155 mm haubicoarmata Denel G5

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Denel G5)
Skocz do: nawigacja, szukaj
155 mm haubicoarmata G5
155 mm haubicoarmata G5
Dane podstawowe
Państwo  Republika Południowej Afryki
Producent LIW division (Denel)
Rodzaj haubicoarmata
Historia
Prototypy 1981
Produkcja seryjna 1983 - do chwili obecnej
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 155 mm Frag-HE, M1 HE
Długość lufy 6975 mm (L/45)
Donośność 30 000 m(pocisk zwykły)
39 000 m (pocisk z gazogeneratorem)
Prędkość pocz. pocisku maks. 897 m/s
Długość 9500 mm (marszowa)
12100 mm (bojowa)
Szerokość 3300 mm (marszowa)
8600 mm (bojowa)
Wysokość 2100 mm (marszowa)
Masa 13 750 kg
Kąt ostrzału -3 do +75° (w pionie)
82° (w poziomie przy kącie podniesienia lufy do 15°)
65° (w poziomie przy kącie podniesienia lufy powyżej 15°)
Obsługa 8 osób
Szybkość marszowa 16 km/h
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

155 mm haubicoarmata G5południowoafrykańska haubicoarmata produkowana przez LIW division - część koncernu Denel.

G5 została zaprojektowana w Lyttelton Engineering Works (obecnie cześć koncernu Denel). Prace nad działem oznaczanym kolejno jako G3, G4, a ostatecznie G5 rozpoczęto w 1976 roku. Konstruktorzy armaty wzorowali się na haubicoarmatach GC 45 i M59

G5 jest działem półautomatycznym. Lufa bruzdowana, zakończona hamulcem wylotowym. W położeniu marszowym lufa jest obrócona do tyłu i zamocowana do ogonów. Zamek śrubowy, z uszczelniaczem Bange'a. kołyska cylindryczna, oporopowrotnik hydropneumatyczny. Zasilanie amunicją rozdzielnego ładowania. Podwozie dwuosiowe, resorowane, o prześwicie 31 cm. W czasie strzelania działo spoczywa na płycie oporowej. Działo ma napęd pomocniczy z silnikiem o mocy 57 kW który umożliwia przemieszczanie się z prędkością do 16 km/h. Silnik napędu pomocniczego jest używany także do rozwierania i zwierania ogonów oraz opuszczania i podnoszenia płyty oporowej. Na większe odległości działo jest holowane samochoodem SAMIL 100.

Działo było kilkakrotnie modernizowane, najnowszą wersją jest G5-2000 z lufa L/52.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Woźniak. G5. „Nowa Technika Wojskowa”. 1993. Nr. 2. s. s. 19-20. ISSN 1230-1655. 
  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 74. ISBN 83-86028-01-7.

Źródło[edytuj | edytuj kod]