Diabolus in Musica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Diabolus In Musica
Okładka
Album studyjny grupy Slayer
Wydany 9 lipca 1998[1]
Nagrywany 1997-1998
Oceanway Studios
Hollywood Sound,
Los Angeles, USA
Gatunek thrash metal
Długość 40:19
Wytwórnia American Recordings
Producent Slayer, Rick Rubin
Oceny
Płyta po płycie

Diabolus In Musica – siódmy album studyjny thrashmetalowej grupy Slayer, który został wydany 9 lipca 1998 nakładem American Recordings. To druga pełna studyjna płyta na której za perkusją zagrał Paul Bostaph. Album w pierwszym tygodniu sprzedał się w ilości 46,000 kopi w USA i uplasował się na 31 miejscu listy Billboard 200. Według danych z kwietnia 2002 album sprzedał się w nakładzie 253,302 egzemplarzy na terenie Stanów Zjednoczonych[5].

Jest to druga płyta nagrana z perkusistą Paulem Bostaphem. Prace nad materiałem muzycy ukończyli we wrześniu 1997 roku, a premiera krążka była zapowiedziana na 31 października. Jednak z powodu kłopotów z wytwórnią, album ukazał się dopiero 9 lipca następnego roku.

Album został różnie odebrany przez fanów, muzyka na nim zawarta zaczęła odchodzić od stylu wyznaczonego przez grupę, zabrakło szybkich, agresywnych i kontrowersyjnych thrashmetalowych utworów, a także melodyjnych kawałków z szokującą tematyką, do których Slayer przyzwyczaił swoich fanów i z których zasłynął. Zamiast tego muzycy zagrali ciężkie, mocne i znacznie wolniejsze utwory, z wprowadzeniem dziwacznych dźwięków, co wyjaśniali: chcieliśmy spróbować różnych efektów, przy czym troszkę eksperymentowaliśmy z naszymi instrumentami. W efekcie tego muzyka z fali thrash metalu zmierzała w stronę hard rocka, przypominając dokonania np. Machine Head. Zapowiedzi takiego brzmienia można było usłyszeć w kawałku Gemini, na albumie z punkowymi przeróbkami Undisputed Attitude (1996). Utwór ten nie był przeróbką ani też utworem w klimacie punk, wzbudził jednak kontrowersje, ponieważ dotychczas formacja nie nagrała tak wolnego i spokojnego kawałka. Lider zespołu Kerry King sam oświadczył, iż Gemini rzeczywiście miał być zapowiedzią nowego kierunku:

Kiedy komponujesz utwór, który ma być otoczony samymi czadami, on automatycznie wychodzi inaczej. Gemini jest chyba najwolniejszym numerem w całej naszej karierze, myślę że dodał muzyce nowego smaku. Zawsze próbowaliśmy kombinować z nowymi rzeczami – żeby to ciągle brzmiało jak Slayer, a zarazem trochę inaczej.

Kolejnym zdziwieniem w oczach fanów była oprawa graficzna płyty, nie budziła wielkich kontrowersji, tak jak miało to miejsce w przypadku Divine Intervention. Jeżeli chodzi o teksty, to tym razem nie było piosenek o seryjnych mordercach (Dead Skin Mask, 213) czy też o zbrodniarzach wojennych (Angel Of Death, SS-3), ale tematycznie dalej nawiązywały do wojny, przemocy, zabijania, śmierci i Boga. Piosenka Love To Hate została napisana do filmu Howarda Sterna, Części intymne, jednak nie została ona umieszczona na soundtracku, ponieważ była zbyt ostra, natomiast Wicked i Unguarded Instinct to utwory bonusowe, które nie zostały wydane wszędzie (Wicked tylko w Europie zaś Unguarded Instinct tylko w Japonii).

Album został wydany również w wersji limitowanej, która posiadała drugi krążek z sześcioma starszymi numerami w wersji koncertowej, ponadto multimedialną prezentację wszystkich teledysków zespołu oraz dodatki na komputer (tapety, ikony itp.).

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

  1. "Bitter Peace" (Hanneman) – 4:31
  2. "Death's Head" (Hanneman) – 3:29
  3. "Stain of Mind" (Hanneman/King) – 3:25
  4. "Overt Enemy" (Hanneman) – 4:41
  5. "Perversions of Pain" (Hanneman/King) – 3:30
  6. "Love to Hate" (Hanneman/King) – 3:05
  7. "Desire" (Araya/Hanneman) – 4:18
  8. "In the Name of God" (King) – 3:38
  9. "Scrum" (Hanneman/King) – 2:18
  10. "Screaming from the Sky" (Araya/Hanneman/King) – 3:12
  11. "Wicked" (Araya/Hanneman/King/Bostaph) – 6:01 (1)
  12. "Point" (Hanneman/King) – 4:12
  13. "Unguarded Instinct" (Hanneman/King) – 3:42 (2)

Limitowana Edycja[edytuj | edytuj kod]

  • piosenki w wersji koncertowej
  1. "Raining Blood" (Hanneman/King) – 2:32
  2. "Angel of Death" (Hanneman) – 5:21
  3. "Mandatory Suicide" (Hanneman/King/Tom) – 4:01
  4. "Chemical Warfare" (Hanneman/Araya) – 5:32
  5. "Dittohead" (King) – 2:37
  6. "South Of Heaven" (Hanneman/Araya) – 4:25
  • Teledyski w wersji demo
  1. "Serenity in Murder" (Hanneman/King/Araya) – 1:26
  2. "Seasons in the Abyss" (Hanneman/Araya) – 1:27
  3. "Raining Blood – Live at Wembley'91" (Hanneman/King) – 0:51
  4. "Black Magic – Live at Wembley'91" (Hanneman/King) – 0:44
  5. "War Ensemble" (Hanneman/Araya) – 2:37
  6. "Dittohead" (King) 1:22

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

  • Brian Davis – pomocnik inżyniera
  • John Tyree – pomocnik inżyniera
  • Sebastian Haimerl – pomocnik inżyniera
  • Allen Sanderson – pomocnik inżyniera
  • Exum – fotograf
  • Frank – kierownik prac artystyczno-wizualnych
  • Wade Goeke – pomocnik inżyniera

Przypisy