Dobroć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy pojęcia fizycznego. Zobacz też: dobro.
Zależność krzywej rezonansowej od dobroci układu drgań

Dobroć Q – wielkość charakteryzująca ilościowo układ rezonansowy. Określa, ile razy amplituda wymuszonych drgań rezonansowych jest większa niż analogiczna amplituda w obszarze częstości nierezonansowych.

Dobroć wyraża się wzorem:

Q=2\pi \frac {E_d} {E_s} =2\pi f_r \frac {E_d} {P}

gdzie:

E_d – energia drgań,
E_s – energia tracona w jednym okresie drgania,
f_r – częstotliwość rezonansowa układu drgań,
P – średnia moc tracona przez układ.


Dobroć określa szerokość połówkową krzywej rezonansowej:

 \Delta f = \frac {f_0} {Q} \,

gdzie:

\Delta f – różnica częstotliwości, dla których energia drgań jest równa połowie energii maksymalnej występującej dla częstotliwości {f_0}.

Obwody elektryczne[edytuj | edytuj kod]

Dla cewki indukcyjnej o indukcyjności L dobroć wynosi:

Q_L = \frac{X_L}{R_L}=\frac{\omega_0 L}{R_L}

gdzie:

\omega_0częstość zmian prądu w radianach na sekundę,
X_Linduktancja cewki,
R_L – zastępcza szeregowa rezystancja cewki.


Dla kondensatora o pojemności C dobroć wyraża się wzorem:

Q_C = \frac{X_C}{R_C}=\frac{1}{\omega_0 C R_C}

gdzie:

\omega_0 – częstość zmian prądu w radianach na sekundę,
X_Ckapacytancja kondensatora,
R_C – zastępcza szeregowa rezystancja kondensatora.


W obwodzie szeregowym zawierającym cewkę i kondensator:

Q = \frac{1}{R} \sqrt{\frac{L}{C}} = \frac{\omega_0 L}{R}

gdzie:

R – zastępcza szeregowa rezystancja układu


W obwodzie równoległym zawierającym cewkę i kondensator:

Q = R \sqrt{\frac{C}{L}} = \frac{R}{\omega_0 L}

gdzie:

R – zastępcza równoległa rezystancja układu

Detektory promieniowania[edytuj | edytuj kod]

Jeden z parametrów pracy niektórych detektorów promieniowania, szczególnie radiometrów i liczników scyntylacyjnych. Jest to stosunek kwadratu częstości impulsów mierzonego promieniowania do biegu własnego. Stosunek ten zmienia się wraz z napięciem przyłożonym do licznika. Za punkt jego pracy należy więc przyjąć taką wartość, dla której osiąga on wartość maksymalną.[1]

Przypisy

  1. Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 8311067236. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons