Deklinacja (astronomia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Deklinacja (łac. declinatio – „odchylenie”[1], oznaczana symbolem δ) – jedna ze współrzędnych określających położenie ciała w obydwu układach równikowych: równonocnym i godzinnym[2]. Definiujemy ją jako kąt pomiędzy kierunkiem poprowadzonym od obserwatora do obiektu a płaszczyzną równika niebieskiego[1][2]. Obiekty położone na północnej półkuli nieba mają deklinację dodatnią (od 0° do 90°), a na południowej ujemną (od 0° do -90°)[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 deklinacja. W: Encyklopedia PWN [on-line]. Wydawnictwo Naukowe PWN. [dostęp 2015-03-20].
  2. 2,0 2,1 2,2 Zbigniew Dworak: Z astronomią za pan brat. Warszawa: Iskry, 1989, s. 126-128. ISBN 83-207-1064-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]