Diora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zakłady Radiowe Unitra-Diora w Dzierżoniowie S.A.
Forma prawna spółka akcyjna / przedsiębiorstwo państwowe
Siedziba 58-200 Dzierżoniów

ul. Świdnicka 38

Numer KRS 0000107282
Położenie na mapie Dzierżoniowa
Mapa lokalizacyjna Dzierżoniowa
Zakłady Radiowe "Diora"
Zakłady Radiowe "Diora"
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zakłady Radiowe "Diora"
Zakłady Radiowe "Diora"
Ziemia 50°44′01″N 16°38′37″E/50,733611 16,643611Na mapach: 50°44′01″N 16°38′37″E/50,733611 16,643611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Diora – pierwsza polska fabryka produkująca odbiorniki radiowe w okresie po II wojnie światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Fabryka rozpoczęła działalność dnia 8 listopada 1945 roku pod nazwą Państwowa Fabryka Odbiorników Radiowych (PFOR) w Dzierżoniowie. Kolejne nazwy fabryki to DZWUR, czyli Dolnośląskie Zakłady Wytwórcze Urządzeń Radiowych, T-6 a w końcu Diora. Uruchomieniem zakładu i organizacją produkcji pierwszych odbiorników kierował Wilhelm Rotkiewicz. Pierwszą produkcją był montaż prostych odbiorników reakcyjnych z poniemieckich podzespołów. Jednym z etapów procesu produkcyjnego było "zeskrobywanie gapy", czyli usuwanie z obudowy godła niemieckiego ze swastyką. Podobne początki miała również firma TONSIL.

W 1947 roku zakupiono w szwedzkiej firmie AGA licencję na produkcję superheterodynowego radioodbiornika Aga i rozpoczęto jego wytwarzanie. W tym samym czasie zespół Wilhelma Rotkiewicza pracował nad konstrukcją własnego odbiornika radiowego, taniego i dostępnego dla masowego użytkownika. W 1948 roku powstał pierwszy polski radioodbiornik - Pionier, w różnych odmianach wyprodukowany w liczbie ponad miliona egzemplarzy. Konstrukcja Pioniera przetrwała pod nazwą Promyk aż do 1968 r. Oprócz odbiorników radiofonicznych Diora produkowała na przełomie lat 50. i 60. radiostacje dla wojska, a także odbiorniki telewizyjne (m.in. Aladyn, Tosca, Szeherezada), a w połowie lat 90. magnetowidy.

W latach 70. i 80. firma Diora należała do Zjednoczenia Przemysłu Elektronicznego UNITRA.

W sumie opracowano i wdrożono do produkcji kilkadziesiąt modeli odbiorników radiowych, z których warto wymienić:

  • 1950 - Pionier B2 - Pierwszy powojenny odbiornik z zasilaniem bateryjnym;
  • 1952 - Mazur - Odbiornik z układem Pioniera U z zastosowaniem transformatora sieciowego i lamp serii "E";
  • 1955 - Polonez - Pierwsza polska powojenna konstrukcja odbiornika z gramofonem;
  • 1956 - Śląsk - Pierwszy, w którym obrotowy przełącznik zakresów zastąpiony został przełącznikiem klawiszowym oraz dodano zakres UKF (na przystawce superreakcyjnej);
  • 1957 - Nokturn i Sonatina - Odbiorniki uniwersalne z układem Pioniera U z klawiszowego przełącznika zakresów;
  • 1959 - Calypso - Odbiornik wyposażony w pełny tor FM;
  • 1960 - Kos 6290 - W tym modelu zrezygnowano z klasycznego montażu na szkielecie metalowym (chassis) i wprowadzono technologię montażu na płytce drukowanej;
  • 1965 - Krokus 10501 - Pierwszy przenośny odbiornik Diory zbudowany na tranzystorach, dodatkowo z możliwością zamontowania w samochodzie;
  • 1972 - Meluzyna - Pierwszy polski radioodbiornika klasy Hi-fi, zbudowany na 43 tranzystorach. Stereofoniczny tuner i wzmacniacz w oddzielnych skrzynkach; Rozwinięciem było wykonanie tzw. "III skrzynki" wersji Meluzyny kwadrofonicznej. "Trzecia skrzynka" zawierała dekoder kwadrofoniczny oraz dwa dodatkowe wzmacniacze dla 3 i 4 kanału.
  • 1973 - Elizabeth - nowoczesny odbiornik opracowany we współpracy z japońską firmą Tokyo-Sanyo Electric Co. Ltd. Po raz pierwszy zastosowano w nim tak nowoczesne wtedy podzespoły jak układy scalone, układy grubowarstwowe, diody LED, filtry ceramiczne;
  • 1975 - Klawesyn - Ostatni odbiornik lampowy z Diory;
  • 1976 - Amator-Stereo DSS-101 - "Wymarzone radio dla każdego", przez wiele lat był najpopularniejszym standardowym radioodbiornikiem stereofonicznym. W zmienionych wersjach był produkowany do roku 1985.

Koniec lat siedemdziesiątych i lata osiemdziesiąte to produkcja tzw. zestawów wieżowych, składających się z oddzielnych segmentów: odbiornika radiowego (tuner), wzmacniacza, magnetofonu kasetowego i korektora graficznego a później także odtwarzacza płyt CD. Przez pewien okres produkowano całą gamę wież, począwszy od najmniejszych (mini) jakim była wieża składająca się z wzmacniacza WS 315, tunera AS 215, korektora graficznego FS 015 i magnetofonu MDS 415; przez zestawy średnie (midi) np. wzmacniacz WS 354, tuner AS 252 i magnetofon MDS 456; po największe zestawy, tzw. duże wieże np SSL 500 (jedna z ostatnich wież produkcji Diory) lub SSL 700 (ostatni zestaw wieżowy wdrożony do produkcji seryjnej, jeden z najlepszych produktów w tamtych czasach w Europie, potwierdzone niejednokrotnymi zwycięstwami w testach zagranicznych czasopism)[potrzebne źródło]

Ważnym aspektem egzystencji zakładów była produkcja na eksport. Diora produkowała urządzenia dla tak cenionych firm jak Thomson czy Brandt, ale produkowano także pod szyldem mniej znanych jak MacWatts, Geton, Crown Japan itp. Wersje eksportowe w sposób znaczący różniły się od wersji krajowych stosowano zagraniczne podzespoły m.in. głowice firmy ALPS oraz nierzadko nowatorskie rozwiązania.[potrzebne źródło]

W 1989 Przedsiębiorstwo Państwowe Zakłady Radiowe Diora zostało przekształcone w spółkę akcyjną Diora S.A.

Pod koniec lat osiemdziesiątych zastosowano w produkowanym sprzęcie technikę mikroprocesorową (wieże serii 500, odbiorniki z syntezą częstotliwości, zdalne sterowanie). Lata dziewięćdziesiąte to także produkcja magnetowidów VHS (MVD-101, MVD-200), tunerów do odbioru telewizji satelitarnej (TSA-502, TSA-504, TSA- 506) oraz odbiorników telewizyjnych (OTVC-100, OTVC-200).

W 2006 została prawomocnie wykreślona z rejestru przedsiębiorców.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]