Dicker Max

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
10.5 cm K18 auf Panzer Selbstfahrlafette IVa
Dicker Max
Dicker Max
Dicker Max
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Krupp-Gruson
Typ pojazdu ciężki niszczyciel czołgów
Trakcja gąsienicowa
Załoga 5 (dowódca, celowniczy, dwóch ładowniczych, kierowca)
Historia
Prototypy I poł. 1941
Egzemplarze 2
Dane techniczne
Silnik Maybach HL 120 TRM 12-cylindrowy o mocy 300 KM
Transmisja mechaniczna
Pancerz 10-50 mm
Długość 7,52 m
Szerokość 2,84 m
Wysokość 3,25 m
Masa 25 000 kg
Moc jedn. 12 KM/t
Osiągi
Prędkość 40km/h
Zasięg 200km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata przeciwpancerna 105 mm K18 L/52 kal. 105 mm (zapas amunicji – 20-25 szt.)
1 karabin maszynowy MG 34 (zapas amunicji – 600 szt.)
Użytkownicy
Niemcy

10.5 cm K18 auf Panzer Selbstfahrlafette IVa (Dicker Max) – niemieckie prototypowe samobieżne działo przeciwpancerne zbudowane na podwoziu czołgu PzKpfw IV Ausf. E, uzbrojone w działo 10,5 cm K 18 L/52.

We wrześniu 1939 wyższe dowództwo Wehrmachtu zleciło firmie Krupp zaprojektowanie ciężkiego niszczyciela czołgów uzbrojonego w działo kalibru 105 mm lub 128 mm, który byłby w stanie zwalczać wrogie ciężko opancerzone pojazdy lub umocnienia. Pierwszy prototyp został przedstawiony Hitlerowi 31 marca 1941, po czym nakazał on dalsze rozwijanie projektu ciężkiego niszczyciela oraz rozkazał rozpoczęcie produkcji seryjnej Selbstfahrlafette 10.5 cm na wiosnę 1942. Plan ten został jednak szybko zaniechany na korzyść innych pojazdów.

Selbstfahrlafette 10.5 cm był uzbrojony w działo firmy Krupp 105 mm K 18 L/52 z ograniczonym obrotem w osi poziomej do 8° zamontowane w otwartej nadbudówce o opancerzeniu od 10 mm do 50 mm, na podwoziu czołgu PzKpfw IV Ausf A. Działo zostało rozwinięte przez firmy Krupp i Rheinmetall z działa polowego 105 mm sK 18 L/52, poprzez dodanie do niego hamulca wylotowego. Mogło ono przebić pancerz o grubości 111 mm i nachyleniu 30° z odległości 2000 m. Pojazd był również wyposażony w karabin maszynowy MG34 przewożony wewnątrz pojazdu, a napędzany był silnikiem Maybach HL 120 TRM.

Na początku oba wyprodukowane prototypu zostały przydzielone do Panzerjager Abteilung 521, wraz z którym miały wspierać atak na Gibraltar. Z rozpoczęciem operacji Barbarossa zostały wcielone w skład 3. Dywizji Pancernej gdzie były testowane przez wojsko w trakcie działań bojowych.

Jeden egzemplarz został utracony w wyniku wybuchu amunicji, natomiast drugi w październiku 1941 został wycofany do fabryki, a jego dalszy los nie jest znany. Pojazdy te okazały się bardzo skuteczną bronią w starciach z radzieckimi ciężkimi czołgami typu KW.

Źródła[edytuj | edytuj kod]