Delfin białoboki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Delfin białoboki
Lagenorhynchus acutus[1]
(Gray, 1828)
Delfin białoboki
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd walenie
Podrząd zębowce
Rodzina delfinowate
Rodzaj Lagenorhynchus
Gatunek delfin białoboki
Synonimy
  • Delphinus acutus Gray, 1828[1]
  • Delphinus leucopleurus Rasch, 1843[1]
  • Lagenorhynchus gubernator Cope, 1876[1][2]
  • Lagenorhynchus leucopleurus (Rasch, 1843)[1][2]
  • Lagenorhynchus perspicillatus Cope, 1876[1][2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Delfin białoboki (Lagenorhynchus acutus) – gatunek walenia z rodziny delfinowatych. Kształt ciała torpedowaty, po bokach ciała ma ciemniejsze i jaśniejsze pasy. Żyje w dużych stadach.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Porównanie wielkości delfina i człowieka

Długość wynosi około 2,5–3 m, a średnia masa – 230 kg. Płetwa piersiowa ma około 30 cm długości, podczas gdy grzbietowa około 50 cm wysokości. Szerokość w talii wynosi 30–60 cm. Samice są zwykle o 20 cm krótsze i około 50 kg lżejsze. Płetwy grzbietowa i tylna są czarne lub ciemnoszare, brzuch i żuchwa białe, natomiast boki szare[4][5].

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Głównym składnikiem diety delfina białobokiego są ryby, w tym śledź atlantycki (Clupea harengus), makrela atlantycka (Scomber scombrus), ślepior (Gadiculus argenteus), błękitek (Micromesistius poutassou), dobijak amerykański (Ammodytes americanus), stynka amerykańska (Osmerus mordax) i morszczuk srebrzysty (Merluccius bilinearis) oraz mięczaki jak kalmar illex północny (Illex illecebrosus).[6][7]

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest gatunkiem endemicznym zimnych i arktycznych wód północnego Atlantyku. Rejonami o szczególnie dużej populacji jest wybrzeże Nowej Fundlandii oraz półwyspu Cape Cod, a także w trójkącie oceanicznym pomiędzy Wyspami Brytyjskimi, Islandią i Grenlandią oraz na Morzu Północnym. Całkowita populacja zawiera się prawdopodobnie w przedziale 200–300 tys. sztuk. Odnotowywano obecność delfina białobokiego w wodach Bałtyku, w południowej części Morza Barentsa, a także na Azorach i na Adriatyku.

Rzadko widywany z brzegu, preferuje otwarte morze o niskim zasoleniu i temperaturze od 6–20 °C. Najczęściej występuje na głębokości pomiędzy 40 a 200 m[8].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Lagenorhynchus acutus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lagenorhynchus acutus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 stycznia 2010]
  3. Lagenorhynchus acutus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Lagenorhynchus acutus (Gray, 1828) (ang.). CMS. [dostęp 22 marca 2009].
  5. Lagenorhynchus acutus (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 22 marca 2009].
  6. Jefferson TA, Leatherwood S, Webber MA. FAO Species identification guide. „Marine mammals of the world”, s. 320, 1993. 
  7. Reves RR, Smeenk C, Brownell L, Kinze CC. Atlantic white-sided dolphin - Lagenorhynchus acutus (Gray, 1828). „Handbook of Marine Mammals”. 6, s. 31-56, 1999. 
  8. Atlantic White-sided Dolphin, Lagenorhynchus acutus (ang.). Marinebio. [dostęp 22 marca 2009].