Ding (naczynie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ding
Ding z czasów późnej Dynastii Shang, pokryty ornamentem taotie
Ding z czasów późnej Dynastii Shang, pokryty ornamentem taotie
Nazwa chińska
Hanyu pinyin dǐng
Wade-Giles ting
Zn. tradycyjne
Zn. uproszczone

Ding (wym. ting) – naczynie rytualne w formie trójnogu z dwoma uchwytami, używane w Chinach w epokach Shang i Zhou do ceremonii związanych m.in. z kultem przodków[1]. Wywodzi się bezpośrednio z dawnych naczyń służących do gotowania i przechowywania żywności[2][3]. Początkowo były to naczynia ceramiczne, w późniejszym okresie wyrabiano je z brązu.

W chińskiej kulturze ding pełni funkcję symboliczną, podobną nieco do tej, jaką – pod wpływem chrześcijaństwa – na Zachodzie przyjął kielich (lub puchar). Bardzo starym wyobrażeniem jest dziewięć dingów symbolizujących dziewięć chińskich prowincji. Zebrane razem symbolizują jedność kraju[2].

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Michael Sullivan: The Arts of China. Berkeley: University of California Press, 1984, s. 22-24. ISBN 0-520-04918-7.
  2. 2,0 2,1 Wolfram Eberhard: Symbole chińskie. Słownik. Kraków: Wyd. Universitas, 2007, s. 260. ISBN 97883-242-0766-4.
  3. Food for Thought: Archeological Findings Point to Chinese Dietary Culture (ang.). chinaculture.org. [dostęp 29 sierpnia 2010].