Dog niemiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dog niemiecki
Great Dane 600.jpg
Dog niemiecki żółty
Inne nazwy niem. deutsche Dogge,
ang. great dane, german mastiff
Kraj patronacki Niemcy
Wymiary
Wysokość (psy) 80+ cm
(suki) 72+ cm
Klasyfikacja
FCI Grupa II, sekcja 2,
wzorzec nr 235[1]
AKC Working
ANKC Grupa 7 (Nonsporting)
CKC Grupa 3 (Working)
KC(UK) Working
NZKC Nonsporting
UKC Grupa 1 – Guardian Dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Dog niemiecki o umaszczeniu błękitnym
Dog niemiecki pręgowany
Dog niemiecki – arlekin

Dog niemieckirasa psa zaliczana do grupy molosów w typie doga, wyhodowana w Niemczech jako pies bojowy i do polowania na duże ssaki. Współcześnie jest użytkowana jako pies stróżujący, obronny lub pies-towarzysz. Typ dogowaty[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie przodkami obecnego doga były: niemiecki bullenbeisser, jak i "Hatz und Saurüden" (psy tropiące i polujące na dzika, które przypominały krzyżówkę muskularnego mastifa angielskiego z greyhoundem). Na dworach początkowo były trzymane psy tego typu do polowań na grubego zwierza. Później wraz ze spadkiem liczebności m.in. dzików na terenie dzisiejszych Niemiec ograniczano hodowle doga. Znalazł wtedy uznanie jako pies towarzyszący wśród wyższych warstw społecznych. Pierwszy wzorzec doga niemieckiego, który znacznie odbiegał od współczesnego standardu, został ustalony w Berlinie w roku 1880[1]. Rasę nazwano dogiem niemieckim[3]. Wielkim miłośnikiem tej rasy był kanclerz niemiecki Otto von Bismarck.

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II - Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.1 - Molosy typu mastifa, jako pies do towarzystwa i stróżujący[4]. Nie podlega próbom pracy[1]. Jest też zaliczany do psów obronnych[5].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Dog niemiecki czarny z białym znaczeniem na głowie, zwanym strzałką
  • Głowa – wydłużona, wąska, łuki brwiowe dobrze rozwinięte, jednak bez szczególnego uwydatnienia; mięśnie policzkowe tylko lekko zaznaczone, w żadnym razie silnie uwydatnione; przełom czołowy – wyraźnie zaznaczony; nos dobrze rozwinięty i wykształcony, szeroki, z dużymi otworami, czarny (wyjątek – dogi maści arlekinowej, u których tolerowana jest barwa cielista); kufa głęboka i jak najbardziej prostokątna; szczęki dobrze wykształcone, szerokie; zgryz – nożycowy.
    • Uszy – z natury wiszące, wysoko osadzone, średniej wielkości.
  • Ruch – harmonijny, elastyczny, lekki, miarowy i sprężysty. Kończyny widziane zarówno z przodu, jak i z tyłu muszą poruszać się równolegle.
  • Skóra – przylegająca, naprężona. U psów jednobarwnych dobrze pigmentowana, u arlekinów w rozkładzie zabarwienia występują plamki pigmentu.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Włos doga niemieckiego jest bardzo krótki, gęsty, gładko i równo przylegający, z połyskiem. Dogi niemieckie grupuje się w trzech niezależnych zastawieniach umaszczenia: żółte i pręgowane, arlekiny i czarne, błękitne oraz niewystawowy kolor merle.

  • Żółty – jasno-złoto-żółty do nasyconego żółto-złotego; pożądana jest czarna maska.
  • Pręgowany – barwa zasadnicza jasnożółta do złoto-żółtej, z czarnymi, jak najbardziej równomiernie rozłożonymi i wyraźnie zaznaczonymi pręgami, przebiegającymi w kierunku żeber; pożądana czarna maska.
  • Arlekin – (biało czarny) barwę zasadniczą stanowi czysta biel, możliwie bez żadnych odcieni. Występują na niej dobrze porozkładane na całym ciele, nierównomiernie poszarpane, intensywnie czarne plamy. Do arlekinów zaliczane bywają także dogi o umaszczeniu merle – tzw. szare arlekiny – na szarym tle występują plamy różnej wielkości od koloru białego, poprzez szary, lekko brązowy do czarnego. Tego typu umaszczenie jest nieakceptowalne przez wzorzec.
  • Czarny – błyszcząca, intensywna czerń. Dopuszcza się białe znaczenia. Zalicza się tu także dogi tzw. płaszczowe, u których czerń niejako w postaci płaszcza pokrywa główną partię tułowia. Kufa, szyja, klatka piersiowa, brzuch, kończyny i koniec ogona mogą być białe. Do czarnych zaliczane są również tzw. platten (płytowe) – dogi z białym kolorem podstawowym i dużymi czarnymi płatami
  • Błękitny – czysty, stalowy błękit. Dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i łapach.
  • Merle – Siwa sierść. Na niej widnieją czarne łaty jak u dalmatyńczyka. Jest to umaszczenie niewystawowe.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

3,5 miesięczna suka doga niemieckiego

Psy przyjazne, mocno przywiązane do właściciela, lubią dzieci. Wobec innych zwierząt domowych są tolerancyjne, pod warunkiem, że są od wczesnych lat przyuczane do ich obecności. Dogi niemieckie są powściągliwe i ostrożne wobec obcych; występujące osobniki agresywne powinny być wyłączane z dalszej hodowli.

