Deusdedit (kardynał S. Pietro in Vincoli)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Deusdedit
Kardynał prezbiter
Data i miejsce urodzenia 1043/1048
Todi
Data śmierci 2 marca 1099
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska ok. 1078
Grzegorz VII
Kościół tytularny S. Pietro in Vincoli

Deusdedit (ur. ok. 1043/1048 — zm. 2 marca 1099) – włoski benedyktyn, kardynał, znawca prawa kanonicznego i zwolennik reformy gregoriańskiej.

Urodził się w Todi między 1043 a 1048. Wstąpił do zakonu benedyktynów i przez pewien czas był mnichem we francuskim klasztorze Tulle (Limousin). W wieku 30 lat został mianowany przez papieża Grzegorza VII (1073-1085) kardynałem-prezbiterem S. Pietro in Vincoli; po raz pierwszy występuje jako kardynał na synodzie laterańskim 1 listopada 1078 roku. Popierał Grzegorza VII i jego następców w okresie schizmy antypapieża Klemensa III (1080/84-1100), protestował jednak przeciwko faworyzowaniu przez Grzegorza VII kardynałów biskupów kosztem kardynałów prezbiterów[1]. Wiadomo, że w 1084/85 przebywał w Saksonii, jednak okoliczności jego pobytu w tym rejonie nie są znane. Prawdopodobnie uczestniczył w papieskiej elekcji 1086; być może to on był kardynałem, który storpedował kandydaturę biskupa Ostii Odona de Lagery, powołując się na dawne kanony zabraniające translacji biskupa z jednej diecezji do drugiej. W 1087 roku ukończył swoje dzieło Liber Canonum tj. zbiór prawa kanonicznego dedykowany papieżowi Wiktorowi III. W dziele tym znajduje się regest jednego z najstarszych polskich dokumentów Dagome iudex, wystawionego przez Mieszka I około 991 roku. Oprócz tego Deusdedit był autorem pism polemicznych wymierzonych w zwolenników Klemensa III oraz duchownych winnych symonii i innych nadużyć.

Przypisy

  1. Deusdedit był propagatorem (a być może nawet autorem) sfałszowanej wersji dekretu In Nomine Domini o wyborze papieża. O ile oryginał tego dekretu mówił, że papieża wybierają kardynałowie biskupi, o tyle w wersji Deusdedita była mowa jedynie o "kardynałach", co zgodnie z ówczesną nomenklaturą oznaczało kardynałów prezbiterów. Upowszechnienie tego fałszerstwa walnie przyczyniło się do rozszerzenia kręgu elektorów w papieskich elekcjach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ian Stuart Robinson, The Papacy, 1073-1198: Continuity and Innovation, Cambridge University Press 1990
  • Rudolf Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049-1130, Tybinga 1977, s. 194

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]