Derby Manchesteru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Derby Manchesteru – mecze pomiędzy dwoma klubami piłkarskimi pochodzącymi z Manchesteru w Wielkiej BrytaniiCity i United. Początkowo rozgrywane były w ramach lokalnych turniejów oraz spotkań towarzyskich.

Pierwsze nieoficjalne spotkanie obydwu drużyn miało miejsce 12 listopada 1881 roku, kiedy to klub Newton Heath (zał. w 1878 – późniejsze United) gościł drużynę West Gorton (zał. w 1880 – późniejsze City); mecz zakończył się zwycięstwem The Heathens 3:0.[1][2] Osiem lat później rozegrano po raz pierwszy mecz przy sztucznym świetle; 26 lutego 1889 roku na stadionie Belle Vue Athletic Ground zwycięstwo Newton Heath nad Ardwick[3] oglądało 10 tys. kibiców, a sam mecz został rozegrany w cieniu tragedii w pobliskiej kopalni węgla[4]. Ostatnie spotkanie derbowe rozegrano 8 kwietnia 2013 roku; na Old Trafford City pokonało United 2:1.

W sumie do tej pory, biorąc pod uwagę wszystkie rozgrywki, rozegrano 167 meczów derbowych: Czerwone Diabły wygrały 69 spotkań, Obywatele 48, a w 50 zanotowano remis[5].

Mapa Manchesteru i okolic przedstawiająca obecne i nieistniejące stadiony obydwu zespołów.
City: Hyde Road (1887–1923), Maine Road (1923–2003), City of Manchester (od 2003).
United: North Road (1878–1893), Bank Street (1893–1910), Old Trafford (od 1910)

Historia[edytuj | edytuj kod]

Mecze w Football League oraz nieoficjalne mecze z okresu I i II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

1894-1899[edytuj | edytuj kod]

Richard Smith - strzelec pierwszej w historii bramki w oficjalnym meczu derbowym.

W 1892 Newton Heath (Manchester United) przystąpił do rozgrywek rozszerzonej Division One, jednak po dwóch sezonach spadł do drugiej ligi. W tym samym roku Ardwick (Manchester City) został jednym z dwunastu klubów założycielskich Division Two.

3 listopada 1894 roku po raz pierwszy doszło do spotkania obydwu zespołów w meczu ligowym. Na obiekcie City – Hyde Road – w obecności 14 tys. kibiców The Heathens zwyciężyli 5:2.[6] W meczu tym po raz drugi w składzie gospodarzy wystąpił młody walijski snajper Billy Meredith. Cztery bramki w tym spotkaniu zdobył Dick Smith - nikt później nie powtórzył tego osiągnięcia. W rewanżu, w styczniu 1895 roku, na stadionie Bank Street spotkanie zakończyło się ponownym zwycięstwem Newton Heath[7].

W grudniu 1895 pierwsze zwycięstwo w meczu derbowym odnieśli piłkarze Manchesteru City pokonując Newton Heath 2:1.[8] Tuż przed przerwą po raz pierwszy w derbach wykonywano rzut karny, który nie wykorzystany został przez The Heathens[9].

W Boże Narodzenie 1896 roku na stadionie przy Bank Street zjawiło się 18 tys. kibiców. Jeden z redaktorów lokalnej gazety Athletic Sports napisał wówczas, że nigdy jeszcze nie widział takiego tłumu i był zachwycony prowadzeniem dopingu przez młodszą część publiczności w I połowie[6]. W drugiej kibice wielokrotnie wtargiwali na boisko, a mecz był bliski przerwania. Spotkanie jednak dokończono i zakończyło się zwycięstwem The Heathens 2:1.[10] Dochód z tego meczu wyniósł 546 funtów[11].

Sezon 1898/99 Manchester City zakończył na 1. miejscu i awansował po raz pierwszy w historii do Division One[12]. Kolejne spotkanie derbowe rozegrano cztery lata później.

# Newton Heath Football Club zmienił nazwę na Manchester United Football Club w 1902 roku[13]

1902-1903[edytuj | edytuj kod]

Przed rozpoczęciem sezonu zespół z dzielnicy Clayton przyjął nową nazwę - Manchester United F.C. W Boże Narodzenie 1902 roku, na Bank Street doszło do jedenastych ligowych derbów. Na spotkanie przybyło około 40 tysięcy kibiców; był to wówczas rekord frekwencji w meczu derbowym. Billy Meredith dwukrotnie uderzył w poprzeczkę, United kończyło mecz w dziesiątkę po tym jak kontuzji doznał bramkarz Herbert Birchenough. Ostatecznie padł wynik remisowy 1:1.[14]

W rewanżu, rozegranym 10 kwietnia 1903 roku, na Hyde Road, United zwyciężyli 2:0. Przed tym spotkaniem Manchester City był liderem z pięciopunktową przewagą i nie przegrał w lidze od ponad trzech miesięcy[15]. Mimo tej porażki City awansowało do Division One.

1906-1909[edytuj | edytuj kod]

Stadion Bank Street znajdował się w odległości ok. 600 metrów od miejsca, w którym położony dziś jest obecny obiekt Manchesteru City – City of Manchester Stadium.

Na wiosnę 1906 roku Manchester United po raz pierwszy pod nowym szyldem, awansował do pierwszej ligi angielskiej[16]. Wtedy też ówczesny menadżer United Ernest Mangnall ściągnął do zespołu czterech z siedemnastu piłkarzy Manchesteru City (m.in. Billy`ego Mereditha, zamieszanych w próbę przekupstwa jednego z zawodników Aston Villi)[17].

