Dhimmi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dhimmi (arab. ذمي, dhimmi, l. mn.: أهل الذمة, ahl al-dhimma), inaczej Zimmi – arabska nazwa niemuzułmańskich mieszkańców krain pod panowaniem islamu. Nazwa pochodzi od dhimma, czyli pakt.

Zgodnie z Koranem poganie mieli wybór nawrócić się lub zginąć. Wyjątek zrobiono dla Ludów Księgi. Muzułmanie na podbitych przez siebie ziemiach tolerowali ich obecność. Nie odbierali miejsc kultu i zezwalali na religijne rytuały, ale pod specjalnymi warunkami – obowiązywał ich zakaz noszenia broni i dosiadania koni, musieli zakładać odróżniające ubiory oraz nie wolno im było nawracać muzułmanów. Nowe kościoły i synagogi musiały być niższe od meczetów. Wszyscy zimmi musieli także płacić specjalny podatek zwany dżizja[1].

Przypisy

  1. Steven Runciman: Dzieje wypraw krzyżowych. Warszawa: PIW, 1987, s. 32. ISBN 83-06-01457-X.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]