Dmitrij Ławrinienko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dmitrij Fiodorowicz Ławrinienko
Дмитрий Фёдорович Лавриненко
Dmitrij Ławrinienko
Dmitrij Ławrinienko
Starszyj Lejtenant Starszyj Lejtenant
Data i miejsce urodzenia 10 października 1914
Biesstrasznaja
 Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 18 grudnia 1941
Goriuny  ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19341941
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Jednostki 4. Brygada Pancerna
1. Brygada Pancerna Gwardii
Stanowiska dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy II Wojna Światowa
Agresja ZSRR na Polskę
Bitwa pod Moskwą
Odznaczenia
Bohater Związku Radzieckiego Order Lenina Order Lenina

Dmitrij Fiodorowicz Ławrinienko (ros. Дмитрий Фёдорович Лавриненко; ur. 10 października 1914 we stanicy Biesstrasznaja, zm. 18 grudnia 1941 pod Goriunami) – najskuteczniejszy radziecki czołgista w historii, uczestnik II Wojny Światowej, pośmiertnie uhonorowany tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 10 października 1914 w stanicy Biesstrasznaja (ros. Бесстрашная, tłum. pol. Nieustraszona), należącej do Kubańskiego Wojska Kozackiego (obecnie Kraju Krasnodarskim) w rodzinie chłopskiej. Jego ojciec zginął w czasie rosyjskiej wojny domowej walcząc w komunistycznej partyzantce. W 1931 roku ukończył szkołę chłopską we stanicy Wozniesienskaja, a później kurs dla nauczycieli wiejskich w mieście Armawir. W latach 1931-1933 pracował jako nauczyciel w szkole w сhutorze Sładkij w rejonie armawirskim, jako statystyk urzędu sowchozu (państwowej farmy rolnej) w latach 1933-1934, a następnie jako kasjer w kasie oszczędnościowej we wsi Nowokubinskoje (ros. Новокубинское).

Kariera wojskowa i II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1934 roku jako ochotnik wstąpił do wojska, i początkowo został przydzielony do kawalerii. Rok później rozpoczął naukę na Uljanowskiej Akademii Pancernej, którą ukończył w maju 1938. Już jako dowódca czołgu wziął udział w radzieckiej inwazji na Polskę we wrześniu 1939 oraz w aneksji Besarabii w 1940. Jako dowódcza nowego radzieckiego czołgu T-34-76 w czasie dwóch i pół miesiąca walk na przedpolu Moskwy jesienią 1941 w 18 bitwach zniszczył 52 niemieckie czołgi i działa samobieżne[1]. Swoją ostatnią bitwę Ławrinienko stoczył 18 grudnia 1941 na obrzeżach Wołokołamska, w pobliżu wsi Goriuny. W czasie ataku na niemieckie pozycje zniszczył swój ostatni, 52 czołg. Niedługo po walce został zabity przez odłamek miny. Został pochowany bezpośrednio na polu bitwy, w pobliżu szosy Moskwa-Wołokołamsk między miejscowościami Pokrowskoje i Goriuny. Później jego ciało zostało przeniesione i pochowane w masowym grobie w wiosce Dieńkowo koło Wołokołamska.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. WW II Tank Aces (ang. • ros.) [dostęp 2011-08-21]
  2. www.warheroes.ru (ros.) [dostęp 2011-08-21]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]