Dialekt prekmurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prekmürščina, Prekmürski jezik, Prekmurščina
Obszar Słowenia, Węgry, Austria, Stany Zjednoczone, Kanada i inne
Liczba mówiących 80 tys.
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
 Języki słowiańskie
  Południowosłowiańskie
   Język słoweński
    dialekt prekmurski
Pismo łacińskie
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Prekmurski modlitewnik (1931).

Dialekt prekmurski – specyficzny dialekt języka słoweńskiego, uznawany także za odrębny język południowosłowiański[potrzebne źródło], używany w regionie Prekmurje, w Słowenii. Liczbę użytkowników szacuje się na około 80 tys. w Słowenii, 3-5 tys. na Węgrzech. Po prekmursku mówi się także w Austrii, jednak liczba użytkowników nie jest znana. Tradycyjne węgierskie określenie etnolektu to Vend nyelv (język wendyjski), mówiący po prekursku nazywają swoją mowę prekmürski jezik, co różni się od ogólnosłoweńskiego określenia (Prekmurščina).

Ustandaryzowana wersja prekmurskiego powstała w XVIII wieku. Alfabet różni się od słoweńskiego obecnością liter ö i ü, zdarzają się w nim dwugłoski, słownictwo jest bardziej archaiczne.

Alfabet prekmurski[edytuj | edytuj kod]

a á b c č d e é ê f g h i j k l lj m n nj o ô ö p r s š t tj u ü z ž
A Á B C Č D E É Ê F G H I J K L Lj M N Nj O Ô Ö P R S Š T Tj U Ü Z Ž

Porównanie[edytuj | edytuj kod]

Prekmurski Słoweński Chorwacki Polski
Jünec Vol Vol Wół
Vapno Apno Vapno Wapno
Vüsta Usta Usta Usta
Kopüšnice, Malinja Malina Malina Malina
Vužganice, Spice Tekma Utakmica Mecz
Vküper Skupaj Zajedno Razem
Gostüvanje Ženitovanje Svatba Przyjęcie ślubne
Istino Res Istina Prawda
Divojka Dekle Djevojka Dziewczyna
Commons in image icon.svg

Przykładowy tekst (Ojcze Nasz)[edytuj | edytuj kod]

Oča naš, ki si vu nebésaj!
Svéti se Ime tvoje.
Pridi králestvo tvoje.
Bojdi vola tvoja,
kak na nébi, tak i na zemli.
Krüha našega vsakdanéšnjega daj nam ga dnes.
I odpüsti nam duge naše,
kak i mi odpüščamo dužnikom našim.
I ne vpelaj nas vu sküšávanje.
Nego odslobodi nas od hüdoga. Amen.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Hanna Dalewska-Greń, Języki słowiańskie, PWN, Warszawa 2007, ISBN 978-83-01-12391-8