Dennis Rodman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dennis Rodman
Dennis Rodman
silny skrzydłowy
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1961
Trenton, USA
Wzrost 201[1] cm
Masa ciała 100 kg
Kariera
Aktywność 1986–2005
College Cooke County (1983)
Draft 1986, numer: 27
Detroit Pistons
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Dennis Rodman w Wikicytatach
Strona internetowa

Dennis Keith Rodman (ur. 13 maja 1961 w Trenton, w stanie New Jersey) – były zawodowy koszykarz, grający na pozycji silnego skrzydłowego. Występował w NBA w takich zespołach jak Chicago Bulls, Detroit Pistons, San Antonio Spurs, Los Angeles Lakers oraz Dallas Mavericks.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Philandera i Shirley. Ojciec opuścił rodzinę, gdy Dennis miał trzy lata. Wtedy Rodman wraz z matką oraz dwiema siostrami, Debrą i Kim, przeniósł się do Dallas w stanie Teksas. Pochodził z ubogiej rodziny; jego matka musiała sama utrzymać siebie i trójkę dzieci[2].

Przed NBA[edytuj | edytuj kod]

W szkole średniej nie myślał o koszykówce; dopiero jako starszy nastolatek w ciągu jednego roku urósł o 27 cm i był to pierwszy z wielu przełomów w jego życiu. Po ograniczonych występach w barwach Cooke County College w Gainesville, stan Teksas, Rodman grał w barwach Southern Oklahoma State University (liga uniwersytecka NCAA), gdzie dał się poznać zarówno jako strzelec, jak i zawodnik zbierający piłki.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Detroit Pistons[edytuj | edytuj kod]

Detroit Pistons zwrócili na niego uwagę wybierając go w drugiej rundzie draftu z 1986. W owym czasie Pistons byli drużyną z przyszłością prowadzoną przez Isiaha Thomasa (rozgrywający), Joe Dumarsa (rzucający obrońca), Billa Laimbeera (środkowy). Mieli również w drużynie takich graczy, jak Adrian Dantley, Vinnie Johnson, John Salley i Rick Mahorn. Pistons odpadli z fazy play off w roku 1987 pokonani przez Boston Celtics, chociaż Rodman wykonał przyzwoitą pracę powstrzymując gwiazdora "Celtów", Larry'ego Birda.

W 1988 Rodman zbierał więcej piłek i bronił lepiej niż wcześniej. W 1989 jego praca została dostrzeżona i oceniona, a on sam otrzymał nagrodę "Obrońcy Roku", pierwszą z dwóch, które otrzymał z rzędu. Ukończył sezon za Laimbeerem jako drugi w drużynie pod względem liczby zbiórek, a także pomógł Pistons w drodze po pierwszy mistrzowski tytuł dla "Tłoków" pokonać drugi rok z rzędu młodych Chicago Bulls. Następny rok był prawie identyczny, Pistons ponownie pokonali Bulls w Finale Konferencji Wschodniej, zdobywając drugi raz z rzędu mistrzostwo NBA, a Rodman znów otrzymał tytuł Obrońcy Roku. Ponadto Pistons zanotowali 63 zwycięstwa w sezonie zasadniczym ustanawiając rekord klubu.

W 1991 Pistons doznali wstrząsu, kiedy zostali gładko pokonani przez Bulls w Finałach Konferencji Wschodniej. Rodman prowadził w drużynie w zbiórkach, ale to nie wystarczyło. W 1992 Rodman grał, zaliczając średnio 18 zbiórek na mecz i zdobywając pierwszy z siedmiu zdobytych z rzędu tytułów najlepiej zbierającego zawodnika. W jednym ze spotkań zebrał 34 piłki ustanawiając rekord kariery. Rodman nie był ani silniejszy, ani nie miał większego zasięgu rąk od przeciwników. Zamiast tego, używał "prawie naukowego" podejścia, aby obliczyć jak piłka odbije się od kosza lub tablicy i znaleźć się na najlepszej pozycji, żeby ją zebrać. Rok 1993 był drugim sezonem Rodmana, w którym zebrał najwięcej piłek, ale był to jego ostatni rok w Pistons. Po zakończeniu sezonu został sprzedany do San Antonio Spurs za Seana Elliotta.

