generacji uczniów, producenci przesłuchali około sześciuset dzieci w wieku szkolnym, by stworzyć postaci, z którymi docelowa grupa widzów mogłaby się utożsamić. Decyzja, by przesłuchiwać dzieci w podobnym wieku do odtwarzanych przez nie bohaterów wynikła z tego, by odróżnić Degrassi od ówczesnych hitowych seriali, takich jak Buffy: Postrach wampirów czy Jezioro marzeń, w których nastolatków grali aktorzy ponad dwudziestoletni[7].

Jedenaścioro dzieci wybrano na role główne do serii pierwszej. Sarah Barrable-Tishauer miała zagrać ambitną Liberty Van Zandt[7], Daniel Clark zbuntowanego Seana Camerona, Lauren Collins szkolną czirliderkę Paige Michalchuk, Ryan Cooley klasowego klauna J.T. Yorke'a[5], a Jake Goldsbie jego najlepszego przyjaciela, komputerowca Toby'ego Isaacsa[5]. Aubrey Graham wystąpił jako koszykarz Jimmy Brooks, Shane Kippel był szkolnym rozrabiaką Spinnerem Masonem, Miriam McDonald zagrała Emmę Nelson, zagorzałą ekolożkę, a Cassie Steele jej najlepszą przyjaciółkę, Manny Santos[5]. Melissa McIntyre wystąpiła jako Ashley Kerwin, perfekcyjna dziewczyna, a Christina Schmidt nieśmiała dziewczyna z nadwagą, Terri McGreggor.

Zapewniając powiązanie do poprzednich serii Degrassi, Stefan Brogren powrócił, by odegrać swoją rolę Snake'a Simpsona, obecnie pracującego jako szkolny informatyk. Dan Woods natomiast odtworzył swoją rolę nauczyciela języka angielskiego, Dana Raditcha, obecnie awansowanego na dyrektora placówki. Amanda Stepto także wróciła, by odgrywać postać drugoplanową jako Spike Nelson, mama Emmy. W pilotażowym odcinku wystąpiło wiele postaci z poprzednich serii Degrassi, m.in. Pat Mastroianni (Joey Jeremiah) oraz Stacie Mistysyn (Caitlin Ryan)[8]. W serii drugiej Pat Mastroianni powrócił do Degrassi z rolą główną jako Joey Jeremiah, sprzedawca samochodów wychowujący samotnie dwójkę dzieci, natomiast jego pasierb, Craig Manning (Jake Epstein), został nowym uczniem Degrassi Community School. Trzej nowi bohaterowie drugoplanowi także pojawili się w tej serii. Stacey Farber zagrała Ellie Nash, gotkę, której życie jest w rozsypce, Adamo Ruggiero wystąpił jako Marco Del Rossi, chłopak, który nie potrafi pogodzić się ze swoim homoseksualizmem. Melissa DiMarco pojawiła się jako nowa nauczycielka Daphne Hatzilakos. Mistysyn także pojawiła się w serii drugiej jako postać drugoplanowa.

W serii trzeciej, Farber, Ruggiero i Mistysyn otrzymali role główne, tak samo jak Andrea Lewis (Hazel Aden) oraz Amanda Stepto. Mike Lobel (Jay Hogart), Deanna Casaluce (Alex Nuñez), Ephraim Ellis (Rick Murray), a także John Bregar (Dylan Michalchuk) zostali przedstawieni w rolach drugoplanowych jako nowi uczniowie szkoły Degrassi. Pod koniec sezonu postać Schmidt, Terri McGreggor, została wypisana z serialu, kiedy jej wybuchowy chłopak Rich popchnął ją, po czym upadła ona na ziemię uderzając głową w kamień i zapadając w śpiączkę.

W czasie trwania dziesięciu sezonów Degrassi: Nowe pokolenie, większość uczniów odeszło już ze szkoły. Seria szósta zawierała pierwszą śmierć jednego z głównych bohaterów, kiedy J.T. Yorke został pchnięty nożem i zabity[9]. Postać Clarka, Sean Cameron, została wypisana z serialu dwa razy. Opuścił on serial w sezonie czwartym w następstwie śmierci Ricka Murraya[10], lecz powrócił w serii szóstej i ponownie opuścił serial pod koniec tego samego sezonu[11]. Pod koniec piątej serii część uczniów ukończyła Degrassi Community School i albo opuściła serial, albo została kontynuowana do uniwersytetu. Szóstka nowych bohaterów została przedstawiona w sezonie siódmym na potrzeby wątku, w którym pobliska szkoła, do której uczniowie są negatywnie nastawieni, Lakehurst, musi przenieść się do Degrassi z powodu pożaru w ich budynku[12].

