Direction de la Surveillance du Territoire

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Disambig.svg Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „DST”. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Direction de la Surveillance du Territoire, DST (dosł. Dyrekcja Nadzoru Terytorium) – dawna francuska służba specjalna, komórka organizacyjna Police nationale zajmująca się kontrwywiadem i zwalczaniem terroryzmu, utworzona w 1944 roku w miejsce wydziału kontrwywiadu Sûreté Generale – ST (Surveillance du Territoire). Zlikwidowana w 2008, została zastąpiona przez DCRI.

DST podlegała Ministerstwu Spraw Wewnętrznych Republiki Francuskiej, na jej czele stał tradycyjnie były komisarz policji.

W okresie zimnej wojny najważniejszym zadaniem DST była walka z radzieckimi działaniami wywrotowymi we Francji i penetracją francuskich instytucji państwowych - zwłaszcza służb wywiadowczych przez agentów wywiadu zwerbowanych przez radzieckich funkcjonariuszy i żołnierzy wywiadu nielegalnego (bez immunitetu dyplomatycznego) GRU Sztabu Generalnego SZ ZSRR i PGU KGB ZSRR, dyplomatów radzieckich (placówki PGU KGB i GRU przy Ambasadzie ZSRR, jedna z największych na świecie, kontrolowała około 700 agentów miejscowych, w większości paryskich). Regularny podsłuch łączności telefonicznej i radiowej Ambasady ZSRR w Paryżu służył przede wszystkim identyfikacji operujących we Francji tzw. legalnych czyli funkcjonariuszy i żołnierzy pod przykryciem dyplomatów.

Największy sukces tej instytucji kontrwywiadowczej Republiki Francuskiej udało się odnieść w 1983 roku, kiedy uzyskano informacje niejawne (Akta Farewell) od OZI Farewell, czyli Władimira Wietrowa, funkcjonariusza wywiadu naukowo-technicznego PGU KGB ZSRR. Uzyskano informacje umożliwiające identyfikację licznej grupy agentów i funkcjonariuszy radzieckiego wywiadu, czego efektem było jednorazowe wydalenie z Francji uznanych za szpiegów 47 obywateli ZSRR, w tym 40 dyplomatów, 5 przedstawicieli handlowych (z radzieckich PHZ) i 2 korespondentów Agencji TASS.

Dyrektorzy DST[edytuj | edytuj kod]

  • Roger Wybot (1944-1959)
  • Gabriel Eriau (1959-1961)
  • Daniel Doustin (1961-1964)
  • Tony Roche (1964-1967)
  • Jean Rochet (1967-1972)
  • Henri Biard (1972-1974)
  • Jacques Chartron (1974-1975)
  • Marcel Chalet (1975-1982)
  • Yves Bonnet (1982-1985)
  • Rémy Pautrat (1985-1986)
  • Bernard Gérard (1986-1990)
  • Jacques Fournet (1990-1993)
  • Philippe Parant (1993-1997)
  • Jean-Jacques Pascal (1997-2002)
  • Pierre de Bousquet de Florian (2002-2007)
  • Bernard Squarcini (od 2007 do likwidacji instytucji w 2008, powołany na szefa utworzonej 1 lipca 2008 DCRI)

Schemat organizacyjny[edytuj | edytuj kod]

  • Dyrektor
  • Pierwszy Wicedyrektor
    • Centralna służba badań
      • Technika operacyjna
      • Podsłuchy
      • Obserwacja
      • Ochrona tajemnicy
      • Związek Radziecki
      • Czechosłowacja
      • Polska
      • Pozostałe kraje
    • Służba E-1 (analizy)
      • Związek Radziecki
      • Czechosłowacja
      • Polska
      • Pozostałe kraje
  • Drugi Wicedyrektor
    • Policja kontroli radiowej
    • Służba E-2 (operacje)
      • Plan ogólny
      • Algieria

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Christopher Andrew, Wasylij Mitrochin - Archiwum Mitrochina, Warszawa: MUZA SA, 2001.
  • Normam Polmar, Thomas B. Allen, Księga Szpiegów, Warszawa: Magnum, 2000.