Dipisi
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: skład narodowościowy, losy dipisów z poszczególnych państw, historia miejsc typu Maczków. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Dipisi (od ang. displaced persons w skrócie DPs) – określenie stosowane przez Aliantów wobec osób, które w „wyniku wojny znalazły się poza swoim państwem i chcą albo wrócić do kraju, albo znaleźć nową ojczyznę, lecz bez pomocy uczynić tego nie mogą”.
W okresie bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej dipisami byli wcześniej wywiezieni na roboty przymusowe na teren III Rzeszy, przede wszystkim z terenów Europy Wschodniej oraz uwolnione z obozów koncentracyjnych.
Osoby te nie powróciły zaraz po wyzwoleniu do swoich krajów i zostały umieszczone w specjalnych obozach[1]. Ocenia się, że pod koniec 1945 roku w takich obozach przebywało ponad 7 mln osób, z czego w późniejszym okresie do swoich krajów ostatecznie powróciło ok. 90% z nich. Trzy lata po wojnie w brytyjskiej, francuskiej i amerykańskiej strefie okupacyjnej Niemiec było 370 obozów, w Austrii - 120, zaś we Włoszech - 25 obozów, w których w sumie żyło 800 000 uchodźców. Spośród nich, 55% było wyznania katolickiego, 27% protestanckiego i prawosławnego, a 18% żydowskiego[2].
Spis treści |
Zobacz też[edytuj]
Przypisy
- ↑ Przeważnie były to dawne obozy koncentracyjne, karne lub jenieckie, czasem również zarekwirowane mieszkania
- ↑ Olga Kaczmar: Displaced Persons - Emigration to 43 countries around the world. [dostęp 2011-11-29].
Bibliografia[edytuj]
- Andreas Lembeck, Wyzwoleni, ale nie wolni, Warszawa 2007, Świat Książki, ISBN 978-83-247-0238-1
