Dmitrij Lewicki (malarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Autoportret
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy malarza. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Dmitrij Grigorjewicz Lewicki (ros. Дми́трий Григо́рьевич Леви́цкий, ukr. Дмитро́ Григо́рович Леви́цький) (ur. około 1735 w Kijowie, zm. 4 kwietnia/16 kwietnia) 1822 w Petersburgu) — rosyjsko malarz-portrecista ukraińskiego pochodzenia.

Był synem kijowskiego duchownego, malarza i grawera Grigorija Lewickiego-Nosa. Prawdopodobnie pomagał ojcu w latach pięćdziesiątych XVII wieku przy polichromii soboru andrejewskiego w Kijowie

Uczył się u przebywającego w Kijowie petersburskiego malarza Aleksego Antropowa. Około roku 1758 przeniósł się wraz z Antropowem do Sankt Petersburga, gdzie rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych.

Od roku 1764 rozpoczął samodzielną działalność portrecisty w Moskwie. W roku 1770 za portret architekta Kokorinowa otrzymał tytuł akademika. W roku 1771 został wykładowcą w klasie portretu Akademii w Petersburgu. Do jego uczniów należeli P. Sokołow, W. Borowikowski i G. Ugriumow. Dzięki cyklowi portretów smolanek – wychowanek Instytutu Smolnego zyskał sławę w Petersburgu. W roku 1778 został pozbawiony stanowiska wskutek intrygi carycy, w roku 1807 odzyskał stanowisko za nowego cara Aleksandra I.

W muzeum w Genewie znajduje się namalowany przez Lewickiego portret Denisa Diderot.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons