documenta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Znaczek pocztowy wydany z okazji setnej rocznicy urodzin Arnolda Bodego – założyciela wystawy documenta.
Rzeźby Picassa podczas documenta II.
Bilet wstępu na documenta 8.
Muzeum Fridericianum podczas documenta 12.

documenta – wystawa sztuki współczesnej odbywająca się co pięć lat w niemieckim mieście Kassel i trwająca 100 dni.

Pierwsza wystawa documenta odbyła się w 1955 roku. Zorganizował ją, wraz z przyjaciółmi, profesor malarstwa z Akademii Sztuk Pięknych w Kassel – Arnold Bode. Odróżniała się od innych wystaw tego typu nową koncepcją przestrzeni wystawienniczej. Jej zadaniem, oprócz ekspozycji nowoczesnej sztuki, było ukazywanie idei wystawy artystycznej jako medium.[1]

Spis treści

documenta 1 – 1955[edytuj]

documenta 1 zorganizowano w ruinach Muzeum Fridericianum, spalonego podczas II wojny światowej. Impreza trwała od 15 lipca do 18 września 1955 roku i miała charakter przede wszystkim historyczny. Pięcioosobowa komisja robocza, w niej również historyk sztuki Werner Haftmann, wybrała dzieła sztuki stanowiące kompleksowe podsumowanie wiedzy o europejskiej sztuce nowoczesnej. Arnold Bode powiesił abstrakcyjne modernistyczne obrazy na metalowych prętach w niewielkiej odległości ścian, na których zniszczona powierzchnia pobielonych prowizorycznie cegieł kontrastowała z gładzią białego sztucznego tworzywa. Uczestnicy wystawy pochodzili, w przeważającej większości, z Europy (49 – Niemcy, 44 – Francuzi, 26 – Włosi).[1]

documenta 2 – 1959[edytuj]

Następna edycja wydarzenia nabrała rozmachu – w celu organizacji wystawy utworzono spółkę z o.o., a nad poszczególnymi działami debatowały dwie komisje (malarstwa i rzeźby oraz grafiki) jak również komisja wystawiennicza. Wśród eksponowanych dzieł przeważał powtórnie abstrakcjonizm, a dokładniej jeden z jego nurtów – informel. Szerzej niż poprzednio zaprezentowano rzeźbę. Tym razem zadaniem wystawy było wszechstronne zaprezentowanie współczesnej sztuki, a nie, jak przedtem, ukazanie historycznych powiązań.[1]

documenta 3 – 1964[edytuj]

Następną edycję przygotowano stawiając nie na historyczność czy wszechstronność, ale na najbardziej istotnych artystów i kluczowe dzieła. Pojawił się też nowy dział – rysunek. Jego ekspozycja została przygotowana przez komisję roboczą z Wernerem Haftmannem na czele.[1]

documenta 4 – 1968[edytuj]

Na documenta 4 demokratyczna rada zdecydowała się na mały przełom, obawiając się skostnienia formuły wystawy. Zaprezentowano szerzej dzieła z najmłodszych nurtów sztuki, to jest pop-artu, minimalizmu, malarstwa barwnych płaszczyzn. Nie pojawiły się natomiast happeningi, performance czy reprezentanci ruchu fluxus.[1]

documenta 5 – 1972[edytuj]

Piąta edycja stała się wielkim przełomem dla historii tej wystawy. Za całość koncepcji i realizacji odpowiadał Harald Szeemann, sekretarz generalny, który zastąpił demokratyczną radę. Koncepcja documenta 5 zwracała się przeciwko muzealnemu, statycznemu podejściu do ekspozycji. Wystawa miała stać się "wydarzeniem antymuzealnym" dokonującym się na terenie całego miasta.

documenta 6 – 1977[edytuj]

Kierownictwo artystyczne szóstej edycji zostało powierzone Manfredowi Schneckenburgerowi.

documenta 7 – 1982[edytuj]

documenta 8 – 1987[edytuj]

documenta 9 – 1992[edytuj]

Kolejne edycje wystawy[2]:

nr edycji rok kierownictwo artystyczne liczba eksponatów liczba artystów liczba widzów
documenta 1 1955 Arnold Bode 670 148 130.000
documenta 2 1959 Arnold Bode, Werner Haftmann 1770 392 134.000
documenta 3 1964 Arnold Bode, Werner Haftmann 1450 280 200.000
documenta 4 1968 wieloosobowa rada 1000 150 220.880
documenta 5 1972 Harald Szeemann ok. 820 218 228.621
documenta 6 1977 Manfred Schneckenburger ok. 2700 622 343.410
documenta 7 1982 Rudi Fuchs 1000 182 378.691
documenta 8 1987 Manfred Schneckenburger 600 150 474.417
documenta 9 1992 Jan Hoet 1000 189 603.456
documenta 10 1997 Catherine David 700 120 628.776
documenta 11 2002 Okwui Enwezor ok. 450 118 650.924
documenta 12 2007 Roger Martin Buergel ok. 530 106 754.301

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Karin Stengel: documenta w Kassel. W: Documenta Kassel: dzieje, program, znaczenie, sztuka video. Joseph Beuys, szaman czy nauczyciel?. Toruń: Muzeum Okręgowe w Toruniu, 1996. ISBN 83-903755-9-1.
  2. ↑ Wszystkie dane za: documenta – archiwum (niem.)

Linki zewnętrzne[edytuj]

Commons in image icon.svg
  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
documenta

Zobacz też[edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Documenta&oldid=35439917”