Dobrosołowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dobrosołowo
Kościół pw. św. Jakuba Apostoła
Kościół pw. św. Jakuba Apostoła
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat koniński
Gmina Kazimierz Biskupi
Strefa numeracyjna 63
Kod pocztowy 62-530
Tablice rejestracyjne PKN
SIMC 0285801
Położenie na mapie gminy Kazimierz Biskupi
Mapa lokalizacyjna gminy Kazimierz Biskupi
Dobrosołowo
Dobrosołowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dobrosołowo
Dobrosołowo
Ziemia 52°20′14″N 18°04′01″E/52,337222 18,066944

Dobrosołowowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Kazimierz Biskupi. Miejsce bitwy powstania styczniowego.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Już pod rokiem 1136 w Kodeksie Dyplomatycznym Wielkopolski występuje kilku kmieci arcybiskupich czy kapitulnych o pokrewnych nazwiskach do nazwy wsi jak: Dobromysł, Dobroń czy Dobroś, choć niewiadomego pochodzenia[1]. Wieś Dobrosołowo wzmiankowana była również w owym Kodeksie pod rokiem 1293, kiedy to właściciel wsi Neceslaus zezwolił na jej lokację na prawie niemieckim, którą miał przeprowadzić niejaki Henryk. Ten ostatni i jego spadkobiercy mieli pełnić funkcję sołtysa[2].

Wieś Dobrosołowo była wsią szlachecką, siedzibą rodziny Dobrosołowskich herbu Poraj, którzy uposażyli istniejący tam kościół pod wezwaniem św. Jakuba Apostoła. Jeden z członków rodu, niejaki Stanisław, studiował na uniwersytecie krakowskim w 1482. Inny, również Stanisław, był dworzaninem królewskim w pierwszej połowie XVI wieku[3].

W drugiej połowie wieku XVI, trzech braci: Gabriel, Stanisław i Marcin osiedlili się na Rusi Czerwonej. Marcin Dobrosołowski najbardziej wsławił się podczas wojny z Moskwą w 1562 roku. Spustoszył między innymi Siewierszczyznę, zdobył miasto Poczep i wziął w niewolę posłów moskiewskich jadących do chana tatarskiego. Najął się potem do służby hospodara wołowskiego, Bohdana. Bronił Chocimia w 1572 przed Turkami. Jeden z ostatnich przedstawicieli rodu walczył w randze pułkownika wojsk królewskich w chorągwi jazdy w bitwach pod Koniecpolem i Odolanowem[4].

Ostatni członkowie rodu Dobrosołowskich zmarli pod koniec XVIII wieku[5].

Drewniany kościół parafialny erygowano w roku 1540, choć akta konsystorza gnieźnieńskiego wspominają o kościele parafialnym jako od dawna tam istniejącym pod rokiem 1465, przyznając tamtejszemu plebanowi Michałowi prawo dziesięciny w Dobrosołowie[6].

W końcu wieku XV władza archidiecezjalna wcieliła do parafii Dobrosołowo kościół parafialny w Nowej Wsi, przy którym ze względu na małe dochody pleban utrzymać się nie mógł. Dziś kościół ten nie istnieje[6].

Nowy kościół, w miejsce dawnego, zdezelowanego wybudowano pod kierownictwem plebana Andrzej Liszkowski w roku 1749[7]. Kościół w ciągu 100 lat popadł w ruinę do tego stopnia, że w 1852 roku zaprzestano odprawiania nabożeństw. Dopiero dziedzic Adolf Jursz, nabywszy w roku 1861 dobra Dobrosołowo, zajął się restauracją kościoła, a po jej zakończeniu osadzono nowego plebana[7].

W roku 1863 miała tu miejsce bitwa pod Dobrosołowem podczas powstania styczniowego[8].

Drewniany kościół spłonął doszczętnie w roku 2001 podczas prowadzenia prac rekonstrukcyjno-konserwatorskich. Nowy, murowany kościół konsekrował 17 października 2004 roku abp Henryk Muszyński.

Przypisy

  1. Stanisław Kozierowski: Badania nazw topograficznych na obszarze dawnej zachodniej i środkowej Wielkopolski. T. 1. Poznań: 1921, s. 178.
  2. Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski. T. 1. Poznań: 1877, s. 699.
  3. Adam Broniecki, Artur Reiski: Herbarz Polski. T. 4. Warszawa: 1901, s. 326.
  4. Seweryn Urski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T. 3. Warszawa: 1906, s. 189.
  5. Teki Dworzaczka. [dostęp 2013-09-02].
  6. 6,0 6,1 Jan Łaski: Liber beneficorum archidyecezyi gnieźnieńskiej. T. 1. Gniezno: 1880, s. 298.
  7. 7,0 7,1 Dobrosołowo, pow. słupecki w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom II (Derenek – Gżack) z 1881 r.
  8. Stanisław Zieliński: Bitwy i potyczki 1863-1864; na podstawie materiałów drukowanych i rękopiśmiennych Muzeum Narodowego w Rappenswilu. Rappenswil: 1913, s. 28-31.