Przed sezonem 1906/07 w składzie Manchesteru City zostało zaledwie czterech zawodników z podstawowego składu[18]. Mimo to, do zespołu, dołączyło kilkunastu nowych piłkarzy i klub przystąpił do rozgrywek[10]. Dzięki temu, na początku grudnia 1906 roku, na obiekcie City Hyde Road, w obecności 40 tys. widzów, doszło do pierwszego meczu derbowego w najwyższej klasie rozgrywkowej. Spotkanie to zakończyło się zwycięstwem gospodarzy 3:0. Dochód ze sprzedaży biletów z tego meczu wyniósł 1000 funtów, co jak na ówczesne czasy było dosyć sporą sumą[19]. W rewanżu na Bank Street padł remis 1:1, a w składzie United po raz pierwszy wystąpili trzej z czterech sprowadzonych do klubu byłych piłkarzy City: Meredith, Turnbull i Burgess[20][21]. Dwa lata później Manchester United zdobył pierwsze w historii mistrzostwo kraju, a w 1909 roku także po raz pierwszy sięgnął po Puchar Anglii.

21 grudnia 1907 w meczu na Bank Street, Sandy Turnbull został usunięty z boiska; był to pierwszy tego typu przypadek w meczu derbowym[22][21].

Sezon 1908/09 Manchester City zakończył na 19. miejscu (przedostatnim) i spadł do Division Two[23]

1910-1915[edytuj | edytuj kod]

Drużyna Manchesteru United tuż przed rozpoczęciem sezonu 1913-1914. Billy Meredith w górnym rzędzie, drugi od lewej.

Kolejna przygoda Manchesteru City w Division Two ponownie trwała sezon. Zespół zakończył rozgrywki na 1. miejscu z jednopunktową przewagą nad kolejnymi trzema zespołami[24] Pierwszy mecz derbowy, po powrocie The Citizens do najwyższej klasy rozgrywkowej, po raz pierwszy rozegrano na nowym obiekcie Manchesteru United – Old Trafford. Padł wówczas rekord frekwencji; spotkanie obejrzało 60 tys. kibiców.

W 1912 roku menadżer United Ernest Mangnall odszedł do lokalnego rywala. Po raz ostatni poprowadził Czerwonych Diabłów w meczu derbowym rozegranym na Old Trafford 7 września. Goście zwyciężyli 1:0, a Magnall, według lokalnych mediów, nie krył radości z faktu, iż zwycięstwo odniosła drużyna, której menadżerem miał wkrótce zostać[25].

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Wraz z wybuchem I wojny światowej zawieszono rozgrywki ligowe i pucharowe. Mimo, że pierwsze starcia zbrojne zaczęły się w 1914, sezon 1914/1915 ukończono w całości[26]. Nie kontynuowano ogólnokrajowych rozgrywek, w zamian utworzono sekcje lokalne. Obydwa kluby z Manchesteru podczas czterech sezonów wzięły udział Lidze hrabstwa Lancashire (ang. Lancashire Section of the Football League) oraz dodatkowych turniejach towarzyskich (w sezonie 1915/16 z zespołami z hrabstwa Lancashire – Stockportem, Oldham, Evertonem i Liverpoolem; w latach 1916-19 z drużynami ze Stoke-on-TrentPort Vale i Stoke[27] Wprowadzono odrębne przepisy głównie ze względów bezpieczeństwa; m.in. mecze trwały po 80 minut bez przeprowadzenia przerwy, kluby zmuszone były ograniczać liczbę widzów, a także zmniejszono górny limit płac[28]

1919-1939[edytuj | edytuj kod]

Matt Busby – w latach 1928-1936 piłkarz City; 1945-1969 menadżer United.

W okresie międzywojennym Manchester United spadał z 1. ligi trzykrotnie, Manchester City dwukrotnie. Był to czas, w którym obydwie drużyny mijały się, w efekcie rozegrano mało spotkań derbowych[29].

W 1920 roku spłonęła jedna z trybun stadionu Hyde Road[30] i podjęto decyzję o budowie nowego stadionu. Pierwsze, derbowe spotkanie na Maine Road miało miejsce 12 września 1925 – ponad dwa lata po otwarciu. Zanotowano wówczas rekordową frekwencję – 70 tys. widzów[31].

Rok wcześniej, 10 września 1924 roku, na stadionie Maine Road, rozegrano mecz pożegnalny menadżera Ernesta Mangnalla, w którym udział wzięły mieszane drużyny Evertonu i Liverpoolu oraz City i United[32].

W 1938 Manchester City jako mistrz kraju spadł z ligi, mając najwięcej zdobytych bramek ze wszystkich zespołów z dodatnim bilansem. Był to jedyny tego typu przypadek w historii angielskich rozgrywek piłkarskich[33][34].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1939/40 rozegrano zaledwie 3 kolejki[35]. Wybuch wojny spowodował przerwanie wszystkich rozgrywek piłkarskich; wielu piłkarzy służyło w brytyjskiej armii. Podobnie jak podczas I wojny światowej zorganizowano rozgrywki dla poszczególnych regionów[36]. Angielskie zespoły mogły korzystać z pomocy piłkarzy innych klubów[37]. W pierwszym sezonie podczas wojny obydwa zespoły z Manchesteru przydzielone zostały do Western Regional League, a w latach 1940-1946 do North Regional Section[7]. Kluby mogły zdobyć dwa mistrzostwa w sezonie – jeden podczas świąt Bożego Narodzenia i jeden pod koniec rozgrywek. Mecze z drugiej połowy sezonu zaliczane były także do kwalifikacyjnych bądź zasadniczych faz Pucharu Ligi[35].

