Dioskur I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dioskur I (ur. w Aleksandrii, zm. 4 września 454 w Gangrze w Paflagonii) – patriarcha Aleksandrii w latach 444-451. Ekskomunikowany w związku z przekonaniami monofizyckimi przez Sobór Chalcedoński (451) pociągnął za sobą znaczną część wiernych patriarchatu, co doprowadziło do powstania Koptyjskiego Kościoła Ortodoksyjnego. Uważany przez ten kościół za Papieża Aleksandrii i Patriarchę Stolicy św. Marka. Święty kościołów przedchalcedońskich.

Uczestniczył w 431 roku w Soborze Efeskim. Był wówczas archidiakonem przy patriarsze Aleksandrii Cyrylu. Brał aktywny udział w walce Cyryla z patriarchą Konstantynopola Nestoriuszem, która skończyła się uznaniem przez Sobór Efeski poglądów Nestoriusza za heretyckie, pozbawieniem go, przez wspierającego wcześniej nestorian cesarza Teodozjusza II, tronu patriarszego i wygnaniem.

Zwalczając nestoriańską doktrynę o odrębności boskiego i ludzkiego bytu Jezusa przyjął poglądy innego współpracownika patriarchy Cyryla, Eutychesa, uważającego, że po wcieleniu obie natury stały się jedną (ludzka rozpłynęła się w boskiej).