Dichlorodifluorometan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dichlorodifluorometan
Dichlorodifluorometan Dichlorodifluorometan
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny CCl2F2
Masa molowa 120,91 g/mol
Wygląd bezbarwny gaz[1]
Identyfikacja
Numer CAS 75-71-8
PubChem 6391[3]
Podobne związki
Podobne związki trichlorofluorometan, chlorodifluorometan, chloroform, czterochlorek węgla
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Dichlorodifluorometan (R-12) - najczęściej stosowany freon o wzorze CCl2F2 i o nazwie handlowej Freon-12. Był używany jako czynnik chłodzący i jako środek napędowy w aerozolach. Jego produkcja została wstrzymana w 1995 roku (na mocy Protokołu Montrealskiego z 1987), ze względu na destruktywne działanie na warstwę ozonową, co powoduje powiększanie dziury ozonowej (potencjał niszczenia warstwy ozonowej ODP = 0,82 /w skali 0 - 1/). Zalecane nieszkodliwe dla środowiska zamienniki R-12 to halogenki alkilowe zawierające wodór, np. 1,1,1,2-tetrafluoroetan (R-134a).

Według badań NOAA ilość CFC-12 od 2010 r. stopniowo się zmniejsza, a w 2050 będzie porównywalna do stanu sprzed roku 1980[4].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 Dichlorodifluorometan (ang.). The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-07-24].
  2. 2,0 2,1 2,2 Dichlorodifluorometan (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-07-24].
  3. Dichlorodifluorometan – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. Jonna Rizzo. Ozon uratowany. „National Geographic Polska”. 163 (4), s. 22, 2013-04. Gruner+Jahr Polska. ISSN 1507-5966 (pol.).