Dobrosołowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dobrosołowo
Kościół pw. św. Jakuba Apostoła
Kościół pw. św. Jakuba Apostoła
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat koniński
Gmina Kazimierz Biskupi
Strefa numeracyjna 63
Kod pocztowy 62-543
Tablice rejestracyjne PKN
SIMC 0285801
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Dobrosołowo
Dobrosołowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dobrosołowo
Dobrosołowo
Ziemia 52°20′14″N 18°04′01″E/52,337222 18,066944Na mapach: 52°20′14″N 18°04′01″E/52,337222 18,066944
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dobrosołowowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Kazimierz Biskupi. Miejsce bitwy powstania styczniowego.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Już pod rokiem 1136 w Kodeksie Dyplomatycznym Wielkopolski występuje kilku kmieci arcybiskupich czy kapitulnych o pokrewnych nazwiskach do nazwy wsi jak: Dobromysł, Dobroń czy Dobroś, choć niewiadomego pochodzenia[1] . Wieś Dobrosołowo wzmiankowana była również w owym Kodeksie pod rokiem 1293, kiedy to właściciel wsi Neceslaus zezwolił na jej lokację na prawie niemieckim, którą miał przeprowadzić niejaki Henryk. Ten ostatni i jego spadkobiercy mieli pełnić funkcję sołtysa[2].

Wieś Dobrosołowo była wsią szlachecką, gniazdem rodziny Dobrosołowskich herbu Poraj, którzy uposażyli istniejący tam kościół pod wezwaniem św. Jakuba Apostoła. Jeden z członków rodu, niejaki Stanisław, studiował na uniwersytecie krakowskim w 1482. Inny, również Stanisław, był dworzaninem królewskim w pierwszej połowie XVI wieku[3].

W drugiej połowie wieku XVI, trzech braci: Gabriel, Stanisław i Marcin osiedlili się na Rusi Czerwonej. Marcin Dobrosołowski najbardziej wsławił się podczas wojny z Moskwą w 1562 roku. Spustoszył między innymi Siewierszczyznę, zdobył miasto Poczep i wziął w niewolę posłów moskiewskich jadących do chana tatarskiego. Najął się potem do służby hospodara wołowskiego, Bohdana. Bronił Chocimia w 1572 przed Turkami. Jeden z ostatnich przedstawicieli rodu walczył w randze pułkownika wojsk królewskich w chorągwi jazdy w bitwach pod Koniecpolem i Odolanowem[4].

Ostatni członkowie rodu Dobrosołowskich zmarli pod koniec XVIII wieku[5].

Drewniany kościół parafialny erygowano w roku 1540, choć akta konsystorza gnieźnieńskiego wspominają o kościele parafialnym jako od dawna tam istniejącym pod rokiem 1465, przyznając tamtejszemu plebanowi Michałowi prawo dziesięciny w Dobrosołowie[6].

W końcu wieku XV władza archidiecezjalna wcieliła do parafii Dobrosołowo kościół parafialny w Nowej Wsi, przy którym ze względu na małe dochody pleban utrzymać się nie mógł. Dziś kościół ten nie istnieje.[7]

Nowy kościół w miejsce dawnego, zdezelowanego wystawił pleban Andrzej Liszkowski w roku 1749.[8] Z powodu późniejszej jego zupełnej ruiny zaprzestano od roku 1852 odprawiać nabożeństwo. Dopiero dziedzic Adolf Jursz, nabywszy w roku 1861 dobra Dobrosołowo, zajął się restauracją kościoła a po jej zakończeniu osadzono nowego plebana[9].

W roku 1863 miała tu miejsce bitwa pod Dobrosołowem podczas powstania styczniowego[10].

Drewniany kościół spłonął doszczętnie w roku 2001 podczas prowadzenia prac rekonstrukcyjno-konserwatorskich. Nowy, murowany kościół konsekrował 17 października 2004 roku abp Henryk Muszyński.

Przypisy

  1. Stanisław Kozierowski, Badania nazw topograficznych na obszarze dawnej zachodniej i środkowej Wielkopolski, t. I, Poznań 1921, s. 178.
  2. Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski, t. I, Poznań 1877, nr 699.
  3. Adam Boniecki, Artur Reiski, Herbarz Polski, t. 4, Warszawa 1901, s.326.
  4. Seweryn Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t.3, Warszawa 1906, s.189.
  5. Teki Dworzaczka. [dostęp 2013-09-02].
  6. Jan Łaski, Liber beneficorum archidyecezyi gnieźnieńskiej, t. I, Gniezno 1880, s. 298.
  7. Tamże
  8. Dobrosołowo, pow. słupecki w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom II (Derenek – Gżack) z 1881 r.
  9. Tamże.
  10. Stanisław Zieliński, Bitwy i potyczki 1863-1864; na podstawie materiałów drukowanych i rękopiśmiennych Muzeum Narodowego w Rappenswilu, Rappenswil 1913, s. 28-31.