# W wyniku zniszczeń jakich wywołało zbombardowanie Manchesteru i okolic 20 grudnia 1940 roku, w którym ucierpiał także stadion Old Trafford, Manchester United F.C. zmuszony był wynajmować obiekt City – Maine Road do końca sezonu 1948-1949

## mecze zaliczane również do rundy kwalifikacyjnej Pucharu Ligi

### mecze zaliczane również do fazy zasadniczej Pucharu Ligi

1947-1950[edytuj | edytuj kod]

W 1945 roku menadżerem Manchesteru United został były piłkarz City Matt Busby, podpisując wówczas pięcioletni kontrakt[38].

Po II wojnie światowej Manchester United zmuszony był wciąż rozgrywać swoje mecze w roli gospodarza na stadionie lokalnego rywala – Maine Road, płacąc przy tym czynsz za wynajęcie w wysokości 5000 funtów rocznie plus ustalony procent ze sprzedaży biletów[39][21]. Zniszczony w 1941 roku przez Luftwaffe stadion Old Trafford, został oddany ponownie do użytku w lecie 1949 roku[40].

W sezonie 1946/47 Manchester City zajął 1. miejsce w Division Two i powrócił do ekstraklasy[41].

W pierwszym powojennym meczu derbowym padł, do dziś nie pobity, rekord frekwencji; 20 września 1947 roku na stadionie Maine Road, mecz obejrzało 78 tys. widzów[42].

1951-1963[edytuj | edytuj kod]

Pomnik Denisa Lawa przed stadionem Old Trafford

31 sierpnia 1957 roku, dla kilku piłkarzy United, zwanymi dziećmi Busby`ego, był to ostatni derbowy mecz.[43] Strzelcy bramek – Duncan Edwards i Tommy Taylor oraz Roger Byrne, Eddie Colman, David Pegg, Liam Whelan zginęli w katastrofie lotniczej pod Monachium 6 lutego 1958 roku (Edwards w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 15 dni później w szpitalu[44][45]), wracając z rozegranego dzień wcześniej, ćwierćfinałowego meczu Pucharu Europy z Crveną Zvezdą[46][47].

W czerwcu 1962 roku były piłkarz The Citizens Denis Law, po rocznym pobycie we włoskim Torino, przeszedł za rekordową wówczas sumę 115 000 funtów do lokalnego rywala – Manchesteru United[48].

15 maja 1963, w przedostatniej kolejce spotkań, doszło do meczu derbowego; obydwa zespoły walczyły o utrzymanie. Mecz zakończył się remisem, który praktycznie przesądził o spadku City do Division Two[21][49]. 4 minuty przed końcem meczu The Citizens prowadzili 1:0, jednak bramkarz gospodarzy Harry Dowd faulował w polu karnym Denisa Lawa, a sędzia podyktował rzut karny, którego wykorzystał Albert Quixall[50].

Podczas tego spotkania, jak i w jego przerwie doszło do niemiłych incydentów z udziałem piłkarzy obydwu zespołów[21].. W ostatniej kolejce sezonu 1962/63 Manchester City przegrał na Upton Park z West Hamem 1:6 i spadł do 2. ligi[51].; Manchester United z kolei pokonał na Old Trafford Leyton Orient 3:1 i zapewnił sobie utrzymanie w ekstraklasie[52].

1966-1983[edytuj | edytuj kod]

Steve Coppell – piłkarz United w latach 1975-1983; menadżer City w 1996 roku.

Derby Manchesteru na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych miały złą opinię. W grudniu 1970 roku George Best podczas wślizgu złamał nogę Glynowi Pardoe[53]. Rok później w meczu na Maine Road, w którym padł wynik 3:3, Francis Lee oskarżył Besta o symulowanie i aktorstwo. W pierwszym spotkaniu derbowym sezonu 1973-74 Lou Macari i Mike Doyle otrzymali czerwone kartki, jednak nie godząc się z opinią sędziego, nie chcieli opuścić placu gry. Dopiero po jego interwencji, nakazującej obydwu drużynom zejście do szatni, obydwaj piłkarze zaakceptowali swoje kary[54].

W tym samym sezonie, w ostatniej kolejce spotkań, doszło do meczu derbowego na Old Trafford. "Czerwone Diabły", zagrożone wówczas degradacją, musiały ten mecz wygrać, by mieć jeszcze szansę na utrzymanie się. Po 80 minutach spotkania na tablicy widniał wynik 0:0. Wtedy to Francis Lee podał do Denisa Lawa (dwukrotnego mistrza Anglii, zdobywcy Pucharu Anglii oraz zdobywcy Pucharu Europy z United), a ten tyłem (piętą) skierował piłkę do bramki. Piłkarze City gratulowali mu zdobytej bramki, jednak ten zdawał sobie sprawę, że pogrążył swój były klub. Po zdobytej bramce natychmiast został zmieniony, a boisko opuszczał ze spuszczoną głową. Tuż przed końcem meczu na boisko wtargnęli kibice United, a mecz został przerwany; wynik nie został unieważniony. W tej sytuacji Manchester United musiał pożegnać się z I ligą. Denis Law po meczu przyznał, że nigdy nie czuł się tak przygnębiony i że strzelił bramkę, której nie powinien[55][56]. Data rozegrania tego meczu określana jest przez kibiców Manchesteru City jako "dzień, w którym Denis Law wysłał United do II ligi".

