Polioksymetylen
| Polioksymetylen | |||
|
|||
| Ogólne informacje | |||
| Nazwa systematyczna | Poli(tlenek metylenu) | ||
| Inne nazwy | Paraformaldehyd, POM, Poliacetal, Delrin | ||
| Monomery | HCHO (formaldehyd) | ||
| Struktura meru | -[-O-CH2-]- | ||
| Właściwości | |||
| Temperatura mięknięcia | 175 °C (448 K) | ||
| Temperatura degradacji | 230 °C (503 K) | ||
| Biodegradowalność | niebiodegradowalny | ||
| Biokompatybilność | niska | ||
| Właściwości mechaniczne | sztywny, konstrukcyjny termoplast | ||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą warunków standardowych (25 °C, 1000 hPa) |
|||
Polioksymetylen, poliacetal, paraformaldehyd, paraform, poli(tlenek metylenu) (POM z ang. polyoxymethylene) to polimer będący polieterem z grupy termoplastycznych tworzyw sztucznych (termoplastów) o wzorze: -[-O-CH2-]n- należący do łańcuchowych homopolimerów. Stosowany do produkcji armatury wodnej, podzespołów samochodowych, elementów urządzeń elektrotechnicznych, sprzętu AGD oraz kostek (piórek) gitarowych.
Otrzymywany w reakcji polimeryzacji formaldehydu lub trioksanu. Jest więc paraformaldehydem czyli spolimeryzowanym formaldehydem (aldehydem mrówkowym).
Nazwy handlowe: Delrin, Ertacetal, Hostaform, Iupital, Tarnoform, Ultraform.
Spis treści |
[edytuj] Własności
Jest typowym termoplastem. Zakres przetwórstwa waha się w granicach 210-230°C. W temperaturze powyżej 230°C ulega gwałtownej depolimeryzacji z wydzieleniem dużych ilości formaldehydu, co może prowadzić do eksplozji aparatury.
Posiada dużą odporność na ścieranie, wytrzymałość chemiczną oraz ma właściwości izolatora elektrycznego[1]. Odznacza się także termoplastycznością, sztywnością, wytrzymałością na rozciąganie, naturalną smarownością (powierzchnia granulek pokryta jest związkiem smarującym i w związku z tym nie wymagane jest kolejne smarowanie), łatwością przetwórstwa oraz pracą w temperaturach od -50°C do +90°C (okresowo do 140°C)[2].
Jest bezwonny i bezsmakowy[3].
[edytuj] Zastosowania
Jest to materiał stosowany głównie do produkcji kół zębatych, a także linii do pakowania, ma ponadto zastosowanie w pojazdach, elektronicznych urządzeniach biurowych oraz jest używany m.in. do produkcji kostek gitarowych. Główny składnik parapasty, specyfiku używanego przy dewitalizacji.
[edytuj] Historia
Technologia produkcji polioksymetylenu została opracowana i opatentowana przez firmę DuPont w latach 50. XX w.
Prace nad opracowaniem twardego i odpornego na ciepło tworzywa sztucznego rozpoczęły się na początku 1950 r. Delrin został wytworzony ok. 1952 r. Przez chemików został nazwany jako "syntetyczny kamień" (ang. synthetic stone), a przez DuPont Delrin®. Firma DuPont złożyła wniosek o ochronę patentową materiału w 1956 r. Budowę zakładu przeznaczonego do produkcji tworzywa zakończono w 1960 r. w Parkersburg, Wirginia Zachodnia.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Źródło danych liczbowych
- MSDS Delrinu
Przypisy
- ↑ Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, DELRIN, Design News Polska - Grudzień 2006 (dostęp: 6 lutego 2009)
- ↑ http://www.plastech.pl/pub/downloads/delrin-poradnik-przetworstwa-tworzywa-acetalowe-dupont.pdf Poradnik przetwórstwa wtryskowego, www.plastech.pl (dostęp: 29 maja 2008)
- ↑ http://www.ascojoucomatic.pl/images/site/upload/_pl/pdf1/v1230pl.pdf Informacja techniczna, gumy, tworzywa sztuczne i metale (dostęp: 29 maja 2008)
