Dick Norman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dick Norman
Dick Norman
Państwo  Belgia
Miejsce zamieszkania Waregem
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1971
Waregem
Wzrost 203 cm
Masa ciała 95 kg
Gra leworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1991
Zakończenie kariery 17 czerwca 2013
Trener Jan Dewitt
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 85 (6 listopada 2006)
Australian Open 2R (2006)
Roland Garros 3R (1997)
Wimbledon 4R (1995)
US Open 2R (2002)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 4
Najwyżej w rankingu 10 (26 kwietnia 2010)
Australian Open 2R (2006, 2013)
Roland Garros F (2009)
Wimbledon SF (2009, 2010)
US Open QF (2009, 2010)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Dick Norman (ur. 1 marca 1971 w Waregem) – belgijski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, zwycięzca turniejów ATP World Tour w deblu.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Leworęczny zawodnik, jeden z najwyższych graczy wśród tenisistów (2,03 m), zadebiutował w gronie zawodowców w 1991 roku. Dnia 17 czerwca 2013 roku, w wieku 42 lat, zakończył karierę tenisową podczas turnieju w 's-Hertogenbosch[1].

W grze pojedynczej pierwsze sukcesy zaczął odnosić w roku 1995 kiedy to w maju doszedł do IV rundy wielkoszlemowego Wimbledonu, eliminując kolejno trzech byłych mistrzów tego turnieju (dwóch w grze pojedynczej) – Pata Casha, Stefana Edberga i deblistę Todda Woodbridge'a; przegrał w 1/8 finału z innym dawnym zwycięzcą wimbledońskim, Borisem Beckerem. W lipcu tegoż samego roku wygrał swój pierwszy turniej rangi ATP Challenger Tour, w Newcastle. Dwa lata później wygrał zawody tej samej rangi w Dreźnie i Neumünster oraz dotarł do III rundy Rolanda Garrosa; przegrał z późniejszym finalistą i byłym triumfatorem turnieju Hiszpanem Sergim Bruguerą. W roku 2001, w maju, wygrał rozgrywki ATP Challenger Tour w Antwerpii, a w 2002 roku w Magdeburgu, San Luis Potosí, Andorze i Quito. Sezon 2003 zakończył z jednym zwycięstwem - w San Luis Potosí, a w roku 2004 zatriumfował w Ischgl. W roku 2005 zwyciężył na początku lutego w Belgradzie, a pod koniec sezonu w Dniepropetrowsku. W sezonie 2007 doszedł do swojego pierwszego półfinału turniejów rangi ATP World Tour, na trawiastych kortach w Newport, eliminując m.in. Michaela Berrera; przegrał z Nicolasem Mahutem. W roku 2009, przechodząc najpierw eliminacje, wygrał zawody ATP Challenger Tour w Meksyku. Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 85. miejscu na początku listopada 2006 roku.

W grze podwójnej pierwszy finał turniejów ATP World Tour osiągnął w 1995 roku w Pekinie grając w parze z Fernonem Wibierem. Mecz o tytuł przegrali z deblem Tommy Ho-Sébastien Lareau. Na początku 2007 roku wygrał wspólnie Xavierem Malissem turniej w Ćennaju pokonując w finale wynikiem 7:6, 7:6 hiszpańską parę Rafael Nadal-Bartolomé Salvá-Vidal. Drugie turniejowe zwycięstwo wywalczył w lutym 2009 roku, kiedy w parze z Amerykaninem Jamesem Cerretanim wygrali turniej w Johannesburgu. Wiosną tegoż roku osiągnął wielkoszlemowy finał na paryskich kortach im. Rolanda Garrosa w parze z Wesley'em Moodiem. Debliści wyeliminowali m.in. amerykańskich bliźniaków Boba i Mike'a Bryanów, jednak w finale musieli uznać wyższość hindusko-czeskiego duetu Leander Paes-Lukáš Dlouhý przegrywając 6:3, 3:6, 2:6. W wieku 38 lat stał się najstarszym finalistą paryskiego turnieju wielkoszlemowego w erze open. Pod koniec czerwca zwyciężył wspólnie z Moodiem w turnieju rozgrywanym na kortach w 's-Hertogenbosch. Czwarty deblowy tytuł Belg wywalczył na początku lutego 2011 roku w Zagrzebiu. Razem z Horią Tecău pokonali w finale hiszpańską parę Marcel Granollers-Marc López. W maju 2012 roku razem z Xavierem Malissem wystąpił w finale turnieju w Monachium. W meczu o mistrzostwo ulegli parze František ČermákFilip Polášek 4:6, 5:7. Najwyższą pozycję w zestawieniu deblistów Norman osiągnął pod koniec kwietnia 2010 roku- nr 10.

W 1995 roku debiutował w reprezentacji Belgii w Pucharze Davisa; przyczynił się do awansu Belgów do najwyższej grupy rozgrywek, grupy światowej, wygrywając dwa mecze w grze pojedynczej oraz występując w zwycięskim deblu (z Filipem Dewulfem) w spotkaniu z Norwegią. Rok później wystąpił w meczu I rundy grupy światowej ze Szwecją, ponosząc porażki zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. Powrócił do reprezentacji narodowej po kilkuletniej przerwie w 2004 roku (mecz z Chorwacją). W 2005 roku wystąpił w meczu z Serbią i Czarnogórą, w 2006 roku ze Słowacją, w 2007 z Niemcami (ponownie w grupie światowej). W tym ostatnim spotkaniu pokonał Philippa Kohlschreibera.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra podwójna (4–3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 22 października 1995 Pekin Dywanowa (hala) Holandia Fernon Wibier Stany Zjednoczone Tommy Ho
Kanada Sébastien Lareau
6:7, 6:7
Zwycięzca 1. 7 stycznia 2007 Ćennaj Twarda Belgia Xavier Malisse Hiszpania Rafael Nadal
Hiszpania Bartolomé Salvá-Vidal
7:6(4), 7:6(4)
Zwycięzca 2. 8 lutego 2009 Johannesburg Twarda Stany Zjednoczone James Cerretani Australia Ashley Fisher
Republika Południowej Afryki Rik de Voest
6:7(7), 6:2, 14–12
Finalista 2. 6 czerwca 2009 French Open, Paryż Ceglana Republika Południowej Afryki Wesley Moodie Czechy Lukáš Dlouhý
Indie Leander Paes
6:3, 3:6, 2:6
Zwycięzca 3. 21 czerwca 2009 's-Hertogenbosch Trawiasta Republika Południowej Afryki Wesley Moodie Szwecja Johan Brunström
Antyle Holenderskie Jean-Julien Rojer
7:6(3), 6:7(5), 10–5
Zwycięzca 4. 6 lutego 2011 Zagrzeb Twarda (hala) Rumunia Horia Tecău Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Marc López
6:3, 6:4
Finalista 3. 6 maja 2012 Monachium Ceglana Belgia Xavier Malisse Czechy František Čermák
Słowacja Filip Polášek
4:6, 5:7

Przypisy

  1. ATP Staff: NORMAN CALLS TIME ON 22-YEAR CAREER (ang.). W: TOPSHELF OPEN 2013 [on-line]. atpworldtour.com, 2013-06-16. [dostęp 2013-06-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]