W sezonie 1974/75 Manchester United zajął 1. miejsce w Division Two. Awans zapewnił sobie w meczu 43. kolejki spotkań przeciwko Fulham, zwyciężając 1:0, w obecności niespełna 53 tys. kibiców[57].

W 1983 roku na Maine Road Manchester City potrzebował przynajmniej remisu w meczu z Luton Town, by pozostać w Division One[58]. Mecz ten wygrali goście po bramce Radomira Antica, a City spadło z ligi[59].

1985-1987[edytuj | edytuj kod]

W niedzielę, 26 października 1986, po raz pierwszy przeprowadzono telewizyjną transmisję na żywo z meczu derbowego[60].

1989-1992[edytuj | edytuj kod]

Mark Hughes strzelił w sumie 119 bramek dla United; w latach 2008-2009 menadżer City
Andrei Kanchelskis – jeden z pięciu piłkarzy, którzy zdobyli 3 bramki w jednym meczu derbowym.

23 września 1989 Manchester City, jako beniaminek, pokonał na Maine Road rywala zza miedzy 5:1.[61] Po 3 minutach po rozpoczęciu spotkania na murawę wtargnęli kibice, a sędzia zmuszony był przerwać mecz i nakazał piłkarzom obydwu drużyn zejść do szatni[62]. Dopiero po 10 minutach, po interwencji policji, gra została wznowiona[62].

W sezonie 1990/91 obydwa kluby zajęły wysokie miejsca w tabeli (City było piąte, United szóste)[63] lecz żadna z nich nie była wtedy zaliczana do faworytów rozgrywek. W październiku na Maine Road padł wynik 3:3[64], zaś na początku maja na Old Trafford Manchester United wygrał 1:0 po bramce siedemnastoletniego wówczas Ryana Giggsa, dla którego był to pierwszy gol w karierze[65].

W kolejnym sezonie 1991/92 obydwa mecze zakończyły się wynikiem nierozstrzygniętym. W listopadzie na Maine Road było 0:0, na Old Trafford na początku kwietnia 1:1.

Mecze w Premier League[edytuj | edytuj kod]

Peter Schmeichel – 8 lat w United, 1 w City – The Great Dane nigdy nie przegrał meczu derbowego.

1992-1996[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych derbach sezonu 1992/93, czyli zaraz po utworzeniu Premier League, na początku grudnia Manchester United pokonał City 2:1; w meczu tym zadebiutował jako rezerwowy Éric Cantona. W rewanżu w marcu było 1:1.

7 listopada 1993 roku, na Maine Road, United pokonało City 3:2, mimo iż do przerwy było 2:0 dla The Blues[66]. Po dwie bramki w tym spotkaniu zdobyli Niall Quinn dla City i Éric Cantona dla United. W rewanżu City uległo 0:2. W listopadzie 1994 roku na Old Trafford United wygrało 5:0; hat-trick ustrzelił Andriej Kanczelskis, który parę sezonów później zaliczył kilka występów w barwach Manchesteru City[67]; w lutym 1995 na Maine Road Manchester United zwyciężył 3:0.

W sezonie 1995/96 miały miejsce ostatnie mecze derbowe w tej dekadzie. Spowodowane było to spadkiem City do niższej ligi. W połowie października 1995 roku bramka dwudziestoletniego wówczas Paula Scholesa sprawiła, iż United wygrał mecz 1:0.[68] Na początku kwietnia na Maine Road "Czerwone Diabły" wygrały ponownie; mecz zakończył się wynikiem 3:2.

2000-2001[edytuj | edytuj kod]

W latach 1996-2000 Manchester City przez 3 sezony występował w Nationwide Division One[69] oraz przez jeden w Nationwide Division Two[70]. W tym czasie Czerwone Diabły zdobyły 3 tytuły mistrza kraju, 1 Puchar Anglii i raz zwyciężyli w Lidze Mistrzów[71]. W ostatniej kolejce sezonu 1999/2000 2. ligi, Manchester City po zwycięstwie na Blackburn Rovers, na Ewood Park świętował powrót do Premier League. Po roku pobytu w najwyższej klasie rozgrywkowej zespół ponownie spadł do Division One[69].

Pierwsze derby, po powrocie City do Premier League, miały miejsce w listopadzie 2000 roku. Na Maine Road Manchester United po bramce Davida Beckhama zwyciężył 1:0. W rewanżu w kwietniu 2001 roku padł wynik remisowy 1:1. W meczu tym Roy Keane brutalnie sfaulował Alf-Inge Hålanda, po czym otrzymał czerwoną kartkę. Keane w swojej książce wydanej rok później przyznał, że zrobił to celowo[72]. Piłkarz Manchesteru United w 1997 roku walcząc o piłkę z Hålandem (grającym wtedy dla Leeds) doznał groźnej kontuzji, zaś Norweg oskarżał go o symulowanie i wymuszenie rzutu karnego. Po tym zajściu Keane musiał pauzować przez siedem miesięcy. Håland również odczuwał starcie z meczu derbowego i niebawem zakończył karierę[73].

