Dodatek pielęgnacyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dodatek pielęgnacyjny – świadczenie wypłacane przez ZUS jako dodatek do emerytury lub renty (a więc dla osoby uprawnionej do emerytury/renty), jako pomoc ze strony państwa dla beneficjenta świadczenia w przynajmniej częściowym pokryciu kosztów wynikających z jego niezdolności bądź ograniczonej zdolności do samodzielnego funkcjonowania. Wysokość tego świadczenia wynosi 203,50 zł miesięcznie (marzec 2013)[1][2].

Dodatek pielęgnacyjny przysługuje:

  • osobie uprawnionej do renty/emerytury, jeśli została ona uznana za całkowicie niezdolną do pracy oraz samodzielnej egzystencji[2],
  • osobie, która ukończyła 75. rok życia[2].

W przypadku pierwszej grupy osób w celu uzyskania powyższego dodatku należy złożyć odpowiedni wniosek do ZUS-u wraz z orzeczeniem lekarskim o niezdolności do pracy[2]. W przypadku drugiej grupy świadczenie przyznawane jest z urzędu[2].

Dodatek pielęgnacyjny nie może zostać przydzielony osobie umieszczonej w instytucji zapewniającej nieodpłatnie całodobowe utrzymanie (chyba że przebywa tam krócej niż 2 tygodnie miesięcznie). Ponadto osobie, która otrzymuje dodatek pielęgnacyjny, nie może zostać przydzielony zasiłek pielęgnacyjny.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Art. 75 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Z 2009 r. Nr 153, poz. 1227.)
  • Ustawa z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 z późn. Zm.)