Dick Cheney

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dick Cheney
Richard Cheney 2005 official portrait.jpg
Data i miejsce urodzenia 30 stycznia 1941
Lincoln
Pełniący obowiązki prezydenta Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Republikańska
Okres urzędowania od 29 czerwca 2002
do 29 czerwca 2002[1]
Pełniący obowiązki prezydenta Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Republikańska
Okres urzędowania od 21 lipca 2007
do 21 lipca 2007[2]
46. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Republikańska
Okres urzędowania od 20 stycznia 2001
do 20 stycznia 2009
Poprzednik Al Gore
Następca Joe Biden
17. sekretarz obrony Stanów Zjednoczonych
Okres urzędowania od 21 marca 1989
do 20 stycznia 1993
Poprzednik Frank Carlucci
Następca Les Aspin
15. whip mniejszości Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych
Okres urzędowania od 3 stycznia 1989
do 20 marca 1989
Poprzednik Trent Lott (R)
Następca Newt Gingrich (R)
Kongresmen Stanów Zjednoczonych z Wyomingu
Okres urzędowania od 3 stycznia 1979
do 20 marca 1989
Poprzednik Teno Roncalio
Następca Craig Thomas
7. szef personelu Białego Domu
Okres urzędowania od 21 listopada 1975
do 20 stycznia 1977
Poprzednik Donald Rumsfeld
Następca Hamilton Jordan
Dick Cheney signature.svg
Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Richard Bruce „Dick” Cheney (ur. 30 stycznia 1941 w Lincoln) – polityk amerykański, były wiceprezydent Stanów Zjednoczonych (od 20 stycznia 2001 do 20 stycznia 2009).

Urodził się w Lincoln w stanie Nebraska. W 1959 dostał stypendium na uniwersytet Yale, ale nie ukończył tam studiów. Ponownie rozpoczął studia na University of Wyoming, gdzie uzyskał dyplom magistra nauk politycznych w 1966.

Cheney podczas wywiadu telewizyjnego

Rozpoczął karierę polityczną w 1969 w administracji prezydenta Nixona. Do 1976 służył na różnych stanowiskach w Białym Domu, zostając szefem personelu podczas urzędowania prezydenta Forda. W 1978 wybrany do Kongresu, gdzie służył przez pięć kadencji do 1989.

Jako kongresmen głosował m.in. przeciwko poprawce w sprawie równouprawnienia, przeciwko finansowaniu programu równych szans dla dzieci w wieku przedszkolnym z ubogich rodzin Head Start i przeciwko rezolucji Izby nawołującej rząd RPA do uwolnienia z więzienia Nelsona Mandeli.

Od marca 1989 do stycznia 1993 był sekretarzem obrony w administracji George’a Busha. Pełnił te obowiązki podczas amerykańskiej interwencji w Panamie w 1989 i podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991.

Między 1993 a 2001 pracował w sektorze prywatnym, będąc m.in. dyrektorem generalnym koncernu naftowego Halliburton, prowadzącego interesy z m.in. Birmą i Irakiem.

W lipcu 2000 podczas prezydenckiej kampanii wyborczej George W. Bush mianował go jako swojego kandydata na wiceprezydenta. Po zwycięstwie w wyborach objął urząd 20 stycznia 2001.

27 stycznia 2005 gościł w Polsce reprezentując Stany Zjednoczone podczas uroczystości upamiętniających 60. rocznicę wyzwolenia przez Armię Czerwoną niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau.

Wraz z Bushem wygrał kolejną kadencję w wyborach 2 listopada 2004. Sprawował urząd do 20 stycznia 2009.

Oświadczył, że nie ma już dalszych ambicji politycznych i nie będzie w przyszłości kandydował na prezydenta.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

  • 18 października 2005, „The Washington Post” ujawnił, że biuro wiceprezydenta było źródłem przecieku i ujawnienia tożsamości agentki CIA, Valerie Plame. W marcu 2007 został w tej sprawie skazany Lewis „Scooter” Libby, były szef sztabu Cheneya, który w trakcie śledztwa zeznał, że to wiceprezydent upoważnił go do ujawnienia tajnych dokumentów mediom.
  • 11 lutego 2006, Cheney, w trakcie polowania na przepiórki przypadkowo postrzelił w twarz swojego przyjaciela, 78-letniego Harry’ego Whittingtona. Postrzelony doznał ataku serca, ale przeżył. Po tym wydarzeniu wiceprezydent Cheney stał się obiektem wielu żartów w mediach.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Donald Rumsfeld
Szef personelu Białego Domu
1975-1977
Następca
Hamilton Jordan
Poprzednik
Teno Roncalio
Kongresmen ze stanu Wyoming
1979-1989
Następca
Craig Thomas
Poprzednik
Trent Lott
Whip republikanów w Izbie Reprezentantów
1989
Następca
Newt Gingrich
Poprzednik
Trent Lott
Whip mniejszości w Izbie Reprezentantów
1989
Następca
Newt Gingrich
Poprzednik
Frank C. Carlucci
Sekretarz obrony Stanów Zjednoczonych
1989-1993
Następca
Les Aspin
Poprzednik
Jack Kemp
Kandydat Republikanów na urząd Wiceprezydenta
2000 (zwycięstwo), 2004 (zwycięstwo)
Następca
Sarah Palin
Poprzednik
Prezydent George W. Bush
Pełniący obowiązki prezydenta USA
29 czerwca 2002
Następca
Prezydent George W. Bush
Poprzednik
Nicholas F. Brady
Linia sukcesji prezydenckiej
1989-1991
Następca
Richard L. Thornburgh
Poprzednik
Nicholas F. Brady
Linia sukcesji prezydenckiej
1991-1993
Następca
William P. Barr
Poprzednik
pierwszy w linii
Linia sukcesji prezydenckiej
2001-2007
Następca
Dennis Hastert
Poprzednik
pierwszy w linii
Linia sukcesji prezydenckiej
od 2007
Następca
Nancy Pelosi

Przypisy

  1. 29 czerwca 2002 roku prezydent George W. Bush poddał się badaniom, podczas których znajdował sie pod narkozą. List z czasowym przekazaniem władzy wiceprezydentowi Dickowi Cheneyowi otrzymali spiker Dennis Hastert i prezydent pro tempore Robert Byrd. Cheney był p.o. prezydenta między godziną 7.09 a 9.24.
  2. 21 lipca 2007 roku prezydent George W. Bush przechodził zabieg kolonoskopii, wymagający pełnej narkozy. List z czasowym przekazaniem władzy wiceprezydentowi Dickowi Cheneyowi otrzymali spiker Nancy Pelosi i prezydent pro tempore Robert Byrd. Cheney był p.o. prezydenta między godziną 7.16 a 9.21, stając się pierwszą osobą pełniącą ten urząd więcej niż jeden raz.