2002- do dziś[edytuj | edytuj kod]

10 lutego 2008 roku – ówczesny menadżer City Sven Goran Eriksson tuż przed spotkaniem derbowym na Old Trafford; obchodzono wówczas 50 rocznicę katastrofy lotniczej pod Monachium, w której zginęły 23 osoby, w tym ośmiu piłkarzy Manchesteru United oraz były bramkarz Manchesteru City Frank Swift.
Ryan Giggs – rekordzista pod względem występów w meczach derbowych; zaliczył w sumie 35 takich spotkań

Kolejne derby miały miejsce dwa sezony później; City w 2001 roku spadło z ligi, jednak po roku nastąpił powrót do elity. W listopadzie 2002 roku na Maine Road The Citizens wygrali 3:1; było to zarazem ostatnie spotkanie derbowe na stadionie Maine Road[74]. W rewanżu w lutym padł remis 1:1.

W sezonie 2002/03 w barwach City występował Peter Schmeichel[75]. Broniąc barw United i City, nie przegrał żadnego derbowego spotkania[76]. W następnym sezonie na Old Trafford gospodarze wygrali 3:1, zaś w marcu po raz pierwszy rozegrano mecz derbowy na nowym obiekcie City of Manchester Stadium. Manchester City wygrał 4:1[77].

W maju 2007 roku na na tym samym stadionie Manchester United wygrał 1:0 (po bramce Cristiano Ronaldo) i po tym zwycięstwie świętował zdobycie mistrza kraju[78].

W sezonie 2007/08 obydwa mecze wygrała drużyna City. W sierpniu na Eastlands padł rezultat 1:0. 6 lutego 2008 przypadała 50. rocznica katastrofy lotniczej pod Monachium; cztery dni później na Old Trafford przed meczem uczczono minutą ciszy osoby (w większości piłkarzy United), które straciły życie w tej tragedii. Sam mecz zakończył się zwycięstwem City 2:1 i było to pierwsze zwycięstwo na terenie lokalnego rywala od 1974. Ostatni dublet, jaki zaliczyła drużyna City, miał miejsce w sezonie 1969/70[79].

20 września 2009 roku odbyło się spotkanie, które Alex Ferguson określił mianem "najlepszych derbów w historii"[80]. Manchester United wygrał mecz 4:3, a zwycięskiego gola zdobył Michael Owen w 96 minucie gry.

23 października 2011 po raz pierwszy w historii doszło do meczu derbowego, gdy obydwie drużyny zajmowały 1. i 2. miejsce w tabeli. City wygrało spotkanie 6:1 i było to najwyższe zwycięstwo The Blues w wyjazdowym meczu derbowym od 56 lat. Czerwone Diabły z kolei po raz ostatni stracili na Old Trafford sześć bramek w 1930 roku; ulegli wówczas Huddersfield Town 0:6[81].

Mecze pucharowe[edytuj | edytuj kod]

Drużyny City i United przed półfinałem Pucharu Anglii na Wembley w 2011 roku

Puchar Anglii[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy w Pucharze obydwa zespoły spotkały się 3 października 1891 roku. Był to zarazem pierwszy oficjalny mecz pomiędzy Newton Heath a Ardwick.

27 marca 1926 roku, na stadionie Bramall Lane w Sheffield, obydwa zespoły spotkały się w półfinale Pucharu Anglii. Podczas gry Sam Cowan uderzony został pięścią w twarz przez Franka Barsona i stracił przytomność. Za to zagranie Barson zawieszony został na osiem tygodni[82].

24 stycznia 1970 na Old Trafford United pokonało City 3:0; dwie bramki w tym spotkaniu zdobył obecny asystent Roberto ManciniegoBrian Kidd[83].

10 stycznia 1987 roku, po raz pierwszy w meczu derbowym drużynę Czerwonych Diabłów poprowadził Alex Ferguson. Manchester United wygrało to spotkanie 1:0, po bramce Normana Whiteside`a[84].

W sezonie 1995/96 obydwa zespoły spotkały się w piątej rundzie na Old Trafford Manchester United wygrał 2:1. W tej samej edycji piłkarze United świętowali w maju zdobycie pucharu po pokonaniu w finale Liverpoolu.

W 2011 roku los sprawił, że obydwie drużyny zagrały ze sobą w półfinale Pucharu Anglii. 16 kwietnia na Wembley, w obecności blisko 87 tys. widzów, Manchester City wygrał z lokalnym rywalem 1:0 po bramce Yayi Touré[85].

W styczniu 2012 na Eastlands City zagrało z United w 3. rundzie Pucharu Anglii. Manchester United zwyciężył 3:2, prowadząc do przerwy 3:0[86].

Puchar Ligi[edytuj | edytuj kod]

Tarcza Dobroczynności/Wspólnoty[edytuj | edytuj kod]

Obydwie drużyny tuż przed meczem o Tarczę w 2011 roku

W 1956 roku rozegrano na Maine Road mecz o Tarczę Dobroczynności[87]. O trofeum to rywalizowano wówczas na stadionie mistrza Anglii, ale spotkanie miało zostać rozegrane w środku tygodnia późnym wieczorem i dlatego odstąpiono od tradycji; odbyło się ono na obiekcie Manchesteru City, gdyż stadion Old Trafford nie posiadał jeszcze oświetlenia[88].

7 sierpnia 2011 roku obydwie drużyny zagrały po raz drugi o to trofeum – Manchester United jako mistrz kraju, zaś Manchester City jako zdobywca Pucharu.

Mecze towarzyskie[edytuj | edytuj kod]

W ostatnich latach rozegrano dwa mecze towarzyskie, podkreślając zasługi Paula Lake`a[89] i Dennisa Irwina[90]. Pod uwagę brane są również mecze rezerw United i City. Te z kolei nazywane są mini-derbami.

