Diahann Carroll

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Diahann Carroll
Diahann Carroll
Imię i nazwisko Carol Diahann Johnson
Data
i miejsce urodzenia
17 lipca 1935
Stany Zjednoczone Bronx, w dzielnicy Nowego Jorku, USA
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Diahann Carroll, właściwie Carol Diahann Johnson (ur. 17 lipca 1935 roku w Bronx, w dzielnicy Nowego Jorku) - amerykańska aktorka i piosenkarka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Półtora roku po jej narodzeniu, rodzice Frank Johnson i Mabel (z domu Faulk) przenieśli się do nowojorskiego Harlemu, gdzie mając sześć lat śpiewała w chórze gospel na porannych mszach w Abyssinian Baptist Church. W wieku dziesięciu lat otrzymała stypendium z Metropolitan Opera. W School of Performing Arts na Manhattanie jej szkolnym kolegą był Billy Dee Williams. Podczas nauki w szkole średniej High School of Music and Art w Nowym Jorku pracowała w nocnych klubach. Studiowała socjologię na Uniwersytecie Nowojorskim na Manhattanie. Dorabiała jako modelka dla Johnson Publications i Ebony Fashion Fair w Chicago, w stanie Illinois.

W 1953 roku odebrała nagrodę w wysokości trzech tysięcy dolarów i przez kilka tygodni gościła w teleturnieju ABC Życiowa szansa (Chance of a Lifetime), w którym śpiewała w nocnym klubie Latin Quarter. W 1954 roku podbiła publiczność Broadwayu w musicalu Harolda Arlena i Trumana Capote Dom kwiatów (House of Flowers) jako Ottilie. Następnie trafiła na kinowy ekran w dramacie muzycznym Otto Premingera Carmen Jones (1954) u boku Harry'ego Belafonte, filmowej wersji Gershwina, melodramacie muzycznym Otto Premingera Porgy i Bess (Porgy and Bess, 1959) z Sidneyem Poitierem i Sammy Davisem Jr. i dramacie muzycznym Paryski blues (Paris Blues, 1961) z udziałem Paula Newmana, Joanne Woodward, Louisa Armstronga i Sidneya Poitiera.

W 1962 roku była pierwszą czarną kobietą, która zdobyła nominację do nagrody Tony za rolę Barbary Woodruff w musicalu Richarda Rodgersa Bynajmniej niesmyczkowe (No Strings). Za postać Ruby Jay w jednym z odcinków serialu ABC Nagie miasto (Naked City, 1962) była nominowana do nagrody Emmy. Była pierwszą Afroamerykanką, która za rolę pielęgniarki Julii Baker w serialu NBC Julia (1968-71) została uhonorowana nagrodą Złotym Globem i Groundbreaking Show. Jej tytułowa kreacja w komedio-dramacie muzycznym Claudine (1974) przyniosła jej nominację do nagrody Oscara i Złotego Globu. Była gospodarzem swojego programu rozrywkowego CBS Diahann Carroll zaprasza (The Diahann Carroll Show, 1976), gdzie gościła m.in. takie sławy jak Merv Griffin, Johnny Carson i Judy Garland. W jednym z odcinków sitcomu ABC Statek miłości (The Love Boat, 1977) zagrała postać trzykrotnie rozwiedzionej piosenkarki Roxy Blue.

Po występie w teledramacie familijnym NBC Siostra, siostra (Sister, Sister, 1982) u boku Paula Winfielda, w 1983 roku odniosła sceniczny sukces na Broadwayu w sztuce Tajemnica Klasztoru Marii Magdaleny (Agnes of God) jako zakonnica Agnes, która urodziła martwe dziecko. Za postać Marion Gilbert w sitcomie NBC Odmienny świat (A Different World, 1989-93) była nominowana do nagrody Emmy. Wcieliła się w pełną temperamentu zamożną piosenkarkę chanson Dominique Deveraux, córkę Toma Carringtona i Laura Matthews, przyrodnią siostrę Blake'a (John Forsythe) i Bena (Christopher Cazenove) w operze mydlanej ABC Dynastia (Dynasty, 1984-86) i spin-off Dynastia Colbych (The Colbys, 1985-86), a jej stroje projektował Nolan Miller. Można ją było zobaczyć w telewizyjnym dramacie kryminalnym NBC A Perry Mason Mystery: The Case of the Lethal Lifestyle (1994), serialu CBS Prawo Burke'a (Burke's Law, 1994) i serialu NBC Dotyk anioła (Touched by an Angel, 1995). W 1995 roku wystąpiła w roli Normy Desmond w kanadyjskim musicalu Andrew Lloyd Webber Bulwar Zachodzącego Słońca (Sunset Boulevard). W serialu ABC Chirurdzy (Grey's Anatomy, 2006-2007) pojawiła się jako Jane Burke, wymagająca matka doktora Prestona Burke'a (Isaiah Washington). Od 2009 w Białych kołnierzykach gra postać June, bogatej wdowy, która wynajmuje mieszkanie Nealowi Caffreyowi.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Była czterokrotnie mężatką. Jej mężami byli: Monte Kay (1956-63), z którym ma córkę dziennikarkę Suzanne Ottilie Kay Bamford (ur. 9 września 1960), Fredde Glusman (od 21 lutego 1973 do 73), Robert DeLeon (1975 do śmierci małżonka - 31 marca 1977) i piosenkarz ballad Vic Damone (1987-1996). Spotykała się z aktorem Sidneyem Poitierem (w latach 60.) i Davidem Frostem (przez trzy lata w latach 70.).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1957 - Diahann Carroll Sings Harold Arlen
  • 1959 - Porgy And Bess
  • 1960 - Diahann Carroll And Andre Previn
  • 1960 - Diahann Carroll At The Persian Room
  • 1961 - Fun Life
  • 1962 - Fabulous Diahann Carroll
  • 1967 - Nobody Sees Me Cry
  • 1974 - Carroll, Diahann
  • 1978 - Tribute To Ethel Waters
  • 1997 - Time Of My Life
  • 1999 - Side By Side
  • 2000 - Diahann Carroll And The Duke
  • 2001 - Nobody Sees Me Cry: The Best Of The Columbia Years

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]