Deng Tuo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Deng.
Deng Tuo
Chińskie nazwisko i imię
Hanyu pinyin Dèng Tuò
Wade-Giles Teng T’o
Zn. tradycyjne 鄧拓
Zn. uproszczone 邓拓

Deng Tuo (ur. 26 lutego 1912, zm. 18 maja 1966) – chiński dziennikarz i publicysta.

Do KPCh wstąpił w 1935. Pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego (od 1950) oraz redaktora naczelnego Renmin Ribao (od 1953). Odwołany ze stanowiska w 1958[1]. W latach 1954-1957 przewodniczył Federacji Dziennikarzy Chińskich. W 1959 został sekretarzem KPCh w Pekinie. W publikowanych artykułach i esejach krytykował pozbawioną realizmu politykę Mao Zedonga, często posługując się aluzjami historycznymi[2]. Po rozpoczęciu rewolucji kulturalnej aresztowany[3], represjonowany między innymi jako element antypartyjny. Popełnił samobójstwo[4]. Zrehabilitowany pośmiertnie w 1979 roku[5].

Przypisy

  1. Jerzy Bayer, Waldemar Dziak: Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski. Warszawa: TRIO, 2007, s. 138. ISBN 978 83 7436 100 2.
  2. Jerzy Bayer, Waldemar Dziak: Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski. Warszawa: TRIO, 2007, s. 194. ISBN 978 83 7436 100 2.
  3. Jerzy Bayer, Waldemar Dziak: Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski. Warszawa: TRIO, 2007, s. 216. ISBN 978 83 7436 100 2.
  4. Jerzy Bayer, Waldemar Dziak: Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski. Warszawa: TRIO, 2007, s. 296. ISBN 978 83 7436 100 2.
  5. Timothy Cheek: Propaganda and Culture in Mao's China: Deng Tuo and the Intelligentsia. Oxford: Oxford University Press, 1997, s. 294. ISBN 9780198290667.