Piłkarze, mający za sobą występy w obydwu klubach[edytuj | edytuj kod]

Drużyna Manchesteru City z 1904 roku ze zdobytym Pucharem. W Manchesterze United zagrali w późniejszym okresie:Herbert Burgess (w dolnym rzędzie, pierwszy od lewej), George Livingstone (w dolnym rzędzie, drugi od lewej), Sandy Turnbull (w dolnym rzędzie, drugi od prawej) oraz Billy Meredith (w dolnym rzędzie, w środku)
Billy Meredith w koszulce Manchesteru United
Owen Hargreaves w koszulce Manchesteru United podczas meczu derbowego rozegranego 10 lutego 2008
Carlos Tevez po przejściu do Manchesteru City

Do pierwszych transakcji między City a United doszło w 1906 roku, w wyniku skandalu, który spowodował zawieszenie siedemnastu piłkarzy Manchesteru City[93], mających udział w wywalczeniu Pucharu Anglii w 1904 roku. Do Manchesteru United przeszło czterech z nich: Billy Meredith, Sandy Turnbull, Herbert Burgess oraz Jimmy Bannister.

Piłkarz w City w United
okres Liga
występy
Liga
gole
okres Liga
występy
Liga
gole
Anglia Jimmy Bannister 1902–1906 45 21 1906–1909 57 7
Anglia Peter Barnes 1974–1979
1987–1988
115
8
15
0
1985–1987 20 2
Szkocja Frank Barrett 1901–1902 5 0 1896–1900 118 0
Anglia Peter Beardsley 1998 6 0 1982–1983 0 0
Walia Horace Blew 1906 1 0 1906 1 0
Anglia Herbert Burgess 1903–1906 85 2 1906–1910 49 0
Anglia Andy Cole 2005–2006 22 9 1995–2001 195 93
Anglia Terry Cooke 1999–2002 20 2 1994–1999 4 0
Anglia Bill Dale 1931–1938 237 0 1925–1931 64 0
Walia Wyn Davies 1971–1972 45 8 1972–1973 16 4
Anglia John Gidman 1986–1988 53 1 1981–1986 95 4
Anglia Owen Hargreaves 2011– 1 0 2007–2011 27 2
Rosja Andrei Kanchelskis 2001 10 0 1991–1995 123 28
Anglia Brian Kidd 1976–1979 98 44 1963–1974 203 52
Szkocja Denis Law 1960–1961
1973–1974
44
24
21
9
1962–1973 309 171
Szkocja George Livingstone 1903–1906 81 19 1909–1915 43 4
Irlandia Północna Sammy McIlroy 1985–1986 13 1 1971–1982 342 57
Walia Billy Meredith 1894–1906
1921–1924
339
28
129
0
1906–1921 303 35
Szkocja Bob Milarvie 1891–1896 69 12 1890–1891 4 0
Anglia Mark Robins 1999 2 0 1986–1992 48 11
Anglia Harry Rowley 1932–1933 18 4 1928–1932
1934–1937
95
78
24
27
Dania Peter Schmeichel 2002–2003 29 0 1991–1999 292 0
Argentyna Carlos Tévez 2009– 69 44 2007–2009 63 19
Szkocja Sandy Turnbull 1902–1906 110 53 1906–1915 220 90

Statystyki i rekordy meczów derbowych[edytuj | edytuj kod]

Pozycje ligowe United i City
  • Menadżer obydwu klubów[94]
    • Jedynym menadżerem, który poprowadził obydwa zespoły był Ernest Mangnall. W latach 1903-1912 trener United; odegrał kluczową rolę w przeniesieniu zespołu na nowy stadion Old Trafford w 1910 roku. Za jego kadencji Czerwone Diabły zdobyły 2 tytuły mistrza Anglii oraz wywalczyły 1 Puchar tego kraju. W 1912 po nieporozumieniach z zarządem Manchesteru United, przeniósł się do lokalnego rywala – City.
  • Najwyższe zwycięstwo[94][95]
    • Manchester United – Manchester City 1:6 – 23 stycznia 1926 i 23 października 2011 – Old Trafford
    • Manchester United – Manchester City 5:0 – 10 listopada 1994 – Old Trafford
  • Piłkarze City/United, którzy zostali menadżerami City/United[94]
    • Sam Cowan – piłkarz (1924-1935) i menadżer (1946-1947) City
    • Johnny Hart – piłkarz (1946-1962) i menadżer (1973) City
    • Joe Royle – piłkarz (1974-1977) i menadżer (1998-2001) City
    • Steve Coppell – piłkarz United (1975-1983) i menadżer (1996) City
    • Mark Hughes – piłkarz United (1980-1986, 1988-1995) i menadżer (2008-2009) City
    • Clarrie Hilditch – piłkarz (1916-1932) i menadżer (1926-1927) United
    • Matt Busby – piłkarz City (1928-1934) i menadżer (1945-1969) United
    • Les McDowall – piłkarz (1938-1948) i menadżer (1950-1963) City
    • Wilf McGuinness – piłkarz (1954-1959) i menadżer (1969-1970) United
    • Tony Book – piłkarz (1966-1974) i menadżer (1973, 1974-1979, 1980, 1989, 1993) City
    • Peter Reid – piłkarz (1990-1993) i menadżer (1990-1993) City
  • Pierwszy mecz nieoficjalny/oficjalny[94]
    • 1. i 2. mecz nieoficjalny:
    • 1. mecz oficjalny:
  • Pierwszy mecz przy sztucznym oświetleniu[94]

