Diaschiza
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Diaschiza (łac., ang. diaschisis) – nagła utrata funkcji części mózgu, połączonej z pierwotnie uszkodzoną strukturą mózgu. Termin został wprowadzony do neurologii przez Monakowa w 1914 roku[1]. W zależności od rodzaju uszkodzonych szlaków nerwowych wyróżniał on trzy typy diaschizy[2]:
- korowo-rdzeniowy, spowodowany upośledzeniem funkcji motoneuronów rdzenia wtórnym do pierwotnego uszkodzenia kory ruchowej
- asocjacyjny (diaschiza kojarzeniowa), spowodowany uszkodzeniem obszarów korowych w obrębie tej samej półkuli; przykładowo diaschiza czołowa, ciemieniowa, potyliczna, skroniowa
- spoidłowy (diaschiza przezspoidłowa), spowodowany uszkodzeniem obszarów korowych w przeciwległej półkuli.
Szczególnym typem diaschizy jest skrzyżowana diaschiza móżdżkowa (crossed cerebellar diaschisis, CCD). CCD jest obserwowana w uszkodzeniach półkuli mózgu w przeciwległej półkuli móżdżku. Zjawisko to tłumaczy się uszkodzeniem połączeń korowo-mostowo-móżdżkowych i regionalnym skurczem zaopatrywanych przez nie naczyń móżdżku[2].
Przypisy
- ↑ S. Finger, PJ Koehler, C Jagella. The Monakow concept of diaschisis: origins and perspectives.. „Arch Neurol”. 61 (2), s. 283-8, 2004. doi:10.1001/archneur.61.2.283. PMID 14967781.
- ↑ 2,0 2,1 Paradowski B, Pawlik B. Zjawisko diaschizy w różnych chorobach układu nerwowego. Wiadomości Lekarskie 58 (11/12), ss. 675-677, 2003 PMID 16594481
