Delfin białoboki
| Delfin białoboki | |
| Lagenorhynchus acutus[1] | |
| (Gray, 1828) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | walenie |
| Podrząd | zębowce |
| Rodzina | delfinowate |
| Rodzaj | Lagenorhynchus |
| Gatunek | delfin białoboki |
| Synonimy | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Delfin białoboki (Lagenorhynchus acutus) – gatunek walenia z rodziny delfinowatych. Kształt ciała torpedowaty, po bokach ciała ma ciemniejsze i jaśniejsze pasy. Żyje w dużych stadach.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
Długość wynosi około 2,5–3 m, a średnia masa – 230 kg. Płetwa piersiowa ma około 30 cm długości, podczas gdy grzbietowa około 50 cm wysokości. Szerokość w talii wynosi 30–60 cm. Samice są zwykle o 20 cm krótsze i około 50 kg lżejsze. Płetwy grzbietowa i tylna są czarne lub ciemnoszare, brzuch i żuchwa białe, natomiast boki szare[4][5].
Odżywianie [edytuj]
Głównym składnikiem diety delfina białobokiego są ryby, w tym śledź atlantycki (Clupea harengus), makrela atlantycka (Scomber scombrus), ślepior (Gadiculus argenteus), błękitek (Micromesistius poutassou), dobijak ameryksński (Ammodytes americanus), stynka amerykańska (Osmerus mordax) i morszczuk srebrzysty (Merluccius bilinearis) oraz mięczaki jak kalmar illex północny (Illex illecebrosus).[6][7]
Występowanie [edytuj]
Jest gatunkiem endemicznym zimnych i arktycznych wód północnego Atlantyku. Rejonami o szczególnie dużej populacji jest wybrzeże Nowej Fundlandii oraz półwyspu Cape Cod, a także w trójkącie oceanicznym pomiędzy Wyspami Brytyjskimi, Islandią i Grenlandią oraz na Morzu Północnym. Całkowita populacja zawiera się prawdopodobnie w przedziale 200–300 tys. sztuk. Odnotowywano obecność delfina białobokiego w wodach Bałtyku, w południowej części Morza Barentsa, a także na Azorach i na Adriatyku.
Rzadko widywany z brzegu, preferuje otwarte morze o niskim zasoleniu i temperaturze od 6–20 °C. Najczęściej występuje na głębokości pomiędzy 40 a 200 m[8].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Lagenorhynchus acutus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lagenorhynchus acutus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 stycznia 2010]
- ↑ Lagenorhynchus acutus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Lagenorhynchus acutus (Gray, 1828) (ang.). CMS. [dostęp 22 marca 2009].
- ↑ Lagenorhynchus acutus (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 22 marca 2009].
- ↑ Jefferson TA, Leatherwood S, Webber MA. FAO Species identification guide. „Marine mammals of the world”, s. 320, 1993.
- ↑ Reves RR, Smeenk C, Brownell L, Kinze CC. Atlantic white-sided dolphin - Lagenorhynchus acutus (Gray, 1828). „Handbook of Marine Mammals”. 6, s. 31-56, 1999.
- ↑ Atlantic White-sided Dolphin, Lagenorhynchus acutus (ang.). Marinebio. [dostęp 22 marca 2009].
