Deprywacja snu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Deprywacja snu - czyli jego niedobór[1], którego konsekwencjami są zaburzenia funkcji poznawczych[2], rozdrażnienie i ogólny spadek sił witalnych. Zbyt mała ilość snu może być także przyczyną nadwagi[3], nadmiernego pobudzenia lub cukrzycy, a nawet prowadzić do śmierci w ekstremalnych przypadkach. Do innych potencjalnych skutków należy zaliczyć depresję, niską samoocenę społeczną oraz choroby nowotworowe. Ciekawostką jest też fakt, iż grupa naukowców z Uniwersytetu w Warwick oraz University College of London dowiodła, dając na to wiele argumentów, iż brak snu może więcej niż dwukrotnie zwiększyć ryzyko śmierci na skutek chorób serca.

Czasem powtarzana 2-3 razy w tygodniu deprywacja snu jest zalecana pacjentom z ciężką depresją[potrzebne źródło].

Udokumentowany rekord deprywacji snu należy do Randy'iego Gardnera, siedemnastolatka z Kalifornii, który bez stosowania jakichkolwiek stymulantów nie spał (intencjonalnie pozostał bez snu) przez 264 godziny - 11 dób (rok 1964).

Przypisy

  1. Arthur Reber: Słownik psychologii, pod redakcją naukową prof. dr hab. Idy Kurcz i prof. dr hab. Krystyny Skarżyńskiej. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo Scholar Sp. z o.o., 2002. ISBN 373830073.
  2. Paula Alhola, Päivi Polo-Kantola: Sleep deprivation: Impact on cognitive performance. 2007-10. [dostęp 2011-10-03].
  3. Shahrad Taheri, Ling Lin, Diane Austin, Terry Young, Emmanuel Mignot: Short Sleep Duration Is Associated with Reduced Leptin, Elevated Ghrelin, and Increased Body Mass Index. 2004-12. [dostęp 2011-10-03].


Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.