Deutschland sucht den Superstar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Deutschland sucht den SuperStar

Finaliści Deutschland sucht den Superstar

(z datami odpadnięcia)

Edycja 1 (2002-2003)
1. Alexander Klaws Zwycięzca
2. Juliette Schoppmann 8 marca
3. Daniel Küblböck 1 marca
4. Vanessa Struhler 8 lutego
5. Gracia Baur 1 lutego
6. Nicole Süßmilch 18 stycznia
7. Daniel Lopes 11 stycznia
8. Nektarios Bamiatzis 4 stycznia
9. Judith Lefeber Na własną prośbę
10. Andrea Josten 28 grudnia
11. Stephanie Brauckmeyer 21 grudnia
Edycja 2 (2003-2004)
1. Elli Erl Zwycięzca
2. Denise Tillmanns 13 marca
3. Phillipe Bühler 21 lutego
4. Benjamin Martell 14 lutego
5. Gunther Göbbel 7 lutego
6. Anke Wagner 31 stycznia
7. Aida Ilijasevic 17 stycznia
8. Judith Burmeister 10 stycznia
10. Kemi Awosogba 20 grudnia
11. Lorenzo Woodard 13 grudnia
12. Steffen Frommberger 29 listopada
13. Jessica Houston 22 listopada
14. Ricky Ord 22 listopada
Edycja 3 (2005-2006)
1. Tobias Regner Zwycięzca
2. Mike Leon Grosch 18 marca
3. Vanessa Jean Dedmon 11 marca
4. Nevio Passaro 25 lutego
5. Didi Knoblauch 18 lutego
6. Anna-Maria Zimmermann 11 lutego
7. Daniel Muñoz 4 lutego
8. Lena Hanenberg 21 stycznia
9. Stephan Darnstaedt Na własną prośbę
10. Dascha Semcov 14 stycznia
11. Carolina Escolano 7 stycznia
Edycja 4 (2006-2007)
1. Mark Medlock Zwycięzca
2. Martin Stosch 5 maja

+ powrót do programu po dyskwalifikacji Maxa Buskohla

3. Lisa Bund 28 kwietnia
4. Max Buskohl 22 kwietnia

zdyskwalifikowany

5. Lauren Talbot 14 kwietnia
6. Thomas Enns 7 kwietnia
7. Francisca Urio 31 marca
8. Julia Falke 17 marca
9. Jonathan Enns 10 marca
10. Laura Martin 24 lutego
Edycja 5 (2007-2008)
1. Thomas Godoj Zwycięzca
2. Fady Maalouf 17 marca
3. Linda Teodosiu 11 kwietnia
4. Monika Ivkic 3 kwietnia
5. Rania Zeriri 26 kwietnia
6. Benjamin Herd 19 kwietnia
7. Collins Owusu 12 kwietnia
8. Stella Salato 5 kwietnia
9. Sahra Drone 22 marca
11. Jermaine Alford 15 marca
Edycja 6 (2009)
1. Daniel Schuhmacher Zwycięzca
2. Sarah Kreuz 9 maja
3. Annemarie Eilfeld 2 maja
4. Dominik Büchele 25 kwietnia
5. Benny Kieckhäben 18 kwietnia
6. Vanessa Neigert 11 kwietnia
7. Holger Göpfert 4 kwietnia
8. Marc Jentzen 21 marca
9. Cornelia Patzlsperger 14 marca
10. Michelle Bowers 7 marca
Edycja 7 (2010)
1. Mehrzad Marashi Zwycięzca
2. Menowin Fröhlich -
3. Manuel Hoffmann -
4. Kim Debkowski -
5. Thomas Karaoglan -
6. Helmut Orosz -
7. Ines Redjeb -
8. Nelson Sangaré -
9. Marcel Pluschke -
10. Steffi Landerer -
Edycja 8 (2011)
1. Pietro Lombardi Zwycięzca
2. Sarah Engels -
3. Ardian Bujupi -
4. Marco Angelini -
5. Sebastian Wurth -
6. Zazou Mall -
7. Norman Langen -
8. Anna-Carina Woitschack -
9. Marvin Cybulski -
10. Nina Richel opuściła program z powodów zdrowotnych
Edycja 9 (2012)
1. Luca Hänni Zwycięzca
2. Daniele Negroni -
3. Jesse Ritch -
4. Fabienne Rothe -
5. Joey Heindle -
6. Kristof Hering -
7. Hamed Anousheh -
8. Vanessa Krasniqi -
9. Silvia Amaru -
10. Thomas Pegram -
Edycja 10 (2013)
1. Beatrice Egli Zwycięzca
2. Lisa Wohlgemuth 11 maja
3. Ricardo Bielecki 4 maja
4. Susan Albers 27 kwietnia
5. Erwin Kintop 20 kwietnia
6. Tim David Weller 13 kwietnia
7. Simone Mangiapane 6 kwietnia
8. Timo Tiggeler 30 marca
9. Maurice Glover 23 marca
10. Nora Ferjani 16 marca

Deutschland sucht den Superstarniemiecki program telewizyjny (nazywany w skrócie DSDS) emitowany przez telewizję RTL. W Polsce program znany jako Idol.

Edycja 1[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza edycja rozpoczęła się bez większego rozgłosu w październiku 2002. Program prowadzili Michelle Hunziker oraz były aktor Carsten Spengemann, w jury zasiedli zaś producent, kompozytor i tekściarz znany m.in. z Modern TalkingDieter Bohlen, radiowiec Thomas Bug, dziennikarka muzyczna Shona Fraser, i były prezydent BMG Germany, Thomas Stein. Show szybko zyskał na popularności tak dzięki uczestnikom, jak i ostrym oraz zabawnym komentarzom w wykonaniu członków jury (zdecydowanie przodował w tym Bohlen). Finałowe odcinki programu oglądało nawet 12 milionów telewidzów.

Zwycięzcą został Alexander Klaws, który w nagrodę otrzymał kontrakt płytowy w wytwórni BMG. Już 9 dni po finale, Klaws wydał swój pierwszy singel "Take Me Tonight", który zadebiutował na 1 miejscu niemieckiej listy bestsellerów, a w rocznym zestawieniu przegrał jedynie z "We Have A Dream", utworem wykonywanym przez całą dziesiątkę finalistów. Utwór w wykonaniu Klawsa oraz Juliette Schoppmann został nagrany jeszcze przed finałem, dzięki czemu stacje radiowe puszczały go już kilka dni po zakończeniu programu. Intensywnej promocji dopełniały liczne programy oraz częsta emisja teledysków w stacjach muzycznych MTV oraz VIVA. Alexander Klaws nagrał dotąd cztery albumy i osiem singli, największy sukces odnosząc z początkowymi. Płyty Take Your Chance oraz Here I Am, wyprodukowane przez Bohlena, dotarły do pierwszego miejsca niemieckiej listy przebojów, jednak kolejne – Attention i niemieckojęzyczna Was Willst Du Noch?! – nagrane bez udziału Bohlena, sprzedawały się już bardzo słabo.

Edycja 2[edytuj | edytuj kod]

W drugiej edycji prowadzący oraz jury nie zmienili się. W przeciwieństwie do pierwszej, od początku programowi towarzyszyło duże zainteresowanie podsycane przez intensywne działania promocyjne. Przyniosło to jednak efekt odwrotny od zamierzonego, gdyż ludzie znudzeni wszechobecnością DSDS mniej chętnie oglądali koncerty finałowe oraz oddawali mniej telefonicznych głosów.

Tym razem program wygrała Elli Erl. W przeciwieństwie do Alexandra Klawsa, nagrała z Bohlenem tylko finałowy utwór "This Is My Life" oraz zażyczyła sobie nakręcenia teledysku do wersji akustycznej, nie zaś oryginalnej. Odmówiła dalszej współpracy z powodu osobistych i artystycznych konflików z Bohlenem. Elli nad swoim kolejnym singlem "In My Dreams" pracowała samodzielnie, jednak nie odniósł on większego sukcesu (#40 w Niemczech). Także debiutancki album Shout It Out oraz kolejne single go promujące sprzedawały się słabo.