Posłuszeństwo można wyegzekwować konsekwentnym i stosunkowo wczesnym wychowaniem.

Pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Dog niemiecki wymaga wyczesywania martwego włosa miękką szczotką, przynajmniej raz w tygodniu. W okresie wzrostu szczenię potrzebuje bardzo intensywnego wzmacniania stawów i kości.

Choroby[edytuj | edytuj kod]

Częstą chorobą – właściwie śmiertelną w skutkach jest skręt żołądka. Dogi często mają wspomniane problemy z sercem, kośćmi oraz ze stawami.

Dogi w sztuce[edytuj | edytuj kod]

  • Scooby Doo – tytułowy bohater filmu animowanego to dog niemiecki.
  • Saba – w ekranizacji z 1976 roku pies bohaterów W pustyni i w puszczy jest dogiem niemieckim maści żółtej, choć w powieści Sienkiewicza Saba jest mastifem.
  • Ferdynand Wspaniały (autor: Ludwik Jerzy Kern) – to antropomorficzny żółty dog niemiecki.
  • Praktycznie w każdej ekranizacji "Psa Baskerville’ów" (autor: Sir Arthur Conan Doyle) występuje czarny dog niemiecki. Rola ta jednak buduje niewłaściwy wizerunek rasy – dogi niemieckie "dostawały" tę rolę ze względu na wygląd (szczególnie osobników czarnej maści), a nie ze względu na ich łagodny charakter.
  • Ace – pies Bruce’a Wayne'a (Batmana)
  • Protazy – dog błękitny, pies Pana Samochodzika w powieści Pan Samochodzik i tajemnica tajemnic (autor: Zbigniew Nienacki)
  • Robin – dog arlekin, pies Pana Samochodzika w powieści Pan Samochodzik i człowiek z UFO (autor: Zbigniew Nienacki)
  • Astro – ulubieniec Jetsonów – to dog niemiecki
  • Sonia – pies państwa Karpielów w filmie "Poszukiwany, Poszukiwana" Stanisława Barei
  • Dwa dogi niemieckie były w posiadaniu Murgrabiego z filmu "Janosik"
  • Marmaduke – pies z serii krótkich komiksów o nieznośnym dogu niemieckim.
  • W filmie "Patriota" z Melem Gibsonem, angielski generał miał dwa dogi niemieckie, jeden był płaszczowy, a drugi czarny.
  • W filmie "Siedem Dusz" pies Emily Posa chory na serce tak jak ona.
  • W książce "Wspaniała Gracie" Dan'a Dye i Marka Beckloff'a. W tej książce główną rolę odgrywa psina rasy dog niemiecki, która jest głucha, nie widzi na jedno oko i ma na imię Gracie.
  • W książce "Przez ciebie, Drabie!" Zofii Chądzyńskiej najlepszy przyjaciel Dzidzi
  • W książce "Anioł Stróż" Nicholasa Sparksa, wierny przyjaciel i obrońca głównej bohaterki

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Według Księgi rekordów Ginnessa najwyższym żyjącym psem jest dog niemiecki o błękitnym umaszczeniu o imieniu George, który 15 lutego 2010 roku mierzył 1,092 m w kłębie[6].Zmarł on 25.10.2013 w otoczeniu swojej rodziny, Amerykanów ze stanu Arizona. Od 25.10.2012 tytuł najwiekszego psa dzierży Zeus. Zeus jest 3-letnim dogiem niemieckim, który osiągnał wzrost 111,8 cm w kłębie.


Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Wzorzec rasy nr 235 (FCI Standard N° 235) (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce - Zarząd Główny
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 76.
  3. J. Novotny J. Najman: Psy rasowe. s. 61.
  4. Systematyka ras wg FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce - Zarząd Główny
  5. Magdalena Nowicka, Agnieszka Boczula: Psy obronne. s. 59 i 66.
  6. Najwyższy żyjący pies (ang.). Guinness World Records. [dostęp 2012-03-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 303. ISBN 83-7073-122-8.
  • J. Novotny J. Najman: Psy rasowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1976.
  • Magdalena Nowicka, Agnieszka Boczula: Psy obronne. Warszawa: Książka i Wiedza, 2001. ISBN 83-05-13030-4.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]