W serii ósmej nastąpiło wiele zmian, w tym zniesienie na drugi plan lub całkowite usunięcie postaci Collins, Farber, Grahama, Stepto, Ruggiero i DiMarco. Masowe pozbycie się postaci głównych było ponoć decyzją producentów, przez którą aktorzy i twórcy serialu zakończyli współpracę w złych stosunkach, co Graham krótko skomentował w magazynie Vibe: "[producenci] zrobili nas w konia". Trzynaście nowych aktorów zostało dodanych do obsady głównej, by zastąpić poprzednich. W sezonie dziewiątym Brogren, McDonald, Steele i Kippel pozostali ostatnimi oryginalnymi bohaterami głównymi, gdyż nowe wątki opowiadały o kolejnym pokoleniu uczniów szkoły[13]. Taka decyzja została podjęta, by uniknąć przesuwania miejsca akcji serialu do college'u, jako że większość poprzednich bohaterów albo dorosła, albo ukończyła Degrassi Community School i kontynuowała naukę na uniwersytetach.

W sezonie dziesiątym w obsadzie głównej nie było już żadnej dawnej postaci, z wyjątkiem Brogrena, który został awansowany na dyrektora Degrassi Community School; serial obecnie skupia się na nowym pokoleniu uczniów szkoły.

Emisja[edytuj | edytuj kod]

Poprzednie seriale Degrassi były emitowane w kanadzie na kanale CBC, jednak ta odsłona przez pierwsze dziewięć i pół serii emitowana była na kanale CTV, jednak ze względu na spadek oglądalności[14][15], w 2010 roku serial został przeniesiony na siostrzaną stację kierowaną głównie do nastolatków, MuchMusic[5]. Francuskojęzyczna stacja Vrak.TV zdubbingowała serial i wyemitowała pod tytułem Degrassi, nouvelle génération. W Stanach Zjednoczonych poprzednie seriale z serii emitowane były na PBS, najnowsze Degrassi zajęło czas antenowy w telewizji cyfrowej TeenNick (poprzednio The N) i jest tam najdłużej emitowanym serialem (od 2002 roku). Serie szósta i siódma zostały wyemitowane w Stanach Zjednoczonych wcześniej, niż miało to miejsce w Kanadzie[16][17].

Poza Ameryką Północną, serial jest emitowany na ABC1 w Australii, Filles TV i Canal J we Francji[18][19], ZigZapie w Polsce (sezony 1-10), Hyper+ (sezon 10)[19], Italii 1 we Włoszech oraz Antenie 3 w Hiszpanii[19].

Przypisy

  1. Degrassi za kulisami - Jak to wszystko się stało?. abc.net.au. [dostęp 2011-01-31].
  2. Bell Canada - korzyści CTV. crtc.gc.ca. [dostęp 2013-06-30].
  3. CBS poddaje się ze „Stevenem i Chrisem‟. tvfeedsmyfamily.blogspot.com. [dostęp 2013-06-30].
  4. Kanadyjscy producenci zwiększają liczbę odcinków, by podnieść oglądalność. hollywoodreporter.com/. [dostęp 2013-06-30].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Podwójna ilość nastoletnich problemów. theglobeandmail.com. [dostęp 2013-06-30].
  6. Już teraz zobacz nową czołówkę Degrassi. teennick.com. [dostęp 2013-06-30].
  7. 7,0 7,1 Krótko o Degrassi. allpop.com. [dostęp 2011-01-31].
  8. Spotkanie matki i córki (Degrassi: Nowe pokolenie). en.wikipedia.org. [dostęp 2011-01-31].
  9. Impreza (Degrassi: Nowe pokolenie). en.wikipedia.org. [dostęp 2013-07-01].
  10. Powrót syna marnotrawnego (Degrassi: Nowe pokolenie). en.wikipedia.org. [dostęp 2013-07-01].
  11. Czy mnie chcesz? Część druga (Degrassi: Nowe pokolenie). en.wikipedia.org. [dostęp 2013-07-01].
  12. Stojąc w mroku Część pierwsza (Degrassi: Nowe pokolenie). en.wikipedia.org. [dostęp 2013-07-01].
  13. Nowa klasa w Degrassi. thestar.com. [dostęp 2013-07-01].
  14. CTV ups its order for Degrassi. playbackonline.ca, 2011-01-31. [dostęp 2011-01-31].
  15. CBC Throws in Designer Towel on Steven and Chris. tvfeedsmyfamily.blogspot.com, 2011-01-31. [dostęp 2011-01-31].
  16. The N's Degrassi: The Next Generation Premieres Friday, September 29. epitomepictures.com, 2011-01-31. [dostęp 2011-01-31].
  17. Degrassi: The Next Generation Heads Beyond the Classroom in a Bold New Direction as Season 6 of CTV's International Hit Drama Premieres Nov. 28. ctvmedia.ca, 2011-01-31. [dostęp 2011-01-31].
  18. Degrassi : Nouvelle génération. allocine.fr, 2011-01-31. [dostęp 2011-01-31].
  19. 19,0 19,1 19,2 Echo Bridge Lands Broadcast Deals for Teen Series. webcitation.org, 2011-01-31. [dostęp 2011-01-31].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]