Diorama

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy malarstwa. Zobacz też: zespół muzyczny o tej nazwie.
Diorama przedstawiająca bitwę pod Plewną, Muzeum Wojskowości w Bukareszcie
Diorama PZL P-11c

Diorama (z gr. dioráō "widzę na przestrzał") - w malarstwie rodzaj obrazu w głębokim obramowaniu, gdzie pewne jego części są nieprzezroczyste, malowane na płótnie, a inne przezroczyste są malowane na cienkim materiale techniką laserunkową. Oświetlany z dowolnej strony w ciemnym pomieszczeniu, pozwala na uzyskanie efektów plastycznych w przestrzeni (przy użyciu ruchomych źródeł światła może dawać wrażenie ruchu), czasem uzupełniony sztafażem.

Twórcą dioramy był Louis Jacques Daguerre. W 1822 otworzył w Paryżu salę widowiskową w której ukazywał widok wybuchu Wezuwiusza, sceny biblijnego potopu i inne.

Dioramą nazywany jest także rodzaj panoramy, obrazu malowanego na przezroczystej tkaninie, z obu stron jednocześnie, co przy odpowiednim oświetleniu daje wrażenie pełnoplastyczności przedmiotów.

Nieco inną techniką jest rozpowszechniony w XX wieku rodzaj makiety modelarskiej wykonywanej różnymi technikami plastycznymi i modelarskimi, przedstawiającej najczęściej wydarzenia historyczne, sceny przyrodnicze lub modele urbanistyczne. Ze względu na trójwymiarowość jest atrakcyjnym nośnikiem treści edukacyjnych, przez co chętnie wykorzystywana w ekspozycjach muzealnych.

Niektóre firmy modelarskie oferują zestawy złożone z kilku modeli, akcesoriów i plastikowej makiety z odwzorowanymi drogami, wzniesienia i ukształtowaniem terenu. Takie dioramy najczęściej zawierają po 100 żołnierzyków, 2 czołgi (jeżeli diorama przedstawia II wojnę światową), a jako akcesoria służą beczki, barykady, słupy telegraficzne, drogowskazy i worki z piaskiem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
Zobacz hasło diorama w Wikisłowniku
  • Henryk Latoś 1000 słów o fotografii, Warszawa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979 i późniejsze wydania
  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych, pod red. Stefana Kozakiewicza, PWN, 2002