Dennis Mitchell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dennis Mitchell
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1966
Havelock
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy

Dennis Allen Mitchell (ur. 20 lutego 1966 w Havelock w stanie Karolina Północna) – amerykański lekkoatleta sprinter, mistrz olimpijski i mistrz świata.

Jako jedyny amerykański sprinter wystąpił na trzech kolejnych igrzyskach olimpijskich w biegu na 100 m, za każdym razem zajmując w finale miejsce w pierwszej czwórce.

Rozpoczął międzynarodową karierę na mistrzostwach świata w 1987 w Rzymie, gdzie wystąpił w eliminacjach i półfinale biegu sztafetowego 4 x 100 m (w finale został zastąpiony przez Carla Lewisa). Na igrzyskach olimpijskich w 1988 w Seulu zajął 4. miejsce w biegu na 100 m. Stracił szanse na medal w sztafecie 4 x 100 m, kiedy drużyna amerykańska została zdyskwalifikowana za przekroczenie strefy zmian. W 1989 zdobył akademickie mistrzostwo Stanów Zjednoczonych (NCAA) w biegu na 200 m (był wówczas studentem University of Florida).

Na miesiąc przed mistrzostwami świata w 1991 w Tokio biegł w składzie sztafety 4 x 100 m, która ustanowiła rekord świata czasem 37,67 s (w Zurychu 7 sierpnia 1991). Na mistrzostwach świata Mitchell zdobył brązowy medal w biegu na 100 m, a sztafeta USA w składzie Andre Cason, Leroy Burrell, Mitchell i Carl Lewis poprawiła własny rekord świata na 37,50 s i zdobyła złoty medal.

W 1992 po raz pierwszy został mistrzem Stanów Zjednoczonych na 100 m (później powtórzył to osiągnięcie w 1994 i 1996). Na igrzyskach olimpijskich w 1992 w Barcelonie Mitchell zdobył brązowy medal w biegu na 100 m i złoty w sztafecie 4 x 100 m, która po raz kolejny poprawiła rekord świata na 37,40 s (w składzie Michael Marsh, Burrell, Mitchell i Carl Lewis). Na mistrzostwach świata w 1993 w Stuttgarcie po raz kolejny zdobył brązowy medal na 100 m i złoty w sztafecie 4 x 100 m (Jon Drummond, Cason, Mitchell i Burrell), która w półfinale wyrównała rekord świata. W 1994 zwyciężył na 100 m w Igrzyskach Dobrej Woli w Petersburgu. Na mistrzostwach świata w 1995 w Göteborgu doznał kontuzji w przedbiegach na 100 m i nie ukończył biegu.

Na igrzyskach olimpijskich w 1996 w Atlancie zdobył srebrny medal w sztafecie 4 x 100 m (biegli w niej Drummond, Tim Harden, Marsh i Mitchell),a w biegu na 100 m był czwarty. na mistrzostwach świata w 1997 w Atenach wystąpił tylko w sztafecie 4 x 100 m, ale drużyna amerykańska (Brian Lewis, Tim Montgomery, Mitchell i Maurice Greene) nie ukończyła biegu eliminacyjnego.

W 1998 został zdyskwalifikowany przez IAAF na 2 lata z powodu zbyt wysokiego poziomu testosteronu (zawodnik tłumaczył wysoki poziom tego hormonu tym, że uprawiał seks i pił piwo w noc poprzedzającą badanie antydopingowe[1]). Po odbyciu kary wystąpił na mistrzostwach świata w 2001 w Edmonton na 3. zmianie sztafety 4 x 100 m, która wygrała bieg finałowy, lecz została później zdyskwalifikowana wskutek stwierdzenia dopingu u Tima Montgomery'ego (afera BALCo).

Mąż Damu Cherry.

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. LA'99. 2000, s. 8. ISBN 83-910012-5-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]