Przypisy

  1. Steve Cawley, Gary James, s.338
  2. Gary James, Manchester City F.C.- 125 Years of Football, s. 12
  3. Taką nazwę nosił Manchester City Football Club w latach 1887-1894
  4. Gary James: Manchester City F.C. – 125 Years of Football. 2006. (ang.), s. 101
  5. Manchester United – Manchester City (ang.). FootballDerbies.com. [dostęp 3 czerwca 2011].
  6. 6,0 6,1 Gary James, Manchester City F.C.- 125 Years of Football, s. 101
  7. 7,0 7,1 op. cit
  8. Manchester City vs Manchester United – 7 December 1895 (ang.). About ManUtd. [dostęp 4 czerwca 2011].
  9. Steve Cawley, Gary James, s. 17
  10. 10,0 10,1 op. cit.
  11. Steve Cawley, Gary James, s. 21
  12. Division Two 1898/99 (ang.). Footballsite.co.uk. [dostęp 29 maja 2011].
  13. History by Decade (ang.). manutd.com. [dostęp 28 maja 2011].
  14. Steve Cawley, Gary James, s. 31
  15. Steve Cawley, Gary James, s. 33
  16. Division Two 1905/06 (ang.). Footbalsite.co.uk. [dostęp 29 maja 2011].
  17. Legends (ang.). manutd.com. [dostęp 29 maja 2011].
  18. Ray Goble, s. 55-56
  19. Manchester City – Manchester United program meczowy z 30 września 1967, s. 17. (ang.)
  20. The Website of Dreams 1906/07 (ang.). Website of Dreams. [dostęp 29 maja 2011].
  21. 21,0 21,1 21,2 21,3 21,4 Derby with more history than antipathy (ang.). The Independent, 18 listopada 2000. [dostęp 3 czerwca 2011].
  22. Club Records - Manchester Derby. 2008. (ang.)
  23. Division One 1908/09 (ang.). Footballsite.co.uk. [dostęp 29 maja 2011].
  24. 1909-1910 Football League (ang.). F.C.H.D.. [dostęp 29 maja 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu 2012-07-30].
  25. Gary James: Manchester – A Football History. 2008. ISBN 978-0-9558127-0-5. (ang.), s. 453-455
  26. Robert Jefferey, Mark Gonnella, s. 68
  27. Ray Goble, s. 237
  28. Robert Jefferey, Mark Gonnella, s. 70
  29. Manchester United v Manchester City – a history of fierce rivalry and thrilling derbies (ang.). goal.com. [dostęp 29 maja 2011].
  30. Gary James: Manchester – The Greatest City. 2002. ISBN 1-899538-22-4. (ang.), s. 480
  31. Ray Goble, s. 86
  32. Tom Tyler, David Meek, s. 114
  33. Has anyone ever gone down with a positive goal difference? (ang.). guardian.co.uk, 5 maja 2004. [dostęp 3 czerwca 2011].
  34. England 1937/38 (ang.). RSSSF. [dostęp 3 czerwca 2011].
  35. 35,0 35,1 R. Goble, s. 237
  36. op.cit
  37. R. Jeffery, s. 101
  38. History by Decade 1940-1949 (ang.). manutd.com. [dostęp 3 czerwca 2011].
  39. Alex Murphy: The Official Illustrated History of Manchester United. 2006. ISBN 0-7528-7603-1. (ang.), s. 45
  40. John D. T. White: The Official Manchester United Almanac. 2008. ISBN 978-0-7528-9192-7. (ang.), s. 224
  41. Historical league standings at 14th June 1947 (ang.). Manchester City Mad.
  42. Manchester: A City United (ang.). fifa.com. [dostęp 3 czerwca 2011].
  43. Manchester United – Manchester City: FA Cup preview (ang.). The Independent. [dostęp 4 czerwca 2011].
  44. Hodgy sheds a tear for mate (ang.). Bicester Advertiser, 5 lutego 2008. [dostęp 4 czerwca 2011].
  45. The lost Babes (ang.). The Guardian. [dostęp 4 czerwca 2011].
  46. Half a century ago – Crvena Zvezda – Manchester United (ang.). crvenazvezdafk.com. [dostęp 4 czerwca 2011].
  47. Victims And Survivors of The 1958 Munich Air Disaster (ang.). [dostęp 4 czerwca 2011].
  48. Denis Law (ang.). sporting-heroes.net. [dostęp 3 czerwca 2011].
  49. Historical league standings at 15th May 1963 (ang.). Manchester City Mad. [dostęp 3 czerwca 2011].
  50. Manchester United v Manchester City – a history of fierce rivalry and thrilling derbies (ang.). goal.com. [dostęp 3 czerwca 2011].
  51. Historical league standings at 18th May 1963 (ang.). Manchester City Mad. [dostęp 3 czerwca 2011].
  52. Historical league standings at 18th May 1963 (ang.). Manchester United Mad. [dostęp 3 czerwca 2011].
  53. Gary James: Manchester: The Greatest City. 2002. (ang.), s. 283
  54. Derby day memories: Lou Macari (ang.). Manchester Evening News, 2005-02-08. [dostęp 2010-02-05].
  55. Denis Law: I was inconsolable. I did not want to score the goal that sent United down (ang.). Mail Online, 16 kwietnia 2010. [dostęp 4 czerwca 2011].
  56. Gary James: Manchester: The Greatest City. 2002. (ang.), s. 300
  57. Manchester United vs Fulham – 12 Apr 1975 (ang.). About ManUtd. [dostęp 4 czerwca 2011].
