Distinguishing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Distinguishing – różnicowanie precedensu, polega na odmowie zastosowania w aktualnie rozpoznawanej sprawie wiążącego dla niej precedensu z powodu, iż fakty sprawy precedensowej różnią się istotnie od tych w sprawie obecnej. Zgodnie z zasadą stare decisis z distinguishing może skorzystać każdy sąd niezależnie od miejsca jakie zajmuje w hierarchii sądowej. Oznacza to, że różnicować precedens ustanowiony przez Sąd Najwyższy jest władny nawet sąd pierwszej instancji. Distinguishing może przybrać zarówno postać wyraźną jak i dorozumianą[1]. Istnieją też inne niż dysanalogia ujęcia istoty wyróżniania precedensu[2].

Jest to instytucja typowa dla prawa anglosaskiego. W prawie kontynentalnym jej odpowiednika można doszukiwać się w rozumowaniu a contrario[3].

Przypisy

  1. Maciej Koszowski, Anglosaska doktryna precedensu. Porównanie z polską praktyką orzeczniczą, Warszawa 2009, s. 93-106.
  2. Zob. Maciej Koszowski, Anglosaska doktryna precedensu: Porównanie z polską praktyką orzeczniczą, Warszawa 2009, s. 104-106.
  3. Maciej Koszowski, Anglosaska doktryna precedensu. Porównanie z polską praktyką orzeczniczą, Warszawa 2009, s. 121-123.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Maciej Koszowski: Anglosaska doktryna precedensu: Porównanie z polską praktyką orzeczniczą. Warszawa: Warszawska Firma Wydawnicza, 2009, s. 82. ISBN 978-83-61748-04-5.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]