Dialekt sztokawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rozmieszczenie dialektów diasystemu serbsko-chorwackiego przed migracjami w XVI wieku
Poddialekty dialektu sztokawskiego

Dialekt sztokawski (chorw. štokavski) – jeden z trzech głównych dialektów diasystemu serbsko-chorwackiego.

Dwa pozostałe dialekty to kajkawski i czakawski. Nazwa ich wszystkich wywodzi się od słowa "co", które w dialekcie sztokawskim brzmi "szto", a zapisywane jest "što" (odpowiednio do każdego dialektu "co" brzmi inaczej).

Dialekt ów jest najbardziej rozpowszechniony i podczas reformy językowej w XIX w. na jego podstawie stworzono język literacki. Do jego zapisu używa się 30 liter, w tym trzech dwuznaków. Akcent w tym dialekcie jest stały.

Na obszarze diasystemu serbsko-chorwackiego występują trzy duże dialekty (względnie grupy dialektów): sztokawski, kajkawski i czakawski. Dialekt sztokawski stanowi podstawę dla wszystkich trzech języków standardowych: serbskiego, chorwackiego i bośniackiego. Liczba różnic jest na tyle duża, że nie wszystkie dialekty są między sobą zrozumiałe.

Dialekt sztokawski obejmuje ogromny obszar słowiańszczyzny południowej. Dlatego w jego zakresie wyróżnia się zespoły gwarowe:

  • wschodniohercegowiński
  • szumadyjsko-wojewodiński
  • czarnogórski
  • kosowsko-resawski
  • ikawskie gwary Istrii
  • slawoński

Współczesny język literacki oparty został na odmianie wschodniohercegowińskiej.

Na bazie dialektu sztokawskiego powstał używany głównie we Włoszech dialekt molizańsko-chorwacki.