Difluorek ditlenu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Difluorek ditlenu
Difluorek ditlenu Difluorek ditlenu
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny O2F2
Inne wzory F2O2
Masa molowa 70,00 g/mol
Wygląd pomarańczowe ciało stałe (poniżej -163 °C)
Identyfikacja
Numer CAS 7783-44-0
PubChem 123257[2]
Podobne związki
Podobne związki S2Cl2dichlorek disiarki
H2O2nadtlenek wodoru
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Difluorek ditlenu − nieorganiczny związek chemiczny o wzorze O2F2. Występuje pod postacią pomarańczowego ciała stałego, które w temperaturze -163 °C topi się, tworząc ciecz czerwonej barwy[3]. Jest silnym utleniaczem i rozkłada się do OF2 i tlenu już w temperaturze -160 °C (4% na dzień)[4].

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Difluorek ditlenu może być otrzymany poprzez poddanie mieszaniny gazowego fluoru i tlenu w stosunku 1:1, przy niskim ciśnieniu (17 mmHg jest optymalne) wyładowaniom elektrycznym (25-30 mA, 2,1-2,4 kV). Jest to w zasadzie metoda pierwszej syntezy związku, dokonanej w 1933 przez Otto Ruffa[5]. Inna synteza wymaga zmieszania O2 i F2 w naczyniu ze stali nierdzewnej schłodzonym do temperatury -196 °C, a następnie wystawienie pierwiastków na kilkugodzinne promieniowanie hamowania o energii 3 MeV.

\mathrm{O_2 + F_2 \rightarrow F_2O_2}

Budowa[edytuj | edytuj kod]

W F2O2 tlen posiada nietypowy dla niego +1 stopień utlenienia. W większości związków tlen posiada -2 stopień utlenienia.

Dioxygen difluoride 2D.svg

Struktura difluorku ditlenu przypomina strukturę nadtlenku wodoru – H2O2, w której kąt dwuścienny zbliża się do wartości 90°. Geometria ta jest zgodna z przewidywaniami teorii VSEPR. Długość wiązania O−O jest zbliżona do 120,7 pm, która jest długością wiązania O=O w cząsteczkowym tlenie, O2[6].

Reaktywność[edytuj | edytuj kod]

Nadrzędną właściwością tego niestabilnego związku jest jego siła utleniająca, pomimo faktu, że wszystkie reakcje muszą przebiegać w temperaturze bliskiej -100 °C[7]. Z BF3 i PF5 daje odpowiednie sole dioksygenylowe[8][4]:

2 O2F2 + 2 PF5 → 2 [O2]+[PF6] + F2

Reakcja taka może przekształcać tlenki uranu, plutonu i neptunu w odpowiednie heksafluorki[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Encyclopedia of inorganic chemistry. Chichester: Wiley, 2005. ISBN 9780470860786. (ang.)
  2. Difluorek ditlenu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  3. A. D. Kirshenbaum, A. V. Grosse. Ozone Fluoride or Trioxygen Difluoride, O3F2. „Journal of the American Chemical Society”. 81 (6), s. 1277, 1959. doi:10.1021/ja01515a003 (ang.). 
  4. 4,0 4,1 Egon. Wiberg, Nils. Wiberg, A. F. (Arnold Frederick) Holleman: Inorganic chemistr. San Diego: Academic Press, 2001. ISBN 0123526515. (ang.)
  5. O. Ruff, W. Mensel. Neue Sauerstofffluoride: O2F2 und OF. „Zeitschrift für anorganische und allgemeine Chemie”. 211 (1–2), s. 204–208, 1933. doi:10.1002/zaac.19332110122 (ang.). 
  6. A. J. Bridgeman, J. Rothery. Bonding in mixed halogen and hydrogen peroxides. „Journal of the Chemical Society, Dalton Transactions”. 1999 (22), s. 4077–4082, 1999. doi:10.1039/a904968a (ang.). 
  7. A. G. Streng. The Chemical Properties of Dioxygen Difluoride. „Journal of the American Chemical Society”. 85 (10), s. 1380–1385, 1963. doi:10.1021/ja00893a004 (ang.). 
  8. I. J. Solomon, et al.. New Dioxygenyl Compounds. „Inorganic Chemistry”. 3 (3), s. 457, 1964. doi:10.1021/ic50013a036 (ang.).