  58. Historical league standings at 9th May 1983 (ang.). Luton Town Mad.
  59. man city v luton town 1982/83 (ang.). YouTube. [dostęp 4 czerwca 2011].
  60. 60,0 60,1 City Live On UK TV (ang.). Manchester City Info Via The Alps. [dostęp 4 czerwca 2011].
  61. From the Vault: Manchester City beat United 5-1 (ang.). guardian.co.uk, 23 września 2009. [dostęp 4 czerwca 2011].
  62. 62,0 62,1 Manchester City – Manchester United 5:1, First Division, September 23, 1989 (ang.). [dostęp 4 czerwca 2011].
  63. 1990-1991 Football League (ang.). F.C.H.D.. [dostęp 4 czerwca 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu 2012-07-31].
  64. Manchester United – Manchester City:FA Cup preview (ang.). The Independent. [dostęp 4 czerwca 2011].
  65. The Welsh Wizard – Ryan Giggs (ang.). [dostęp 4 czerwca 2011].
  66. Classic Manchester Derbies (ang.). United Rant. [dostęp 4 czerwca 2011].
  67. Top 10 Players To Represent Both Manchester City And United (ang.). Off The Post, 15 kwietnia 2011.
  68. Complete Breakdown of Premier League Goals Scored by Paul Scholes (ang.). Stretford End Arising. [dostęp 4 czerwca 2011].
  69. 69,0 69,1 2. klasa rozgrywkowa w Anglii w latach 1993-2004 nosiła nazwę First Division
  70. 3. klasa rozgrywkowa w Anglii w latach 1993-2004 nosiła nazwę Second Division
  71. Manchester United vs Manchester City: Blues Look To Take A Step Forward By Overcoming Recent Manchester Derby History (ang.). SB Nation Soccer. [dostęp 3 czerwca 2011].
  72. Keane tackles Haaland – Manchester United, 2001 (ang.). guardian.co.uk, 18 maja 2009. [dostęp 14 maja 2011].
  73. That Keane tackle still haunts Haaland after horror injury in 2001 (ang.). Mail Online, 29 sierpnia 2008. [dostęp 4 czerwca 2011].
  74. Final curtain: Last Manchester derby at Maine Road (ang.). The Scotsman, 29 listopada 2008. [dostęp 4 czerwca 2011].
  75. Peter Schmeichel (ang.). sporting-heroes.net. [dostęp 4 czerwca 2011].
  76. Manchester derby bigger then ever (ang.). 19 września 2009. [dostęp 4 czerwca 2011].
  77. City`s joy rounds off miserable week for Ferguson (ang.). guardian.co.uk, 15 marca 2004. [dostęp 4 czerwca 2011].
  78. Manchester City 0 Manchester United 1 (ang.). Manchester United Mad. [dostęp 4 czerwca 2011].
  79. Man Utd 1-2 Man City (ang.). BBC Sport, 10 lutego 2008. [dostęp 4 czerwca 2011].
  80. Boss Ferguson hails 'best derby' (ang.). BBC Sport, 2009-09-20. [dostęp 2010-02-05].
  81. Man Utd 1 - 6 Man City (ang.). BBC Sport, 23 października 2011. [dostęp 23 października 2011].
  82. The Encylopedia of British Football – Manchester United : 1878-1926 (ang.). Spartacus Educational. [dostęp 3 czerwca 2011].
  83. Manchester United – Manchester City: FA Cup preview (ang.). The Independent. [dostęp 4 czerwca 2011].
  84. Manchester United – Manchester City: FA Cup preview (ang.). The Independent. [dostęp 4 czerwca 2011].
  85. Match reports (ang.). mcfc.co.uk, 16 kwietnia 2011. [dostęp 1 maja 2011].
  86. Man City 2-3 Man Utd (ang.). BBC Sport. [dostęp 9 stycznia 2012].
  87. Steve Cawley, Gary James: The Pride of Manchester – A History of the Manchester Derby. 1991. (ang.), s. 320
  88. Maine Road derby memories (ang.). BBC Sport, 8 lutego 2002. [dostęp 24 lipca 2011].
  89. Paul Lake Testimonial Manchester City (ang.). Football Zone. [dostęp 14 maja 2011].
  90. Denis Irwin Testimonial Manchester United (ang.). Football Zone. [dostęp 14 maja 2011].
  91. Man City 2 Man Utd 2 (ang.). sportinglife.com. [dostęp 4 czerwca 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu 2011-10-16].
  92. Manchester United 2 Manchester City 0 (ang.). sportinglife.com. [dostęp 4 czerwca 2011].
  93. Gary James: Manchester – A Football History. (ang.) s. 116
  94. 94,00 94,01 94,02 94,03 94,04 94,05 94,06 94,07 94,08 94,09 94,10 Manchester City v Manchester United, 30 November 2008, MCFC Official Programme. (ang.)
  95. Manchester United v Manchester City head-to-head record (ang.). Manchester United Mad. [dostęp 5 czerwca 2011].
  96. Giggs: I will not face Manchester crowd if we lose today (ang.). bettor.com. [dostęp 5 czerwca 2011].
  97. Manchester City defeat down to 'sloppy goals', says Wayne Rooney (ang.). theguardian.com. [dostęp 19 grudnia 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]