W przeciwieństwie do pierwszej edycji, tym razem niewielu finalistom udało się wydać własne płyty. Zdobywca trzeciego miejsca Phillipe Bühler wydał dwa single, "Warum?" und "Ich Kann Dich Lieben", obydwa weszły do niemieckiej listy 40 najchętniej kupowanych. Anke Wagner (szósta) wydała płytę z niezależną wytwórnią Perleberg, jednak ani singel ani album nie weszły na listy przebojów. Benjamin Martell (czwarty) podpisał kontrakt z BMG, jednak stracił go domagając się możliwości samodzielnego opracowania materiału.

Edycja 3[edytuj | edytuj kod]

Po dwuletniej przerwie RTL wznowił produkcję programu. Dotychczasowych prowadzących zastąpili Marco Schreyl oraz Tooske Ragas. W jury pozostał jedynie Dieter Bohlen, dołączyli do niego menedżerka muzyczna Sylvia Kollek oraz dziennikarz Heinz Henn.

Program wygrał Tobias Regner.

Edycja 4[edytuj | edytuj kod]

Czwarta edycja przypadła na rok 2006. Skład prowadzących nie zmienił się, choć Tooske Ragas z uwagi na narodziny dziecka opuściła kilka odcinków.

Na dwa koncerty przed finałem programu, producenci zdyskwalifikowali Maxa Buskohla. Powodem było niewywiązywanie się z obowiązków promocyjnych oraz rozbieżności w kwestii kontraktu płytowego. Buskohl żądał umowy dla całego swojego zespołu Empty Trash, RTL oraz wytwórnia Sony BMG zgadzały się wyłącznie na wydanie jego solowej płyty. Zwolnione przez Buskohla miejsce w programie zajął wyeliminowany po ostatnim koncercie Martin Stosch, otrzymując w ten sposób swoją drugą szansę.

Zwycięzca Mark Medlock zdobył w finale 78% głosów. Od tej pory współpracuje z Bohlenem, a na swoim koncie ma już 4 albumy, które zdobyły ogromną popularność w krajach niemieckojęzycznych.

Edycja 5[edytuj | edytuj kod]

Po sukcesie czwartej edycji programu, telewizja RTL postanowiła podjąć się produkcji jeszcze jednej. W jury Heinza Henna zastąpił Andreas "Bär" Läsker. Tą edycje wygrał Niemiec ze Ślaska Thomas Godoj (ur. 6 marca 1978 w Rybniku) z 62,4% głosów.

Jury[edytuj | edytuj kod]

Castingi odbywały się w następujących miastach

Edycja 6[edytuj | edytuj kod]

W roku 2008/2009 odbyła się także 6 edycja programu. Wygrał Daniel Schuhmacher.

Jury[edytuj | edytuj kod]

Edycja 7[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzcą 7.edycji został Mehrzad Marashi, uzyskując w finale 56,4% głosów. Drugie miejsce zdobył Menowin Fröhlich- 43,6%.

Edycja 8[edytuj | edytuj kod]

W ósmej edycji zwyciężył Pietro Lombardi, pokonując w finale swoją dziewczynę- Sarah Engels, która od 1 marca 2013 roku jest jego żoną.

Jury[edytuj | edytuj kod]

Edycja 9[edytuj | edytuj kod]

Dziewiątą edycję programu, zwyciężył Szwajcar - Luca Hänni. W finale wygrał z Daniele Negroni.

Jury[edytuj | edytuj kod]

Edycja 10[edytuj | edytuj kod]

Dziesiąta edycja to jednocześnie jubileuszowa edycja programu. Moderatorami zostali Nazan Eckers i Paul Richter. W finale o zwycięstwo walczyły dwie dziewczyny: Lisa Wohlgemuth i Beatrice Egli. Z powodów zdrowotnych, udział Lisy w finale był do ostatniej chwili niepewny. Zgodnie z regulaminem DSDS, rozważany był powrót do programu Ricardo Bieleckiego, który zajął trzecie miejsce. W nagrodę za to, że przygotowywał się do zastąpienia Lisy przez ostatnie dni przed finałem, zaśpiewał na finałowej scenie, jednak już poza konkursem. Ostatecznie Lisa zajęła drugie miejsce. Zwyciężyła Beatrice Egli, śpiewająca niemieckie szlagiery, zdobywając 70,25% głosów.

Jury[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]