Dmitrij Mereżkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dmitrij Mereżkowski
Dmitrij Mereżkowski
Imiona i nazwisko Дмитрий Сергеевич Мережковский
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1865 w Petersburgu
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 1941 w Paryżu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Dmitrij Mereżkowski w Wikicytatach

Dmitrij Siergiejewicz Mierieżkowski (ur. 14 sierpnia 1865 w Petersburgu, zm. 9 grudnia 1941 w Paryżu) – rosyjski pisarz, poeta, krytyk literacki, historyk, filozof i tłumacz epoki srebrnego wieku, jeden z twórców rosyjskiego symbolizmu. Brat Konstantego Mereżkowskiego i mąż poetki Zinaidy Gippius, twórczyni ekskluzywnego salonu w Sankt Petersburgu.

Mereżkowski był synem wysokiego urzędnika carskiego. Ukończył wydział historyczno-filologiczny Uniwersytetu w Sankt Petersburgu. Zadebiutował w wieku 15 lat kilkoma krótkimi wierszami. Pierwszy zbiór wierszy opublikował w 1888 roku, zaś drugi, zatytułowany Symbole, w 1892. W 1896 jego nazwisko pojawiło się w "Encyklopedycznym słowniku" Brockhausa & Efrona, gdzie został nazwany "известным поэтом" (ros. "znanym poetą"). W 1900, wraz z M. Mińskim, Z. Gippius, Wasilijem Rozanowem założył Stowarzyszenie Religijno-Filozoficzne. Był również jednym z ideologów rosyjskiej partii kadetów.

W trakcie rewolucji 1905 roku zaangażował się po stronie rewolucjonistów, przez co spotkały go carskie szykany i w rezultacie musiał wyemigrować do Paryża. Po rewolucji bolszewickiej znów musiał ratować się ucieczką - wpierw do Polski, a w konsekwencji do Paryża, gdzie zaczął ostrą działalność antybolszewicką, za co jego dzieła zostały zakazane i wycofane z obiegu. Był nominowany do literackiej nagrody Nobla, jednak jej otrzymanie uniemożliwiło poparcie, którego udzielał Hitlerowi. W Rosji został zrehabilitowany dopiero po 1990 r.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Mierieżkowski był twórcą powieści historycznych, opowiadających dzieje m.in. Juliana Apostaty (1894), Leonarda da Vinci (1896), carewicza Aleksego i Piotra Wielkiego (1902), i carów: Pawła I (1908), oraz Aleksandra I, a także powieści o dekabrystach (1918).

Swoje przemyślenia na temat filozofii historii zawarł w pracach: Chrystus i Antychryst (1895-1905), oraz Królestwo Antychrysta (1922). Był również znanym badaczem twórczości Lwa Tołstoja i Fiodora Dostojewskiego.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]