Przemiana[edytuj | edytuj kod]

W 1993 opuściła go żona, Anicka, zabierając ze sobą ich córkę - Alexis. Wydarzenie to było dla Rodmana wielką traumą. Pewnej nocy podczas sezonu 1992/93 Dennis został znaleziony na parkingu pod halą gdzie grają Pistons - The Palace of Auburn Hills na przedmieściach Detroit, gdzie siedział w swojej półciężarówce z naładowaną strzelbą. Potem przyznał w jednej z dwóch swoich autobiografii, że "była to noc kiedy zabił starego Dennisa i pozwolił wyłonić się nowemu Dennisowi". Nowy Dennis miał nie być już nieśmiały lecz bezkompromisowy i pełen wiary w siebie.

San Antonio Spurs[edytuj | edytuj kod]

W San Antonio Rodman kontynuował swoją pracę jako "czyściciela tablic", przez co pozwolił środkowemu Davidowi Robinsonowi na zdobywanie większej liczby punktów, dzięki czemu ten ostatni zdobył tytuł najlepszego strzelca ligi. W ten sposób po raz pierwszy zawodnicy z jednej drużyny zwyciężyli w klasyfikacji liczby zdobywanych punktów i zbieranych piłek, ale nie był to ostatni raz Rodmana. W następnym sezonie Rodman pomógł San Antonio wygrać 62 spotkania, ustanawiając w ten sposób rekord klubu, a także dotrzeć do Finałów Konferencji Zachodniej.

Niestety, jego nieobliczalne życie poza parkietem, włączając w to krótki, ale głośno publicznie komentowany związek z Madonną, a także wybryki na parkiecie, takie jak farbowanie włosów, sprawiły, że działacze Spurs mieli go dość. Decyzję władz "Ostróg" o rozstaniu z Rodmanem przesądziło nieprzybycie "Robaka" z resztą drużyny na decydujący piąty mecz Finałów Konferencji Zachodniej.

Chicago Bulls[edytuj | edytuj kod]

Po sezonie Rodman został oddany do Chicago Bulls za środkowego Willa Perdue, aby zapełnić wielką dziurę, która powstała po odejściu z "Byków" silnego skrzydłowego Horace'a Granta. Bulls z Rodmanem i Michaelem Jordanem, który wrócił z emerytury, poprawili się w sezonie zasadniczym o 25 zwycięstw, z 47 na 72 ustanawiając rekord wszech czasów w lidze NBA. Później w fazie play off Bulls łatwo poradzili sobie w drodze do Finałów Ligi NBA i zdobyli mistrzostwo ligi. Rodman, Michael Jordan i Scottie Pippen znaleźli się w Pierwszej Drużynie Najlepszych Obrońców (All-Defensive First Team). Po raz pierwszy w historii trzech graczy tej samej drużyny znalazło się w pierwszym składzie. Rodman był najlepszym w lidze w zbiórkach (piąty rok z rzędu), a Jordan był najlepszym strzelcem, drugi przypadek w historii, kiedy koledzy z drużyny byli najlepszymi w punktach i zbiórkach. Powtórzyli swój sukces w roku 1997 i 1998, a drużyna po raz drugi w ciągu 8 lat zdobyła trzy razy z rzędu tytuł mistrzowski.

Los Angeles Lakers i Dallas Mavericks[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu Rodman opuścił Chicago, a Bulls rozpoczęli gruntowną przebudowę drużyny. Był to zarazem jego ostatni poważny sezon, gdyż w sezonach 1998/99 i 1999/2000 grał krótko, odpowiednio, w Los Angeles Lakers i Dallas Mavericks.

W zespole "Jeziorowców" zagrał w 23 meczach. Rozwiązano z nim kontrakt, gdyż podczas swojego siedmiotygodniowego pobytu w drużynie z Los Angeles kilkakrotnie opuszczał lub spóźniał się na treningi, a także odmówił gry w czwartej kwarcie spotkania z Timberwolves tłumacząc się sztywnością mięśni oraz wyjścia trzy dni później na drugą połowę meczu z Blazers z powodu zapalenia łokcia[3].

W zespole Mavericks został zatrudniony kilkanaście dni po przejęciu zespołu przez milionera, Marka Cubana. W klubie z Dallas (w tym mieście dorastał) spędził 29 dni, rozgrywając swoje ostatnie 12 meczów w NBA. W tym czasie był dwukrotnie wykluczony z gry za niestosowne zachowanie, zawieszony przez ligę na jeden mecz oraz ukarany na sumę 13,5 tysięcy dolarów. Po serii pięciu porażek, 8 marca 2000 roku, został zwolniony, co tłumaczono niespełnieniem przez niego oczekiwań dyrekcji i trenera. Decyzja ta zbiegła się także z publicznym skrytykowaniem Cubana przez koszykarza[4].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Zawodowe zapasy (wrestling)[edytuj | edytuj kod]

Rodman walczył w kilku meczach World Championship Wrestling i był członkiem zespołu nWo z Hulkiem Hoganem. Jego pierwszy mecz odbył się 13 lipca 1997 podczas "Bash At the Beach" (coroczny turniej wrestlingu). Wystąpił razem z Hoganem, ale przegrali z Lexem Lugerem i The Giantem. Podczas "Bash At the Beach" 12 lipca 1998 Rodman i Hogan pokonali Karla Malone'a i Diamonda Dallasa Page'a. Jego trzeci i ostatni mecz odbył się 14 sierpnia 1999 podczas "Road Wild" (turniej wrestlingu), a Rodman przegrał z Randym Savage'em.

Ostatnie działania[edytuj | edytuj kod]

Rodman był obecny lub brał udział w dwóch różnych konkursach w Finlandii w roku 2005. Latem pojawił się w Sonkajarvi na zawodach w "noszeniu żon", ale zrezygnował z walki w turnieju z powodu kłopotów ze zdrowiem. 6 listopada 2005 rozegrał jeden mecz w barwach Torpan Pojat przeciwko Tapiolan Honka. Zagrał 28 minut, zdobył 17 punktów i zebrał 6 piłek. Piętnaście z 17 punktów zdobył rzutami za 3 punkty (w sumie próbował 13 rzucając zza linii rzutów za 3 punkty). Obecność Rodmana przyciągnęła rekordową liczbę 7420 widzów na mecz Finnish National League (ligi fińskiej).

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Rodman był znany ze swojego kontrowersyjnego zachowania i wyglądu, notorycznej skłonności do przeklinania publicznego lub w trakcie telewizyjnych transmisji na żywo podczas trwania jego kariery, ciała przyozdobionego licznymi tatuażami i przekłuciami, a także częstego farbowania swoich włosów na jasny, sztuczny kolor tak długo, aż jego wygląd stał się pospolity.

Poślubił na krótko aktorkę i modelkę Carmen Electrę, a podczas publicznego występu promującego jego autobiografię Bad as I Wanna Be (Tak zły, jak chcę być; w Polsce wydane pod tytułem Zły do szpiku kości) wystąpił ubrany w suknię ślubną. Wyznał wówczas, iż jest biseksualistą, oraz że poślubił samego siebie[16].

Przydomek "Robak", pod którym znany był w czasie koszykarskiej kariery uzyskał już jako nastolatek. Pseudonim wziął się od tego, że Rodman grając na automatach do gry wił się wokół urządzeń, podkreślając ruchami ciała zaangażowanie w grę.

Wraz z Jean-Claude'em Van Dammem wystąpił w filmie akcji Ryzykanci (Double Team, 1997). Za swój wkład w film otrzymał w 1998 roku trzy antynagrody Złotej Maliny.

16 listopada 2009 roku został aresztowany w Niemczech po tym, jak nie zapłacił rachunku opiewającego na 3 tys. euro za usługi w jednym z niemieckich hoteli[17].

Odniesienia w kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

Polska grupa muzyczna Tuff Enuff stworzyła utwór zatytułowany "Rodman" zawarty na albumie Diablos Tequilos (1997), zainspirowany osobą koszykarza.

Również hip-hopowe trio z Atlanty - Migos - nagrało utwór pod tytułem Dennis Rodman, który znajduje się na ich mixtape Young Rich Niggas (2013). Gościnnie wspomógł ich Gucci Mane.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dennis Rodman (ang.). nba.com. [dostęp 2014-04-19].
  2. Dennis Rodman Biography (ang.). biography.com. [dostęp 29 listopada 2014].
  3. CNN/SI - NBA Basketball - Rodman's stay in L.A. comes to abrupt end - Friday April 16, 1999 10:12 AM
  4. Amarillo Globe-News - Cuban: Rodman not fired for comments - Thursday, March 09, 2000
  5. NBA Championships: Year by Year Champions (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  6. Dennis Rodman - Stats (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  7. All-NBA Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  8. NBA Defensive Player of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  9. 9,0 9,1 All-Defensive Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  10. NBA Rebounds Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  11. 1988-89 NBA Season Summary (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  12. NBA Retired Numbers (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  13. Duncan wins 2001-02 IBM Award (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  14. NBA Players of the Month (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  15. Dennis Rodman - Hall Of Famers (ang.). hoophall.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  16. Times Online (2006-01-08). The top 10 Dennis Rodman moments. Dostęp: 12 lutego 2009
  17. tvn24.pl (2009-11-16). Dennis Rodman aresztowany w Niemczech. Dostęp: 16 listopada 2009