Dialekty syryjsko-palestyńskie języka arabskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dialekty syryjsko-palestyńskie to nazwa na określająca jedną z czterech grup wschodniego obszaru dialektalnego języka arabskiego. Arabowie określają je zbiorowo jako Šāmī (شامي). Dialekty te kształtowały się na podłożu aramejskim, o czym świadczą pewne charakterystyczne cechy. Mimo tego uchodzą obok dialektu hidżazyjskiego za najbliższe językowi klasycznemu. Obszar, który zajmują dialekty syryjsko-palestyńskie obejmuje dzisiejszą Syrię, ale tylko na zachód od Eufratu, Liban, Palestynę oraz Jordanię.

Dialekty syryjsko-palestyńskie dzielimy według klasyfikacji O. Jastrow i W. Fischera na:

  • libańsko-środkowosyryjskie - 3 osoba, liczba pojedyncza, czas teraźniejszy - yiktub, byiktub; 1 osoba, liczba pojedyncza, czas teraźniejszy - ʔiktub, biktub
    • libańskie dialekty - zachowane dyftongi aw i ay, oraz brak opozycji między o - u oraz i - e (podobnie jak w języku klasycznym)
    • środkowosyryjskie
    • cypryjski
  • północnosyryjskie - 3 osoba, liczba pojedyncza, czas teraźniejszy - yiktub, biktub; 1 osoba, liczba pojedyncza, czas teraźniejszy - ʔaktub, baktub
  • palestyńsko-jordańskie
    • palestyńskie miejskie
    • środkowopalestyńskie wiejskie
    • południowopalestyńskie-jordańskie


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Behnstedt P., Sprachatlas von Syrien, Harrassowitz, Wiesbaden 2000
  • Behnstedt P., Die demonstrativen Bildungen der syrisch-arabischen Dialekte, „Zeitschrift für Arabische Linguistik” nr 25, str. 76-95, Wiesbaden 1993
  • Bergsträsser G., Sprachatlas von Syrien und Palästina, „Zeitschrift des Deutschen Palästina-Vereins” nr 38, str. 169-222, Leipzig 1915
  • Grotzfeld H., Aus zweier Zeugen Mund... Ein Beitrag zur Erkenntnis des phonologischen Systems arabischer Dialekte in Syrien und Libanon, „Sprachen-Zuordnung-Strukturen. Festgabe seiner Schüler für Eberhard Zwirner”, str. 61-74, Den Haag 1965
  • Grotzfeld H., Das syrisch-palästinensische Arabisch, w: Fischer W., Jastrow O., Handbuch der arabischen Dialekte, Harrasowitz, Wiesbaden 1980, str. 174-201